Paszport

1. Klasa — techniczna
2. Tienszan, zachodni Kokszal-Tau
3. Pik Czernogołowka pośrodku S ściany (4825 m)
4. Przypuszczalnie 4B kat. trudn., pierwsze wejście
5. Przewyższenie — 1425 m. Długość — 2000 m. Długość odcinków 5 kat. trudn. — 50 m. Średnie nachylenie głównej części trasy — 50°
6. Zastosowano haki: skalne 11, kostki 7, lodowe 4
7. Godzin marszu 14 i 1 dzień.
8. Biwaki: nie było.
9. Kapitan: Bojko W.W., MS. Uczestnicy: Jefimow W.B., MS, Lebiediew M.W., KMS, Lebiediewa J.W., KMS, Szimochin I.A., 1-sza kategoria
10. Trener: Monaenkow J.I.
11. Wyjście z b/l — 11 sierpnia 1998 r. Wyjście na trasę — 12 sierpnia 1998 r. Wierzchołek — 12 sierpnia 1998 r. Powrót do b/l — 12 sierpnia 1998 r.
12. Organizacja: klub alpinistyczny „Czernogołowka”.

Widok na pik Czernogołowka ze stoków piku Gornych woditielej.

Opis trasy

Pik Czernogołowka wznosi się na lewej (orograficznie) stronie doliny bezpośrednio nad tradycyjnym miejscem bazy. Z dołu trasa na jego wierzchołek przez północny grzbiet wydaje się prosta i jest oceniana wizualnie na 1B–2A. Jednak przy takim spojrzeniu nie widać przełęczy w grzbiecie (dolny odcinek grzbietu zdaje się łączyć z przedwierzchołkowym grzbietem), która znacznie zmienia stopień trudności trasy. Ta przełęcz oraz odsłaniająca się za nią północna ściana:

• znacznie komplikują trasę
• dyktują nieco nietypową taktykę jej przejścia.

Widok ogólny masywu piku Czernogołowka. Przełęcz kończy się w kierunku północnej ściany stromymi skalnymi ścianami o łącznej długości około 120 m, dlatego wygodnie jest wziąć dla grupy 120 m dodatkowej liny do zawieszenia na przełęczy i wykorzystania tych zawieszonych lin do podniesienia się podczas powrotu.

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0–R1: niezbyt strome (około 20°) początkowo trawiaste, następnie rumowiskowe zbocze od bazy do małego lodowca na stoku.

Odcinek R1–R2: lód 10 m, 50°, kat. trudn. 3. Odcinek R2–R3: lód 30 m, 30°, kat. trudn. 2. Odcinek R3–R4: lód 40 m, 20°, kat. trudn. 1 (trawers).

Biwak Monaenkowa — wygodne miejsce na biwak w przypadku, gdy grupa wykonuje opisany powyżej prosty podejście w drugiej połowie dnia.

Odcinek R4–R5: rumowisko 100 m, 20–30°, II.

Odcinek R5–R6: skały 60 m, 30–40°, III, lodowy „marchewka” do zjazdu.

Odcinek R6–R7: zjazd 40 m, 90°.

Odcinek R7–R8: zjazd 40 m, 80°.

Odcinek R8–R9: poziomy półka 40 m, III.

Odcinek R9–R10: zjazd 20 m, 90°.

Odcinek R10–R11: poziomy rumowiskowy półka 100 m, I–II — przeprawa.

Odcinek R11–R12: ścianka 60 m, początek 70°, IV–V, koniec 60°, III–IV, rumowiskowe półki.

Odcinek R12–R13: półka 15 m, 40°, II–III.

Odcinek R13–R14: rumowiskowe półki 80 m, 60°, IV.

Odcinek R14–R15: komin wypełniony lodem, w środkowej jego części przejście w prawo, na ścianę i wyjście dalej po ścianie do góry, aż do końca ściany, 50 m, 80°, V.

Odcinek R15–R16: proste skały 60–70 m, 40–50°, II–III.

Odcinek R16–R17: śnieżno-lodowa czapa wierzchołkowa.

Podczas przemieszczania się na odcinku R14–R15 należy uważać na spadający lód z górnej części komina. Warto rozstawić stanowisko w osłoniętym miejscu. Prosta wersja zjazdu nie była rozpoznana, dlatego zjazd zalecany jest tą samą drogą co podejście.

Przeprawa w grzbiecie za przełęczą, odcinki R10–R14.

Podejście do przełęczy. W tle północna ściana piku Czernogołowka.