Góry Piotra Pierwszego

Opis trasy na szczyt pik Elwiry Szatajewej, kategoria trudności 3Б, wraz z technicznymi szczegółami i niezbędnym wyposażeniem.

Poślad koluar, trawersując w lewo w górę po zsypiskowych zboczach, wychodzimy do zniszczonego kontrforsu w żółtawym kolorze. Lewą (względem kierunku marszu) stroną tego kontrforsu, na granicy skał i śniegu, poruszamy się prosto w górę aż do wyjścia na główne grabienie prowadzące do wierzchołka. Grabień jest śnieżno-skalny, mocno zniszczony, w miejscach pod śniegiem, spotykamy lód. Po grabieniu droga jest jednoznaczna i prowadzi prosto do wierzchołkowych „pierzastych skał”. Na grabieniu spotykamy kilka niewielkich żandarmów, które pokonujemy „w лоб”, a dwa omijamy z lewej strony. Przy omijaniu żandarmów ubezpieczenie jest hakowe. Pod śniegiem możliwy jest lód. Na grabieniu istnieją kilka duże karnizy nawisające nad prawymi (względem kierunku

Opis trasy wspinaczki na szczyt Elwiry Szatajewej (5690 m n.p.m.) w Centralnym Pamirze od wschodu przez grupę ukraińskich alpinistów w 1976 roku.

Ogólne informacje o szczycie Pik Elwiry Szatajewej (5690 m n.p.m.) znajduje się w jednym z bocznych grzbietów, odchodzących od grzbietu Piotra Pierwszego (Pamir Centralny). Po raz pierwszy szczyt został wchodzony w 1974 roku przez grupę pod kierownictwem W. Szatajewa. Wchodzenie na szczyt odbyło się po południowo-zachodnich zboczach szczytu z lodowca Tanymas. W 1976 roku grupa ukraińskich alpinistów wykonała pierwsze wejście na szczyt z wschodu, 25. Skład grupy: I. Kowtun W.G. — MS — kierownik Gałas F. — IMS — uczestnik

Relacja ze wspinaczki grupy alpinistów na "szczyt 5600" w Centralnym Pamirze, opis trasy 2 kategorii trudności.

Raport Umarowa O wejściu na wierzchołek „pik 5600” (przybliżony 2B kat. trud.) przez grupę alpinistów klubu sportowego МАЙ Wierzchołek „pik 5600” jest położony w rejonie Centralnego Pamiru, w jednym z północnych odgałęzień łańcucha górskiego Piotra Pierwszewo. Schemat rozmieszczenia wierzchołka. W planie sportowym ten wierzchołek jest interesujący jako obiekt do odbywania treningowo-aklimatyzacyjnych wejść. Charakterystycznymi cechami dla tego marszrutu, jak i dla wielu marszrutów danego rejonu, są: nietrwałość skał; niestałość warunków pogodowych; wysokość bezwzględna. Początkowy odcinek marszrutu: górna część polany Sułojewa (wys. bezwzględna 3900 m) — granica pokrywy śnieżnej; prowadzi na północ lewą stroną żlebu po średniej osypisku o średnim nachyleniu około 30–40°. Dalej po śnieżnym stoku, który staje się łagodniejszy na wysokości 5100 m. Na tej wysokości przy dużym rdzawym kamieniu (około 10 m średnicy) została zorganizowana nocleg w celach aklimatyzacyjnych. Na cały odcinek marszrutu od polany Sułojewa do rdzawego kamienia zostało zużyte 5 godzin. Dalej droga prowadzi po śnieżnym grzbiecie o małym nachyleniu na północny zachód do przedwierzchołkowego wzniesienia. Czas, zużyty na ten odcinek, 1 godzina. Przedwierzchołkowe wzniesienie reprezentuje sobą śnieżny stok z małymi skalnymi wysepkami o nachyleniu około 40–45°. Tu jest możliwa asekuracja przez czekan. Na ten odcinek i zjazd do rdzawego kamienia zostało zużyte 2 godziny. Dalszy zjazd — po drodze podjazdu.

Opis trasy na wierzchołek "30 lat Советского государства" (6447 m) na Pamirze, poprowadzonej północno-wschodnią ścianą szóstej kategorii trudności.

Paszport wejścia Klasa wejścia — wysokościowo-techniczna Rejon wejścia — Pamir, pasmo Piotra I Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: 30 lat Państwa Radzieckiego, 6447 m, przez centrum S–W ściany Przewidywana kategoria trudności — szósta Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 2240 m, średnie nachylenie — 65°, długość odcinków: 1 kat. trud. — 30 m, 3 kat. trud. — 135 m, 4 kat. trud. — 360 m, 5 kat. trud. — 1565 m, 6 kat. trud. — 590 m Wbite haki:

Relacja ze wspinaczki na wierzchołek Sułojewa południowo-zachodnią ścianą, prawym kontraforsem, 5B kategorii trudności, drugie przejście, Centralny Pamir.

Sprawozdanie z wejścia na w. Sułojewa południowo-zachodnią ścianą, prawym filarem, 5B kat. trudn., drugie przejście, Centralny Pamir, lodowiec Fortambek; dokonanego przez grupę alpinistów ekspedycji CS F i S od 10 do 12 sierpnia 1980 r. w składzie: Pietrow A.J. — kierownik, 1-szy sp. roz., instr. Malcew I.W. — uczestnik, 1-szy sp. roz., lekarz Trojanow W.M. — uczestnik, 1-szy sp. roz. Fiłonow J.W. — uczestnik, 1-szy sp. roz. MOSKWA 1980 Ponieważ pierwsi przechodzący nie składają marszrutu do klasyfikacji, to, po uzgodnieniu z W. M. Bożukowem, ten marszrut może być traktowany jako pierwsze przejście. 20 listopada 1980 r. A.J. Pietrow Pik Sułojewa

Pierwoskalowanie na pik W. Sulojewa (5816 m) południową ścianą, opis trasy, wnioski i zalecenia, trudność 5.2 k/t.

