Mała Kajdżany (3700 m)

wschodnim grzbietem 1B–2A kat. trudn. Wierzchołek położony jest na wschodniej granicy Kaukazu Centralnego. Jest to najbardziej na północ wysunięty wierzchołek w północnym odgałęzieniu Pik Spartaka.

• Od południa Mała Kajdżany łączy się grzbietem z Północną Kajdżany (3969).
• Na północ długi grzbiet opada w kierunku Przełęczy Sanińskiej (1800 m n.p.m.).
• Na wschód stromo opada grzbiet wschodni w kierunku doliny Darialskiej. Wierzchołek został po raz pierwszy zdobyty przez grupę B. Goluweba w 1947 r., przemierzającą masyw Kajdżany od północy. Grzbiet wschodni został zdobyty przez grupę W. Kuprina w 1971 r., po czym był wielokrotnie powtarzany. Wyjazd z Ordzonikidze wzdłuż Gruzińskiej Drogi Wojennej do wsi W. Lars. Nie dojeżdżając 200–300 m do W. Larsa, w prawo w dolinę Białego Potoku odchodzi ścieżka (porzucona droga). Na ścieżce należy być ostrożnym, gdyż stoki doliny Białego Potoku są strome. Po 2–2,5 godz. marszu wychodzi się na ścieżkę, schodzącą z prawej strony zbocza w miejscu rozszerzenia doliny, i nią podchodzi się na grzbiet wschodni Małej Kajdżany. Na szerokim trawiastym grzbiecie-«koši» znajdują się dobre miejsca na noclegi. Wysokość noclegów — 2000 m (wg wysokościomierza). Dalej droga prowadzi wzdłuż grzbietu.
• na początku podjazdu grzbiet jest stromy, trawiasty;

2.8.37

Paszport wejścia

1. Mistrzostwa Federacji Rosyjskiej w alpinizmie wśród weteranów.
2. Wierzchołek Kazbek — 5033 m z doliny Кармадонского przez ścieżkę A.В. Pasztuchowa, z górnego biegu rzeki Геналдон.
3. Kategoria trudności — 2Б.
4. Skład grupy — 10 osób, w tym — weterani alpinizmu: Sambolenko Giennadij Karpowicz, MS, 66 lat, Mieszczeriakow Wiktor Michajłowicz, KMS, 67 lat, Kawczenko Wiaczesław Michajłowicz, 1-szy sp. razriad, 63 lata, Paśko Jewgienij Wasiliewicz, 2-gi sp. razriad, 61 rok,

Paszport

1. Klasa techniczna
2. Kaukaz, dolina Genaldon, lodowiec Maili
3. Wierzchołek Kazbek po grzbiecie-północno-zachodnim ze lodowca Maili
4. Proponowana 2B kat. trudn., kombinowana, pierwsze przejście
5. Różnica wzniesień 2750 m, długość (wysokość) odcinków: 2B kat. trudn. — 1200 m, 3A kat. trudn. — 150 m, 2A kat. trudn. — 700 m. Średnie nachylenie skalnej części trasy — 35–40°, nachylenie kopuły (śniegowo-lodowa) — 40–45°.
6. Na trasie wcześniej nie było haków wspinaczkowych i nie zostały pozostawione.
7. Godzin marszu grupy: przy wchodzeniu — 12, przy zejściu — 12, w tym 4 — poszukiwanie drogi podczas schodzenia z wierzchołka we mgle.
8. Nocy dwa — na "ramieniu" płaskowyżu

Opis trasy

Wspinaczka na Bezimianą (4000 m n.p.m.) (Iriston) 1A kategorii trudności. Szczyt znajduje się w grzbiecie wododziałowym (pomiędzy dorzeczami rzek Genal-don i Czacz-chi), łączącym kazbeckie pole firnowe ze szczytem Czacz-choch (4100 m). Bezpośrednimi sąsiadami szczytu w grzbiecie są z południa na północ:

