Sprawozdanie

O pierwszym wejściu drużyny Sankt-Petersburga na szczyt 5588 m (Ułun) kontrforsami południowej ściany (szacunkowo 6A/B kat. trudn.) w okresie od 23 sierpnia 2023 r. do 30 sierpnia 2023 r. Sankt-Petersburg 2023 r.

I. Raport z wejścia

Mistrzostwa Rosji w alpinizmie

Klasa wysokościowo-techniczna

2023 rok

Raport

O pierwszym wejściu

na wierzchołek pik Ułun (5588 m) po południowej ścianie i zachodnim grzbiecie 6A (proponowana) kategoria trudności przez zespół z m. Sankt-Petersburga w okresie od 23 sierpnia 2023 r. do 30 sierpnia 2023 r. Pasport wejścia

Mistrzostwa Rosji w alpinizmie

Klasa wysokościowo-techniczna

2022 rok

Raport

o wejściu na wierzchołek Korolowa, 5816 m, od centrum Północnej ściany 6B kat. trudn. (w przybliżeniu), pierwopowstanie zespołową drużyną Kraj Krasnojarskiego i Kraju Permskiego

DO KRAJOWEJ KOMISJI KWALIFIKACYJNEJ FEDERACJI ALPINIZMU ROSJI

Raport

O pierwowspinaczce na wierzchołek Kosmos przez centrum Północnej ściany, przypuszczalnie o 6B kategorii trudności, dokonany przez zespół Federacji Alpinizmu Sankt Petersburga w okresie od 26 września 2021 r. do 2 października 2021 r.

I. Paszport wspinaczki

Paszport

1. Klasa — techniczna
2. Tienszan, zachodni Kokszal-Tau
3. Pik Czernogołowka pośrodku S ściany (4825 m)
4. Przypuszczalnie 4B kat. trudn., pierwsze wejście
5. Przewyższenie — 1425 m. Długość — 2000 m. Długość odcinków 5 kat. trudn. — 50 m. Średnie nachylenie głównej części trasy — 50°
6. Zastosowano haki: skalne 11, kostki 7, lodowe 4
7. Godzin marszu 14 i 1 dzień.
8. Biwaki: nie było.

Wspinaczka na pik Małyj Turist północno-zachodnim grzbietem (3B kategoria)

Z obozu podstawowego, położonego na piaszczystym terenie przed jęzorami lodowca Badaczy i lodowca Czong-Turasu, wyruszamy o 10:30. Poruszając się po terenie wzdłuż strumienia płynącego obok namiotów, podchodzimy do jęzora lodowca Czong-Turasu i zaczynamy obchodzić go z lewej strony (od północy) wzdłuż tego samego strumienia. Po lewej stronie od nas znajdują się:

• nagromadzenia ogromnych starych moren
• moreny leżące na martwym lodzie Strumień ginie w kamieniach, i wychodzimy do obniżenia położonego między usypiskami zbocza grzbietu między szczytami Skalistyj i M. Turist od strony północnej oraz współczesnymi końcowymi i bocznymi morenami lodowca Badaczy od południa (brak starych moren bocznych). Po płaskim dnie doliny płynie duży strumień z przezroczystą wodą. Strumień jest płytki, i kilkakrotnie przechodzimy przez niego po kamieniach. Wkrótce strumień odchodzi w prawo, my zaś kontynuujemy ruch wzdłuż doliny. O 12:30 wchodzimy na wał (jego górna część pokryta jest głazami kalcytu), przegradzający dolinę, i trafiamy na równy i prawie poziomy żwirowy teren o długości około 150 m i szerokości 30–50 m. Po wejściu na następny wał (stąd można łatwo wejść na powierzchnię lodowca), trafiamy na drugi prawie poziomy teren. Teren ciągnie się na 400–500 m i kończy pod potężnym monolitnym kontrafortem schodzącym z wygięcia grzbietu przed szczytem M. Turist. Dolna część terenu jest zabagniona, z małym jeziorkiem. Do jeziorka ze zbocza szczytu Skalistyj spływają:
• jeden duży strumień,
• kilka słabych strumieni.

Trezuбец — główne wzniesienie potężnego grzbietu, rozdzielającego l. Ototasz i wschodnią odnogę l. Komarowa. Grzbiet ma strome lodowe zbocza, przerywane pionowymi urwiskami skalnymi. Wspinaczkę na p. Trezuбец odbywa się z l. Ototasz, gdzie zazwyczaj rozbija się obóz. Wytyczenie określonej drogi na szczyt jest bardzo trudne z powodu braku dobrych punktów orientacyjnych. Należy zauważyć, że podnoszenie się powinno rozpocząć od północnej strony pionowej skalnej ściany naprzeciw p. Obzornyj. Po podniesieniu się po zlodowaciałych skałach na 400–450 m następuje część lodowa: tutaj trzeba pokonać 60-stopniową lodową ścianę z pęknięciami w żlebie. Ostatni odcinek — do wyjścia na grań — jest śnieżny. Grań jest skalista, ostra, długość jej trawersu zależy od miejsca wejścia na grań. Najwyższy punkt jest wyrażony niejednoznacznie — w postaci słupa-żandarma.

Wspinaczka na pik Trezuбец po wschodniej ścianie (kat. sł. 3Б) 5258

Z obozu, położonego u podnóża Głównego wierzchołka pika Trezuбец, wyruszamy o 5:00. Przez 70 m marszu po lodowcu w głębokim śniegu dochodzimy do skał. Ich średnie nachylenie na całym odcinku wynosi około 60°. Łączymy się w dwie dwójki. Zarubin P. (kierownik) i Czasow E. — pierwsza, Wasiliew (kierownik) i Iwanowa W. — druga. Kierunek ruchu — w prawo wzdłuż ścian, następnie w górę i w lewo. Ruch cały czas ze zmienną ubezpieczką. Skały są niestabilne, więc zorganizowanie niezawodnej asekuracji nie jest łatwe. Bardzo często asekurujemy przez lódruh wbity w zbity śnieg. x) Wspinaczki, dokonane przez uczestników tych wypraw w innych grzbietach, nie są przez nas brane pod uwagę. xx) Opis sporządził L. Wasiliew.