MGS SDSO „Buriewiestnik” Wejście na pik Sułojewa południową ścianą, 5816 m (pierwszego przejścia) Kierownik: Nadbach-Kiedessa W.M. Uczestnicy: Griebienszczikow I.W. Nieworotin W.K. Moskwa, 1969 r. Uczestnicy tej grupy wchodzą w skład drużyny CS SDSO „Buriewiestnik”, która została stworzona dla dokonania wysokościowo-technicznych i technicznie skomplikowanych wejść wiosną 1969 r. Uczestnicy tej grupy w składzie 2. kompleksowej ekspedycji MGS SDSO „Buriewiestnik” latem 1968 r. dokonali wejścia na pik Lenina.

Wspinaczka na pik Sułojewa (5816 m) zachodnim grzbietem, pierwsze przejście 48 kat. sł., opis trasy i jej przebiegu.

Sprawozdanie ze wspinaczki na W. Pik Sułojewa (5816 m) po Zachodnim grzbiecie Pierwsze wejście o orientacyjnej kat. 4A (Protokół nr 313, 3A). Kier. – Zasiecki W. G. Basen lodowca Fortambek Szczyt Pik Sułojewa (5816 m) znajduje się we wschodniej gałęzi północnego odnogu łańcucha Piotra I, odchodzącego od Piku Moskwa. Wspinaczka na szczyt była przedsięwzięta w celu aklimatyzacji, w związku z czym postanowiono zaatakować pik najłatwiejszą drogą, która po przestudiowaniu zdjęć szczytu z różnych stron miała przypuszczalnie prowadzić na wierzchołek z Zachodniego Cyrku. Wyprawa była planowana i przygotowywana w Moskwie. 17 lipca 1969 r. o 6:00 w chłodnym jeszcze powietrzu grupa w składzie: Zasiecki, Grebenszczikow, Bożukow, Nadbach, Neworotin, Poroszyn wyszła z bazy, położonej w zagłębieniu lewobrzeżnej moreny lodowca Fortambek (patrz schemat). 3 godziny marszu wzdłuż moreny ze znakami szlaku i 1 godzinę podejścia wzdłuż moreny bocznej bezimiennego lodowca, a następnie wprost po lodowcu – wyjście do cyrku, utworzonego przez południowy i zachodni grzbiet szczytu. Tutaj na morenie środkowej przygotowaliśmy miejsce i rozbiliśmy namiot. Po odpoczynku i obiedzie o 16:00, gdy minął dzienny skwar, Bożukow, Grebenszczikow i Nadbach wyszli na rekonesans w górę lodowca „Nowator”, jak postanowiono nazwać bezimienny lodowiec. Po 2 godzinach wrócili i zameldowali, że: za zakrętem lodowca jest jakoby dobre wyjście na Zachodni Grzbiet; jest też interesująca droga na wierzchołek po kontrforsie Zachodniej ściany.

Wspinaczka na pik Oszanina (6305) granią "Okręt podwodny", specyfika trasy, charakterystyka odcinków i warunki przejścia.

Protokół nr 398 z 15.01.1975 r. Raport O wejściu na wierzchołek "Podwodnaja łodka" (5079 m) (około 3B kat. trudn.) grupy alpinistów klubu sportowego MAI. Wierzchołek "Podwodnaja łodka" znajduje się w rejonie Centralnego Pamiru, w jednym z północnych odgałęzień łańcucha górskiego Piotra Pierwszego. Rys. I, schemat wejścia. W sensie sportowym wierzchołek może być interesujący dla pierwszych aklimatyzacyjnych wyjść w celu stopniowej, łagodnej adaptacji organizmu do wysokości. Charakterystyczne cechy tego marszrutu, jak i całego rejonu: nietrwałość skał

Trawers wierzchołków północno-zachodniego grzbietu odnogi хребта Петра I: Oszanina, 30 lat Państwa Radzieckiego i Moskwa, kategoria trudności marszrutu.

Sprawozdanie z traversu wierzchołków północno-zachodniego grzbietu chrebtu Petra I: Z. Oszanina (6305) — C. Oszanina (6390) — W. Oszanina (6310) — 30 lat Sow. Państwa (6447) — Moskwa (6785) z wejściem na p. Z. Oszanina z przełęczy Szini-Bini północnym grzebieniem (pierwsze wejście) Drużyna MGS SDSO „Burewiestnik” Kapitan drużyny KMS W. Chomutow. Trener drużyny MS J. Borodkin. Charakterystyka marszrutu Wierzchołki wchodzące w skład traversu:

Relacja z pierwszego wejścia na Pik Oszanina (przez trasę trzech wierzchołków) w 1975 roku zespołu pod kierownictwem Leonida Łozowskiego.

Paszport pierwszego wejścia dokonanego w 1975 r. Kategoria wejścia — trawers Rejon wejścia — Północno-Zachodni Pamir Trasa wejścia z nazwami szczytów i ich wysokościami — Trawers trzech wierzchołków Oszanina (6305 m, 6380 m, 6300 m) z lodowca Turamys. Charakterystyka wejścia: różnica wysokości 2450 m. Średnie nachylenie 50°. Długość trudnego odcinka 1700 m. Liczba wbitych haków: skalnych 133 lodowych 76