1981

86

Szauchoch przez 10 kontrefort do grzbietu Anoszyn G.G. Kaukaz 2.8 PASZPORT

1. Klasa techniczna
2. Kaukaz, dolina Genaldon, lodowiec Kolka
3. Szauchoch przez 10 kontrefort do grzbietu
4. Proponowana 4B kat. trudn., kombinowana, pierwsze wejście
5. Przewyższenie — 1400 m. Wysokość odcinków skalnych: 2 kat. trudn. – 100 m, 3 kat. trudn. – 590 m, 4 kat. trudn. – 280 m, 5 kat. trudn. – 130 m. Wysokość lodowo-śnieżnego grzbietu: 2 kat. trudn. – 180 m, 3 kat. trudn. – 120 m. Średnie nachylenie: skalnej części trasy — 45°, lodowego grzbietu — 30–35°
6. Na trasie haków wcześniej nie było i nie pozostawiono

Ogólny opis szczytu i jego lokalizacja

Rejon płaskowyżu Midaagrabińskiego sąsiaduje z kazbeckim regionem wysokogórskim, od zachodu położony jest we wschodniej części Kaukazu Centralnego i terytorialnie w całości należy do Północnoosetyjskiej ASRR. Najbardziej znaczącymi szczytami regionu są tytani, tacy jak:

• Dżimaraichoch
• Szau-choch
• Suatisichoch
• Ziejgałanchoch
• Citi-choch
• Chirchatien

Opi­sa­nie sta­nu tra­sy na szczyt Szau-choch (4636 m) przez wschodni grań, 2B ka­te­go­rii trud­no­ści. Cha­rak­ter tra­sy na we­re­sień 2015 ro­ku:

• śnież­no-lo­do­wy
• od­cin­ki skal­ne nie sta­no­wią tech­nicz­nej trud­no­ści.

Pod­cho­dy

Do­brać się do s. Verchny Koni, za­re­je­stro­wać się na gra­nicz­nej pla­ców­ce (szczyt zna­j­du­je się w stre­fie przy­gra­nicz­nej, dla do­ko­na­nia wej­ścia na­le­ży uzy­skać prze­pust­kę do stre­fy przy­gra­nicz­nej usta­lo­nego wzor­ca, le­piej to zro­bić za­wczasu), da­lej pod­nieść się na górę do osie­dla Tme­ni­kau, 2 km wy­żej po wąwo­zie — gra­nicz­ny po­sting, to ostat­nia punkt, do któ­re­go moż­na do­je­chać sa­mo­cho­dem. Od gra­nicz­ne­go po­stu:

• W górę po wąwo­zie Ge­na­lon­skim od­cho­dzi ła­god­na sze­ro­ka ścież­ka (by­ła geo­lo­gicz­na dro­ga)
• Ścież­ka pro­wa­dzi do cie­płych źró­deł mi­ne­ral­nych przed ję­zo­rem lo­do­w­ca Maj­li
• W tym miej­scu znaj­du­je się ba­zo­wy obó­z dla wejść na g. Kaz­bek od pół­no­cy
• Są miej­sca na na­mety i woda

OPIS TRASY na wierzchołek Чач-хох 2Б kat. sł. (wysokość 4107 m) po wschodnim grzbiecie pr. 201 od 17/2-67. Wierzchołek jest położony w grzbiecie wododziałowym (między dorzeczami rzek Генал-дон i Чач-хи), łączącym płaskowyż Казбекское — na południu — z wierzchołkiem Пик Иристон i dalej S. i Ю. Кайджаны — na północy. Wierzchołek wielokrotnie odwiedzany przez grupy alpinistyczne. Wszystkie wejścia odbywały się z doliny Чачского ущелья. Trasa jest sklasyfikowana.

1 dzień

Po ВГД samochodem grupa dociera do сел. Гвилети, skąd drogą polną nie więcej niż 1 godz. marszu do miejsca połączenia się rzek Кебати i Чач-хи. Przejдя w miejscu połączenia się rzeczek rzekę Кебати, a następnie Чач-хи, grupa idzie ścieżką w prawe (Чачское) ущелье. Wiąc się po stoku, ścieżka wyprowadza do zamykającego ущелье wzniesienia pierwszych „wrót” Чачского ущелья (różnica wysokości około 300–400 m). Dalej należy iść w prawo — do góry. Przezwyciężając „baranie łby wrót” po jednej z półek, dzielących je, należy się wznieść do góry po trawiastym stoku do grupy drzew, od których zaczyna się wydeptana ścieżka. Ścieżką wejść do szerokiego żlebu, przejść strumień, po czym ścieżka skręci ostro w prawo pod skały. Idąc wzdłuż nich, wyprowadzi ona na ramię, tworzące pierwsze „wrota” ущелья. Od miejsca połączenia się rzek do punktu przełęczowego pierwszych „wrót” — około 1,5 godz. marszu. „Baranie łby” należy przekraczać ostrożnie, z asekuracją gimnastyczną.

