Paszport

pierwszego wejścia dokonanego w 1975 r.

1. Kategoria wejścia — trawers
2. Rejon wejścia — Północno-Zachodni Pamir
3. Trasa wejścia z nazwami szczytów i ich wysokościami — Trawers trzech wierzchołków Oszanina (6305 m, 6380 m, 6300 m) z lodowca Turamys.
4. Charakterystyka wejścia: różnica wysokości 2450 m. Średnie nachylenie 50°. Długość trudnego odcinka 1700 m.
5. Liczba wbitych haków: skalnych 133 lodowych 76 śrubowych —
6. Liczba godzin marszu: 81–35.
7. Liczba biwaków i ich charakterystyka: 9 biwaków, z czego 5 wymagało wyrąbania lodu przy przygotowaniu miejsca dla wysokogórskiego namiotu.
8. Nazwa zespołu: Zespół Białoruskiej Republikańskiej Rady Związków Organizacji Sportowych.
9. Nazwisko, imię, patronim kapitana, trenera, uczestników i ich kwalifikacje:
   • Łozowski Leonid Iwanowicz — Mistrz Sportu ZSRR, kapitan i trener
   • Lipień Eduard Bernardowicz — Kandydat do Mistrza Sportu ZSRR
   • Łowczew Eduard Michajłowicz — Kandydat do Mistrza Sportu ZSRR
   • Piet’ko Walerij Iwanowicz — Kandydat do Mistrza Sportu ZSRR II. Data wyjścia na trasę i powrotu: 27 lipca – 6 sierpnia 1975 roku.

Opis przejścia trasy

28 lipca. Pobudka o 7:00. Pogoda doskonała. Podjęto decyzję, że Kasparow schodzi w dół, ponieważ boli go gardło i choroba może się nasilić na wysokości. Z biwaku wyszliśmy o 10:00. Ominęliśmy szczelinę i rozpoczęliśmy wspinaczkę w kierunku bergschruntu. Dwie liny przed bergschrundem o nachyleniu do 40°. Bergschrund jest przejezdny przez most. Dalej trzy liny w górę pod skały (naprzemienna asekuracja). Z prawej strony, ze skał, cały czas lecą kamienie. Dalej poruszamy się prosto w górę, 7 lin po skałach, miejscami śnieg, wychodnie lodu. Asekuracja hakowa. Dalej pięć lin po lodzie ze śniegiem, asekuracja przy pomocy lodowych haków rurowych. Na przełęczy Szini–Bini dotarliśmy o 17:00. Bardzo silna zamieć i śnieżyca. Śnieg, który zaczął padać o 11:30, nie ustaje. Z trudem rozbijamy namiot, mocujemy go na hakach. Bardzo ciężki dzień. Nachylenie do 45–50°. Waga plecaka około 27–30 kg. Dzisiaj duży przewyższenie. Mieliśmy dobrą łączność z obozem o 19:00. Cisza o 21:00. Wbiliśmy 10 lodowych i 13 skalnych haków.

29 czerwca. Wyszliśmy o 10:00. Zaraz z przełęczy stromy śnieżnik (200 m), trafiają się szczeliny. Śnieg trzyma dobrze. Stopnie nie zapadają się. Dalej warstwa śniegu staje się cieńsza i przechodzi w lód naciekowy o nachyleniu do 50° (asekuracja przy pomocy świdrów lodowych). Trzy liny lodu i wychodzimy na lodospad. Przez lodospad – wyciąganie plecaków, asekuracja hakowa. Dalej po lodospadzie cztery liny z naprzemienną asekuracją. W niewielkim śnieżym kotle rozbijamy namiot. Wspinając się, uzyskaliśmy około 400 m przewyższenia. Wbiliśmy 17 lodowych haków.

30 lipca. Wychodzimy po połączeniu o 9:10. W przeciwieństwie do dnia wczorajszego, cały dzień tratujemy śnieg. Przed wejściem na grań zachodniego wierzchołka Oszanina — stromy i bardzo sypki śnieg. Przodownik idzie bez plecaka, organizowane są poręcze. Pogoda dzisiaj doskonała. Nachylenie 35–60°. Przeszliśmy około 25 lin. Spotykamy wiele zamkniętych szczelin, dlatego nie tylko na trudnych, ale i na względnie trudnych odcinkach organizowana jest naprzemienna asekuracja. Widoczny jest cały centralny Pamir. O 15:00 założyliśmy kopiec na zachodnim wierzchołku p. Oszanina. Biwak rozbiliśmy w kotle pod Zachodnim wierzchołkiem p. Oszanina o 16:30. Widoczny jest bardzo trudny grań skalny do Centralnego wierzchołka p. Oszanina.

31 lipca. Wyszliśmy o 9:00. Zaraz z biwaku trawers po stromym śniegu. Część zjazdu idziemy stylem klasycznym (6 lin). Wbiliśmy 12 haków. Dalej – śnieżna przełączka 80 m po grani, po nieskomplikowanych skałach i śniegu. Zjazd 20 m stylem klasycznym. Czarnego żandarma omijamy z prawej strony. Czerwonawy granitowy żandarm przechodzimy frontalnie. Cały czas – asekuracja hakowa. Dalej po grani pod basztę (haki!). Pogoda dobra. Na nocleg stanęliśmy na wierzchołku ostatniego żandarma przed wieżowcem (godzina 19:00). Trzeba było odrąbać nawisy. Za dzień wbiliśmy 24 haki. Grań bardzo skomplikowana, co do trudności odpowiada grani Szcheldy.

