Po­ślad ko­luar, tra­wer­su­jąc w le­wo w górę po zsyp­iskow­ych zbo­czach, wy­cho­dzimy do znisz­czo­ne­go kontr­for­su w żół­ta­wym ko­lor­ze. Lewą (względ­em kie­run­ku mar­szu) stro­ną tego kontr­for­su, na gra­ni­cy skał i śnie­gu, po­ru­sza­my się pro­sto w górę aż do wy­jścia na głów­ne gra­bie­nie pro­wa­dzące do wierz­choł­ka. Gra­bień jest śnież­no-skal­ny, mocno znisz­czo­ny, w miej­scach pod śnie­giem, spo­ty­ka­my lód. Po gra­bie­niu droga jest jed­no­znacz­na i pro­wa­dzi pro­sto do wierz­choł­ko­wych „pier­za­stych skał”. Na gra­bie­niu spo­ty­ka­my kil­ka nie­wiel­kich żan­darmów, któ­re po­ko­nu­je­my „w лоб”, a dwa omi­ja­my z le­wej stro­ny. Przy omi­ja­niu żan­darmów ubez­pie­cze­nie jest hak­owe. Pod śnie­giem moż­li­wy jest lód. Na gra­bie­niu ist­nie­ją kil­ka duże kar­ni­zy na­wi­sa­jące nad pra­wymi (względ­em kie­run­ku

Ogól­ne in­for­ma­cje o szczy­cie

Pik Elwiry Szataje­wej (5690 m n.p.m.) zna­jdu­je się w jed­nym z bo­cz­nych grzbie­tów, od­cho­dzą­cych od grzbie­tu Pio­tra Pier­wsze­go (Pa­mir Cen­tral­ny). Po raz pierw­szy szczyt zo­stał wcho­dzo­ny w 1974 ro­ku przez gru­pę pod kie­row­ni­ctwem W. Szata­je­wa. Wcho­dze­nie na szczyt od­by­ło się po po­łu­dniowo-za­chod­nich zbo­czach szczy­tu z lo­dow­ca Tany­mas. W 1976 ro­ku gru­pa ukra­iń­skich al­pi­ni­stów wy­ko­na­ła pierw­sze wej­ście na szczyt z wscho­du, 25. Skład gru­py:

• I. Kow­tun W.G. — MS — kie­row­nik
• Ga­łas F. — IMS — uczest­nik

Raport Umarowa

O wejściu na wierzchołek „pik 5600” (przybliżony 2B kat. trud.) przez grupę alpinistów klubu sportowego МАЙ Wierzchołek „pik 5600” jest położony w rejonie Centralnego Pamiru, w jednym z północnych odgałęzień łańcucha górskiego Piotra Pierwszewo. Schemat rozmieszczenia wierzchołka. W planie sportowym ten wierzchołek jest interesujący jako obiekt do odbywania treningowo-aklimatyzacyjnych wejść. Charakterystycznymi cechami dla tego marszrutu, jak i dla wielu marszrutów danego rejonu, są:

• nietrwałość skał;
• niestałość warunków pogodowych;
• wysokość bezwzględna. Początkowy odcinek marszrutu: górna część polany Sułojewa (wys. bezwzględna 3900 m) — granica pokrywy śnieżnej; prowadzi na północ lewą stroną żlebu po średniej osypisku o średnim nachyleniu około 30–40°. Dalej po śnieżnym stoku, który staje się łagodniejszy na wysokości 5100 m. Na tej wysokości przy dużym rdzawym kamieniu (około 10 m średnicy) została zorganizowana nocleg w celach aklimatyzacyjnych. Na cały odcinek marszrutu od polany Sułojewa do rdzawego kamienia zostało zużyte 5 godzin. Dalej droga prowadzi po śnieżnym grzbiecie o małym nachyleniu na północny zachód do przedwierzchołkowego wzniesienia. Czas, zużyty na ten odcinek, 1 godzina. Przedwierzchołkowe wzniesienie reprezentuje sobą śnieżny stok z małymi skalnymi wysepkami o nachyleniu około 40–45°. Tu jest możliwa asekuracja przez czekan. Na ten odcinek i zjazd do rdzawego kamienia zostało zużyte 2 godziny. Dalszy zjazd — po drodze podjazdu.

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — wysokościowo-techniczna
2. Rejon wejścia — Pamir, pasmo Piotra I
3. Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: 30 lat Państwa Radzieckiego, 6447 m, przez centrum S–W ściany
4. Przewidywana kategoria trudności — szósta
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 2240 m, średnie nachylenie — 65°, długość odcinków: 1 kat. trud. — 30 m, 3 kat. trud. — 135 m, 4 kat. trud. — 360 m, 5 kat. trud. — 1565 m, 6 kat. trud. — 590 m
6. Wbite haki:

Sprawozdanie

z wejścia na w. Sułojewa południowo-zachodnią ścianą, prawym filarem, 5B kat. trudn., drugie przejście, Centralny Pamir, lodowiec Fortambek; dokonanego przez grupę alpinistów ekspedycji CS F i S od 10 do 12 sierpnia 1980 r. w składzie:

• Pietrow A.J. — kierownik, 1-szy sp. roz., instr.
• Malcew I.W. — uczestnik, 1-szy sp. roz., lekarz
• Trojanow W.M. — uczestnik, 1-szy sp. roz.
• Fiłonow J.W. — uczestnik, 1-szy sp. roz. MOSKWA 1980 Ponieważ pierwsi przechodzący nie składają marszrutu do klasyfikacji, to, po uzgodnieniu z W. M. Bożukowem, ten marszrut może być traktowany jako pierwsze przejście. 20 listopada 1980 r. A.J. Pietrow

Pik Sułojewa

MGS SDSO „Buriewiestnik”

Wejście na pik Sułojewa południową ścianą, 5816 m (pierwszego przejścia)

Kierownik: Nadbach-Kiedessa W.M. Uczestnicy:

• Griebienszczikow I.W.
• Nieworotin W.K. Moskwa, 1969 r. Uczestnicy tej grupy wchodzą w skład drużyny CS SDSO „Buriewiestnik”, która została stworzona dla dokonania wysokościowo-technicznych i technicznie skomplikowanych wejść wiosną 1969 r. Uczestnicy tej grupy w składzie 2. kompleksowej ekspedycji MGS SDSO „Buriewiestnik” latem 1968 r. dokonali wejścia na pik Lenina.

Sprawozdanie ze wspinaczki na W. Pik Sułojewa (5816 m) po Zachodnim grzbiecie

Pierwsze wejście o orientacyjnej kat. 4A (Protokół nr 313, 3A). Kier. – Zasiecki W. G.

Basen lodowca Fortambek

Szczyt Pik Sułojewa (5816 m) znajduje się we wschodniej gałęzi północnego odnogu łańcucha Piotra I, odchodzącego od Piku Moskwa. Wspinaczka na szczyt była przedsięwzięta w celu aklimatyzacji, w związku z czym postanowiono zaatakować pik najłatwiejszą drogą, która po przestudiowaniu zdjęć szczytu z różnych stron miała przypuszczalnie prowadzić na wierzchołek z Zachodniego Cyrku. Wyprawa była planowana i przygotowywana w Moskwie. 17 lipca 1969 r. o 6:00 w chłodnym jeszcze powietrzu grupa w składzie: Zasiecki, Grebenszczikow, Bożukow, Nadbach, Neworotin, Poroszyn wyszła z bazy, położonej w zagłębieniu lewobrzeżnej moreny lodowca Fortambek (patrz schemat). 3 godziny marszu wzdłuż moreny ze znakami szlaku i 1 godzinę podejścia wzdłuż moreny bocznej bezimiennego lodowca, a następnie wprost po lodowcu – wyjście do cyrku, utworzonego przez południowy i zachodni grzbiet szczytu. Tutaj na morenie środkowej przygotowaliśmy miejsce i rozbiliśmy namiot. Po odpoczynku i obiedzie o 16:00, gdy minął dzienny skwar, Bożukow, Grebenszczikow i Nadbach wyszli na rekonesans w górę lodowca „Nowator”, jak postanowiono nazwać bezimienny lodowiec. Po 2 godzinach wrócili i zameldowali, że:

• za zakrętem lodowca jest jakoby dobre wyjście na Zachodni Grzbiet;
• jest też interesująca droga na wierzchołek po kontrforsie Zachodniej ściany.

Protokół nr 398 z 15.01.1975 r. Raport O wejściu na wierzchołek "Podwodnaja łodka" (5079 m) (około 3B kat. trudn.) grupy alpinistów klubu sportowego MAI. Wierzchołek "Podwodnaja łodka" znajduje się w rejonie Centralnego Pamiru, w jednym z północnych odgałęzień łańcucha górskiego Piotra Pierwszego. Rys. I, schemat wejścia. W sensie sportowym wierzchołek może być interesujący dla pierwszych aklimatyzacyjnych wyjść w celu stopniowej, łagodnej adaptacji organizmu do wysokości. Charakterystyczne cechy tego marszrutu, jak i całego rejonu:

• nietrwałość skał

Sprawozdanie

z traversu wierzchołków północno-zachodniego grzbietu chrebtu Petra I: Z. Oszanina (6305) — C. Oszanina (6390) — W. Oszanina (6310) — 30 lat Sow. Państwa (6447) — Moskwa (6785) z wejściem na p. Z. Oszanina z przełęczy Szini-Bini północnym grzebieniem (pierwsze wejście) Drużyna MGS SDSO „Burewiestnik” Kapitan drużyny KMS W. Chomutow. Trener drużyny MS J. Borodkin.

Charakterystyka marszrutu

Wierzchołki wchodzące w skład traversu:

Paszport

pierwszego wejścia dokonanego w 1975 r.

1. Kategoria wejścia — trawers
2. Rejon wejścia — Północno-Zachodni Pamir
3. Trasa wejścia z nazwami szczytów i ich wysokościami — Trawers trzech wierzchołków Oszanina (6305 m, 6380 m, 6300 m) z lodowca Turamys.
4. Charakterystyka wejścia: różnica wysokości 2450 m. Średnie nachylenie 50°. Długość trudnego odcinka 1700 m.
5. Liczba wbitych haków: skalnych 133 lodowych 76