Po­ślad ko­luar, tra­wer­su­jąc w le­wo w górę po zsyp­iskow­ych zbo­czach, wy­cho­dzimy do znisz­czo­ne­go kontr­for­su w żół­ta­wym ko­lor­ze. Lewą (względ­em kie­run­ku mar­szu) stro­ną tego kontr­for­su, na gra­ni­cy skał i śnie­gu, po­ru­sza­my się pro­sto w górę aż do wy­jścia na głów­ne gra­bie­nie pro­wa­dzące do wierz­choł­ka.

Gra­bień jest śnież­no-skal­ny, mocno znisz­czo­ny, w miej­scach pod śnie­giem, spo­ty­ka­my lód. Po gra­bie­niu droga jest jed­no­znacz­na i pro­wa­dzi pro­sto do wierz­choł­ko­wych „pier­za­stych skał”. Na gra­bie­niu spo­ty­ka­my kil­ka nie­wiel­kich żan­darmów, któ­re po­ko­nu­je­my „w лоб”, a dwa omi­ja­my z le­wej stro­ny.

Przy omi­ja­niu żan­darmów ubez­pie­cze­nie jest hak­owe. Pod śnie­giem moż­li­wy jest lód.

Na gra­bie­niu ist­nie­ją kil­ka duże kar­ni­zy na­wi­sa­jące nad pra­wymi (względ­em kie­run­ku mar­szu) zbo­czach gra­bie­nia.

Gra­bień pro­wa­dzi do bia­łych wierz­choł­ko­wych „pier­za­stych skał”.

„Pier­za­ste ska­ły” to ła­two krusze­jące się stro­me filary z nie­pro­sto­go wap­nia w bia­łym ko­lor­ze. One wy­wyż­sza­ją się na 15–20 me­trów nad gra­bie­niem.

U ich pod­nó­ża jest dużo pia­sku, któ­ry osa­dł ze zbo­czy.

Tutaj na ści­anie, w któ­rą „u­pie­ra­ się” gra­bień:

• pa­miąt­ko­wa tab­li­ca Elw­iry Szata­je­wej
• kon­tro­lny tu­r

Stąd od bi­waku 7–8 go­dzin.

Spu­stek po dro­dze na­pły­wu. Spu­stek za­ję­ło oko­ło 3 go­dziny.

Sprzęt uży­ty przez gru­pę pod­czas wcho­dze­nia:

• Li­ny głów­ne — 3 × 40

2. Mło­tek — 1 sztuk
3. Czeka­ny — 5 sztuk
4. Ajs­be­ily — 2 sztuk
5. Haki skal­ne — 6 sztuk

Wnio­ski co do tra­sy

Tras­sa na szczyt Elw­iry Szata­je­wej to kom­bi­no­wa­na droga o dość zna­czą­cej dłu­go­ści.

Trasa jest cie­ka­wa przez róż­no­rod­ność gór­skie­go re­lie­fu spo­ty­ka­ne­go na dro­dze.

Z wierz­choł­ka otwie­ra­ się do­bry wi­dok na ogrom­ne szczy­ty Chre­bta Aka­de­mii Na­uk.

Co do głów­nej tech­nicz­nej trud­no­ści trasa może być skla­sy­fi­ko­wa­na jako trasa 3Б ka­te­go­rii trud­no­ści (kla­sy­fi­ka­cja 25, 4000 ÷ 426 a 23/6В — 76:J)

PRZE­WO­DNIK GRU­PY MS ZSRR KOW­TUN W.G.