• pik Ordzonikidzewskiej kolei żelaznej (4300 m)
• Czacz-choch. Pierwsze wejście miało miejsce 25 października 1964 r. ze schroniska w dolinie rzeki Czacz-chi przez grupę 7 osób z CO Rady DSO "Spartak" pod kierownictwem L. Tabolowa. Dzień 1. Grupy dociera do osiedla Gwilieti samochodem, skąd jeszcze około 1 godzina drogi do miejsca połączenia się rzek Kabachi i Czacz-chi. Po przejściu przez mostek nad rzeką Kabachi i pokonaniu stromego podniesienia ścieżka prowadzi w prawe (Czaczkie) wąwozy. Ścieżka wyprowadza do drugiego mostu, którym należy przejść na lewy (orograficznie) brzeg rzeki Czacz-chi. W tym miejscu na stoku występuje duża ilość ścieżek, które jednak wszystkie prowadzą do zamykającego dolinę podniesienia pierwszych "wrót" wąwozu Czaczkiego (różnica wysokości rzędu 300–400 m). Na opisanym odcinku zaleca się kierować w stronę samotnej brzozy rosnącej u podnóża pierwszych "wrót", wchodząc coraz wyżej po stoku. Po pokonaniu stromych progów "wrót" jedną z półek, które je przecinają, należy:
• iść w górę po trawiastym stoku do grupy drzew,

Paszport wejścia

1. Rejon wejścia: Kaukaz Północny, dol. Midagraba
2. Nazwa szczytu — nazwa drogi: ZEYGALAN (4244 m) — lewy szkarp zachodniej ściany
3. Proponowana kategoria: 5B kat. trudn., pierwsze wejście
4. Charakter drogi: kombinowany
5. Przewyższenie:

• Długość: 1300 m
• Odcinki o V kat.: 215 m
• Odcinki o VI kat.: 85 m
• Średnie nachylenie zasadniczej części: 70°

OPIS TRASY

Travers wierzchołków Dżimaraichoch (4778 m) — „4398” — Suatisichoch (4473 m) 5A kat. trudn. Wierzchołki Dżimaraichoch (4778 m), „4398” i Suatisichoch (4473 m) znajdują się w Bocznej Grani Kaukazu, na zachód od wierzchołka Kazbek. Ich masywy ograniczają Midałrabińskie Plato od wschodu i południowego wschodu. Dżimaraichoch jest najwyższym wierzchołkiem w górach Północnej Osetii. Lodowe masywy Dżimaraichoch i Suatisichoch łączy grań. Wierzchołki Dżimaraichoch, „4398” i Suatisichoch:

• zbudowane są z łupków, poprzecinanych dykami diabazu;
• posiadają znaczne zlodzenie. Zachodnie skalno-lodowe żebro Dżimaraia stromo opada do górnego cyrku lodowca Midałrabińskiego. Po raz pierwszy na Dżimaraichoch dokonano wejścia grań wschodnią grupą A. Dżaparidze w 1935 r. Travers wierzchołków Dżimaraichoch — Szau-Choch został sklasyfikowany jako 4A kat. trudn.

Szczyty Dżimraj-choch (4776 m), „4398” i Sautisi-choch (4473 m) znajdują się na zachód od szczytu Kazbek w bocznym odgałęzieniu jego śnieżnego masywu i ograniczają płaskowyż Midagra w kierunku wschodnim i południowo-wschodnim. Dżimraj-choch jest najwyższym szczytem w Górach Północnej Osetii. Jego skalno-lodowa północna ściana jest dobrze widoczna w pogodny dzień z miasta Ordżonikidze pomiędzy białymi czapami Kazbeka i Szau-chocha (4000 m). Szczyty Dżimraj-choch, „4398” i Sautisi-choch zbudowane są z łupków poprzecinanych żyłami diabazu i efuzyjami, i posiadają znaczne zlodowacenie. Zachodnie skalne żebro Dżimraja składa się ze skał efuzywnych. Po raz pierwszy na Dżimraj weszła grupa Z. Dżaparidze w 1935 r. od strony zachodniego skalnego żebra. W kolejnych latach:

• W 1950 r. na Dżimraju ponownie byli alpinisci towarzystwa „Medik” z Północnej Osetii.
• W 1955 r. grupa sekcji alpinizmu Północnej Osetii pod przewodnictwem Sużajewa dokonała przejścia granią pomiędzy wierzchołkami Dżimraj-choch – Szau-choch, co zostało ocenione jako przejście o kategorii trudności 5B.
• Na wierzchołek Sautisi jako pierwsi weszli w 1956 r. członkowie grupy S. W. Polakowa, wchodząc od strony przełęczy Tep granią. Na wierzchołku „4398”, który do tej pory pozostawał bezimienny, jak dotąd nikt nie był. Piękno wierzchołków Dżimraja, Sautisi i śnieżno-lodowej grani pomiędzy nimi z nawisa-mi i zlodowaceniami skłoniło alpinistów z towarzystwa „Łokomotiw” do dokonania opisanego poniżej przejścia.