1 sierpnia. Wyszliśmy o 10:15. Zaraz zjazd z żandarma 20 m (70°). Następnie 20 m skalnej pionowej ściany — za odłam (podjazd bez plecaków). Dalej bez plecaków 80 m w prawo-w górę po szarej ścianie. Wychodzimy na skalny kontrefort. Następnie 40 m po śniegu (45°) pod żandarma. Dalej 80 m bardzo trudnych skał (granite blocks, nachylenie 80–90°) — trzeba iść bez plecaków, asekuracja hakowa. Następnie zjazd 20 m przy użyciu liny do śnieżnego żlebu, ponieważ nie można przejść po skałach w górę tutaj. Dalej 4 liny stromego śniegu (55–60°) w obejściu ściany z wyjściem pod wieżowiec Centralnego wierzchołka p. Oszanina. Dzisiaj wbiliśmy 28 skalnych haków. Cały skalny odcinek idzie się z wyciąganiem plecaków. Na wierzchołku byliśmy o 19:30. Na biwak stanęliśmy pod wieżowcem w kotle.

2 sierpnia. Wyszliśmy o 10:00. Trawersujemy śnieżny siodełko w obejściu Północno-Zachodniego kontrefortu Wschodniego wierzchołka piku Oszanina. Na początku poruszamy się po śniegu. Potem zaczynają się wychodnie lodu (naprzemienne poruszanie się, asekuracja hakowa). Trzy liny przy omijaniu kontrefortu idą praktycznie po lodzie. Trzeba rąbać stopnie, bardzo strome, asekuracja hakowa. Dalej zaczyna się strome wejście pionowo w górę, w kierunku Wschodniego wierzchołka p. Oszanina (w prawo nie zbaczać — „nawisy”!). Poruszamy się po śniegu. Asekuracja przy pomocy lodowych haków. Żeby je wbić w lód, trzeba rąbać duże i głębokie dziury (do 1 metra). Wejście – 12 lin i wyjście na ramię Wschodniego wierzchołka p. Oszanina. Na wierzchołku byliśmy o 18:30. Dzisiaj wbiliśmy 36 lodowych haków. Cała trasa z lodowca Turamys zajęła 6 dni. Trasa jest skomplikowana i bez wątpienia odpowiada wymaganiom tras 5B kat. sł. Na żadnym z trzech wierzchołków nie znaleziono śladów pobytu ludzi, ułożono trzy kopce i pozostawiono notatki o zdobyciu.

3 sierpnia. Dzień odpoczynku, cały dzień wieje silny wiatr, zimno.

4 sierpnia. Dzisiaj zaczynamy schodzić z powrotem z Wschodniego wierzchołka p. Oszanina. Wychodzimy o 9:30. Trawersujemy stok (1 lina) w kierunku skał Północno-Zachodniego kontrefortu. Dalszy zjazd idzie stylem klasycznym po kontreforcie aż do śniegu (9 lin). Dalej trawers po śniegu (150–200 m), a następnie praktycznie tą samą drogą, co przy podchodzeniu, wychodzimy na nasze noclegowisko pod Centralny wierzchołek p. Oszanina o 16:00. Pogoda dzisiaj zła, zamieć, wieje. Śladów nie ma.

5 sierpnia. Wychodzimy o 10:00. Po śnieżnym żlebie zjeżdżamy w dół, omijając północny skalny kontrefort Centralnego wierzchołka p. Oszanina. Zjazd idzie stylem klasycznym, sześć lin. Następnie trawersujemy kontrefort (2 liny) z wyjściem na jego Zachodnią część. Dalej zjazd o długości 200–250 m idzie po skałach i stromych śnieżnych żlebach (ze asekuracją na skałach!). Następnie trawersujemy stok w dół na poduszkę śnieżnego żlebu, który jest położony poniżej po stoku między Centralnym i Zachodnim wierzchołkiem p. Oszanina, górna część jęzora lodowca Radionowa. Tutaj zatrzymujemy się na nocleg o 18:30. Pogoda dzisiaj była kiepska: padał śnieg, zamieć. Pod wieczór pogoda stała się lepsza, widoczność doskonała.

6 sierpnia. Wychodzimy o 9:30. W obejściu jęzora lodowca (z lewej). Za godzinę wychodzimy na północne ramię Zachodniego wierzchołka p. Oszanina. Dalszy zjazd idzie całkowicie tą samą drogą, co przy podchodzeniu. O 17:00 zeszliśmy z przełęczy Szini–Bini i tego samego dnia byliśmy w naszym obozie na polanie Sułojewa o 21:30.

Rys. 5. Z wierzchołka p. 3. Oszanina widać nasz dalszy szlak na wschód.

Rys. 6. Przygotowanie biwaku 4 pod p. 3. Oszanina (6300 m).

Rys. 7. Biwak gotowy, rzadkie minuty słonecznej pogody.

Rys. 8. Przejście jednego z żandarmów za p. 3. Oszanina.

Rys. 9. Zjazd z p. 3. Oszanina.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia

Trasa wejścia: (pierwsze wejście) trawers trzech wierzchołków Oszanina (6380 m)

KAPITAN ZESPOŁU, TREN L. Łozowski