Paszport

1. Klasa techniczna
2. Tienszan, zachodni Kokszal-tau, dolina Czong-Turasu
3. Pik Trapezja (5240 m) po południowo-wschodniej ścianie i wschodnim grzebiecie
4. Proponowana 5B kat. sł., pierwsze wejście
5. Przewyższenie 1140 m. Długość 1970 m. Długość odcinków 5 kat. sł. — 460 m. 6 kat. sł. — 92 m. Średnie nachylenie: głównej części trasy — 62°, całej trasy — 41°

Szczyt Propeller. 4551 m Propeller to końcowy fragment łagodnego, śnieżnego żebra o orientacji południowo-wschodniej, odchodzącego od południowo-zachodniej części szczytu Kárniz. Ku lodowcowi Czоn-Turasu opada on stromą skalną ścianą. Wspinaczka odbywa się z przełęczy Moldova i zajmuje jeden dzień.

16 Szczyty Drużba i Promeżutocjnyj. 4450 m

Szczyty są położone w głównym grzbiecie i zamykają cyrk lodowca Nalivkina. Szczyt Drużba to wypiętrzenie w ostrym grani: skalnej – po stronie wschodniej oraz lodowej z występami śnieżnymi – po stronie zachodniej; szczyt Promeżutocjnyj – to wypiętrzenie tej lodowej grani. Ku lodowcowi Nalivkina grań opada gładką 70-stopniową lodową ścianą, ku południowi – śnieżno-lodowymi stokami na ostatnich przed wierzchołkiem metrach, o podobnej stromiźnie. Szczyty stanowią niewielkie, zaśnieżone płaszczyzny. Na wschód od wierzchołka szczytu Drużba położone są równe mu co do wysokości skalne wyrostki. Wspinaczkę prowadzi się z lodowca Ototasz. Po wejściu na przełęcz K-3 (w górnym biegu lodowca Ototasz) poprzez strome, zazwyczaj zlodowaciałe skały dociera się do szczytu Promeżutocjnyj. Następnie granią, z licznymi występami śnieżnymi, podąża się ku wierzchołkowi Drużba. Po drodze wbija się 6–8 lodowych haków, ponieważ górna część grani osiąga nachylenie 60°.

Szczyty 40-let Oktiabria i prof. Gorelika

Oba wierzchołki położone są w bocznym odgałęzieniu pomiędzy dolinami rzek Czоn-Turasu i Kiczine-Turasu. Szczyt 40-let Oktiabria to niewielki skalny wierzchołek, stok opadający ku lodowcowi Marona jest skalno-usypiskowy; ku lodowcowi Kiczine-Turasu – śnieżno-lodowy. Szczyt prof. Gorelika to niezbyt wysoka, za to piękna, skalna turnia, której górna płaszczyzna pokryta jest lodem; lodowiec spływa na północny wschód, stoki wierzchołka są usypiskowe z częstymi wychodniami skał.

Pik Propeller 4551

Propeller — końcowy wypiętrzający się fragment łagodnego, zaśnieżonego żebra w kierunku południowo-wschodnim, odgałęziającego się od południowo-zachodniej części grani Karniź. Ku lodowcowi Czong-Turasu opada on pionową skalną ścianą. Wspinaczka odbywa się z przełęczy Moldova i zajmuje jeden dzień.

16 Pik Drużba i Pik Promeżutoćnyj 4450

Szczyty znajdują się w głównym grzbiecie i zamykają cyrk lodowca Nalivkina. Pik Drużba — wypiętrzenie w ostrym grzbiecie: skalnym w kierunku wschodnim i lodowym z występami śnieżnymi w kierunku zachodnim; Pik Promeżutoćnyj — wypiętrzenie tego lodowego grzbietu. Ku lodowcowi Nalivkina grzbiet opada gładką 70-stopniową ścianą lodową, w kierunku południowym — śnieżno-lodowym zboczem, ostatnie metry przed szczytem są równie strome. Szczyty stanowią niewielkie zaśnieżone płaszczyzny. Na wschód od wierzchołka p. Drużba znajdują się równe mu co do wysokości skalne „pióra”. Wspinaczkę odbywa się z l. Ototasz. Po wejściu na przełęcz K-3 (w górnym biegu l. Ototasz) po stromych, zwykle pokrytych lodem skałach, dociera się do p. Promeżutoćnyj. Dalej wzdłuż grani ogromnymi karniзами zbliża się do wierzchołka Drużba. Po drodze trzeba wbijać 6–8 lodowych haków, ponieważ górna część grani osiąga nachylenie 60°.

54 Pik 40-let Oktiabria i prof. Gorekika

Oba wierzchołki znajdują się w bocznym odgałęzieniu pomiędzy dolinami rzek Czong-Turasu i Kiczinie-Turasu. Pik 40 let Oktiabria — niewielki skalny wierzchołek, zbocze zwrócone ku l. Marona — skalno-usypiskowe; ku l. Kiczinie-Turasu — śnieżno-lodowcowe. Pik prof. Gorelik — niewysoka, ale piękna skalna wieża, której górna płaszczyzna pokryta jest lodem; lodowiec spływa na północny wschód, zbocza wierzchołka — usypiskowe z częstymi wychodniami skalnymi.