24 kwietnia 2021 г. 18:01

In­wen­ta­ry­za­cja

W za­ła­czo­nej tabe­li am­uni­cji przechowywanej w skrzyni

№ п/п	Na­zwa am­uni­cji
		25.11
1	5,45 мм na­bo­je z ku­lą PS nr270, 1987 г.	6210
2	Ma­ga­zy­nek do АК-74	104
3	Pla­ny do ła­do­wa­nia ma­ga­zy­ków	206
	Pod­pis do­wód­cy kom­pa­nii o wpro­wa­dze­niu zmian

Wspinaczka na Dżimraj-choch (4778 m) po zachodniej krawędzi 4A–4B kat. trudn. Rejon lodowca Midagrabin — sąsiadujący z kazbeckim rejonem wysokogórskim od zachodu — położony jest we wschodniej części Kaukazu Centralnego. Najwyższy szczyt rejonu i Osetii Północnej — Dżimraj-choch — położony jest u źródeł lodowca Midagrabyński. Dżimraj-choch, będąca węzłowym szczytem przedniego grzbietu, jest połączona:

• wschodnim grzbietem — z Majli-choch (4602 m),
• północnym grzbietem — z Szau-choch (4646 m),
• południowym grzbietem — z Suatisi-choch (4453 m). Na lodowiec Midagrabyński opada stroma lodowo-skalna zachodnia krawędź. Po raz pierwszy zachodnia krawędź Dżimraj-choch została zdobyta przez grupę północnoosetyjskich alpinistów pod przewodnictwem I. Sużajewa w 1955 roku. W 1958 roku grupa alpinistów DSO „Lokomotiw” pod przewodnictwem L. Cybina dokonała drugiego przejścia trasy. Wszyscy uczestnicy obu grup — 1. sp. разряд, KMS. I dzień. Punktem wyjściowym dla wspinaczki jest miasto Ordżonikidze, skąd drogą samochodową jadą przez osiedla:
• Gizel,
• Dargavs,

Opi­sa­nie sta­nu mar­szru­ty na szczyt Szau-choch (4636 m) wschod­nim grzbie­cie, 2B ka­te­go­rii trud­no­ści. Cha­rak­ter mar­szru­ty na sta­nie na wrzesień 2015 ro­ku:

• śnież­no-lo­do­wy
• od­cin­ki skal­ne nie sta­no­wią tech­nicz­nej trud­no­ści

Podej­ście

Do­brać się do wsi Wierch­nij Ko­ni, za­re­je­stro­wać się na stra­żni granicz­nej (szczyt zna­j­du­je się w stre­fie przy­granicz­nej, dla wy­ko­na­nia wej­ścia na­le­ży uzy­skać prze­pust­kę do stre­fy granicz­nej usta­lo­ne­go wzor­cu, le­piej to zro­bić za­wcza­sna), da­lej pod­nieść się na górę do osie­dla Tme­ni­kau, 2 km wy­żej w gó­rze po wąwo­zie — stra­żni­ca granicz­na, to ostat­nia część, do któ­rej moż­na do­je­chać sa­mo­cho­dem. Od stra­żni­cy w górę po wąwo­zie Ge­nal­doń­skim od­cho­dzi ła­god­na sze­ro­ka ścież­ka (by­ła ge­olo­gicz­na dro­ga), pro­wa­dzą­ca do cie­płych źró­deł mi­ne­ral­nych przed ję­zo­rem lo­do­wca Maj­li. W tym miej­scu roz­ło­żo­ny jest ba­zo­wy obó­z dla wej­ścia na gó­rę Kaz­bek od pół­no­cy. Są miej­sca na na­metry i woda. Od­le­głość od stra­żni­cy do źró­deł — oko­ło 9 km, oko­ło 4 go­dzin marszu. Da­lej ścież­ka pro­wa­dzi przez wi­sza­cy most przez rzekę Ge­nal­don na mo­renę lo­do­wca Maj­li, do ję­zo­ra lo­do­wca, tam ścież­ka się koń­czy. Da­lej na­le­ży:

• pod­nieść się na ję­zor lo­do­wca Maj­li (mor­fo­lo­gia czę­sto się zmie­nia, od stromej ścia­ny lo­do­wej do ła­god­ne­go prze­j­ścia, po­kry­te­go osa­dami mo­re­no­wy­mi) oko­ło jego za­chod­niej kra­wę­dzi,
• prze­jść na bo­cz­ną mo­renę i po­ru­szać się po niej wzdłuż rzeki Ge­na­ldon, do miej­sca, gdzie w nią wpa­da le­wy (o­ro­gra­ficz­nie) do­pływ,