Paszport wejścia

1. Klasa skalna.
2. Kaukaz, Pasmo Boczne, dolina rzeki Cata-don.
3. Wierzchołek 3664 m (Cata); z południowego wschodu przez południowy grań.
4. Proponowana kategoria trudności — 1B, pierwsze wejście.
5. Różnica wzniesień: 400 m, długość około 2 km. Średnie nachylenie na trasie około 30°.
6. Liczba zaklinowań: | skalnych | закладок | lodowych | śrubowych | | :------- | :------- | :------ | :--------- | | 2 | 4 | 0 | 0 |

Sprawozdanie z traversu wierzchołków: Suatiсси — p. Geologów — Dżimaraй — Szau-хох-Druжba-Zajgeлан

Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „CZERWONA FLAGa” Trener NARKIEWICZ F.W. Kapitan PRZESDNICOW W.A. Mińsk 1965 rok Schemat traversu wierzchołków „Suatiсси-хох — pik 4392 — Dżimaraй-хох — Szau-хох — pik Druжba — Zajgeлан”. Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „Czerwona Flaga”, m. Mińsk. Znaki umowne: droga widoczna, droga niewidoczna, miejsca biwaków, odcinki trasy. „Lepiej się kłócić z Kazbekiem, niż pić herbatę z Dżimarajem” Osetyńskie przysłowie

Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m)

z wschodu 2B + 3A kat. sł. Szczyt znajduje się na skrajnym wschodnim krańcu Kaukazu Centralnego, w grupie szczytów Bocznego Grzbietu Kazbek. Pik jest najbardziej na wschód wysuniętym szczytem w Północno-Wschodnim odgałęzieniu od Kazbekskiego Firnowego Plato, składającego się kolejno z wierzchołków: Pik "4005 m", Pik Iriston (3969 m), Czacz-choch (4098 m), Pik "3850 m", Południowa Kajdżany (3916 m), Północna Kajdżany (3969 m), Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m). Masyw Piku i jego wschodnie odgałęzienia rozdzielają dorzecza dopływów Tereku: od południa - Koba-chi i wyżej w górę nurtu jego dopływu - Czacz-chi, od północy - rzekę Białą. Na zachodnich i wschodnich stokach Piku zachowało się po jednym małym ginącym lodowczyku w karze. Masyw zbudowany jest głównie z łupków ilastych, z pojedynczymi wystąpieniami skał intruzywnych. Na stokach znaczny jest płaszcz piargów. Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę alpinistów Północno-Kaukaskiego Instytutu Górniczo-Metalurgicznego pod przewodnictwem I. Sużajewa w 1956 roku po najprostszym szlaku z doliny Czacz (2A kat. sł.). W kolejnych latach wejścia z doliny Czacz były wielokrotnie powtarzane. W lipcu 1971 roku grupa alpinistów z Ordżonikidze (CO ASSR) pod przewodnictwem Proskuriakowa R.P. dokonała pierwszego przejścia na Pik z wschodu, z doliny rzeki Białej. Opis przebytej trasy jest przedstawiony poniżej.

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: techniczna
2. Rejon wejścia: Kaukaz: 2,86 dolina rzeki Genaldon
3. Szczyt, marszruta: p. 4312: pn. granią z lodowca Maili (im. T. Carachowa)
4. Przewidywana kat. trud.: 3B — pierwszoprzejście
5. Charakterystyka marszruty: różnica wysokości — 1800 m, długość marszruty — 2400 m, długość odcinków — 4 kat. trud. — 40 m, 3 kat. trud. — 600 m, średnie nachylenie zasadniczej części marszruty — 45°
6. Zakładanie haków: skalnych — brak lodowych (śruby lodowe) — 16
7. Czas przejścia w godzinach (dni) — 30 (3)

Wspinaczka na szczyt "3850" 3B kat. trudn. (w Osetii Północnej nazywany szczytem "3944"). Szczyt znajduje się w północnym odgałęzienii Bocznego grzbietu Kaukazu. Odgałęzienie odchodzi od szczytu Spartaka (4677 m) na kazbeckim firnplateau i obejmuje z południa na północ następujące szczyty:

• Bezimienny (szczyt Ordzonikidzewskiej железной дороги — 4007 m)
• szczyt Iriston (4000 m)
• Czacz-choch (4100 m)
• szczyt "3850"
• Południowa Kaidżani (3916 m)
• Północna Kaidżani (3969 m) Na szczycie dwukrotnie byli alpiniści, pokonujący траверсом Kaidżany–Czacz-choch. W styczniu 1959 r. grupa D. Szewczuka weszła na szczyt "3850", jak na samodzielny obiekt wspinaczki z wschodu, jednak trasa z wschodu pozostała nie sklasyfikowana (rzędu 1B kat. trudn.). Pierwsze przejście północnego lodowo-skalnego żebra szczytu "3850" zostało dokonane przez grupę zawodników Północno-Osetyjskiego DSO "Spartak" pod kierownictwem T. Chakurinowa 3 października 1965 r. Za pierwowspinaczami trasą przeszła grupa CO Rady "Spartak" pod kierownictwem G. Jeputaewa.