Mała Kajdżany (3700 m)

wschodnim grzbietem 1B–2A kat. trudn.

Wierzchołek położony jest na wschodniej granicy Kaukazu Centralnego. Jest to najbardziej na północ wysunięty wierzchołek w północnym odgałęzieniu Pik Spartaka.

Od południa Mała Kajdżany łączy się grzbietem z Północną Kajdżany (3969).
Na północ długi grzbiet opada w kierunku Przełęczy Sanińskiej (1800 m n.p.m.).
Na wschód stromo opada grzbiet wschodni w kierunku doliny Darialskiej.

Wierzchołek został po raz pierwszy zdobyty przez grupę B. Goluweba w 1947 r., przemierzającą masyw Kajdżany od północy. Grzbiet wschodni został zdobyty przez grupę W. Kuprina w 1971 r., po czym był wielokrotnie powtarzany.

Wyjazd z Ordzonikidze wzdłuż Gruzińskiej Drogi Wojennej do wsi W. Lars. Nie dojeżdżając 200–300 m do W. Larsa, w prawo w dolinę Białego Potoku odchodzi ścieżka (porzucona droga). Na ścieżce należy być ostrożnym, gdyż stoki doliny Białego Potoku są strome. Po 2–2,5 godz. marszu wychodzi się na ścieżkę, schodzącą z prawej strony zbocza w miejscu rozszerzenia doliny, i nią podchodzi się na grzbiet wschodni Małej Kajdżany. Na szerokim trawiastym grzbiecie-«koši» znajdują się dobre miejsca na noclegi. Wysokość noclegów — 2000 m (wg wysokościomierza).

Dalej droga prowadzi wzdłuż grzbietu.

na początku podjazdu grzbiet jest stromy, trawiasty;
następnie łagodnieje i prowadzi z dużym przewyższeniem aż do wychodni skalnych na grzbiecie (3020 m wg wysokościomierza).

Skały są lite, znajdują się na nich dobre zaczepsy. Trasa jest dobrze widoczna. Wspinaczka jest łatwa.

Na wysokości 3050 m znajduje się «żandarm» o wysokości 7–8 m, który pokonuje się:

«w лоб» (przy dużej zaśnieżności);
lub omija z prawej strony idąc wzdłuż półek.

Należy połączyć się przed «żandarmem» liną. Po przejściu «żandarma» (1 lina) — przejście na nieskomplikowany grzbiet skalny (2 liny) z następnym pokonaniem serii drobnych «żandarmów» z lewej strony idąc wzdłuż półek (2 liny). Ubezpieczenie — poprzez występy skalne. Dalej — niewielka przełączka, z której zaczyna się stromy skalny podjazd pod kątem 45–50°, urywający się w lewo płytami. Po 10–12 m droga prowadzi wzdłuż grzbietu o nachyleniu 30–35° — po wąskim grzbiecie (szerokości 1,5–2 m), (1 lina).

W połowie tego odcinka znajduje się wąskie miejsce ze ścianą o wysokości 2–2,5 m. Należy zawiesić poręcz. Lina jest zamocowana do występów na grzbiecie, których jest pod dostatkiem.

Po tym odcinku grzbiet się rozszerza, poszczególne wychodnie skalne omija się z prawej lub lewej strony po śniegu i rumowiskach. Na wysokości 3400 m grzbiet łączy się ze stokami krawędzi wierzchołkowej, nachylenie stoku 45–50°. Krawędź jest bardzo wąska. Wiosną i zimą z powodu przeważających północno-zachodnich wiatrów — dwustronne nawisy! Trasa skalna się kończy. Dalej wzdłuż krawędzi wierzchołkowej 150 m. Podjazd na wierzchołek (45–50° nachylenia, długości 50–70 m), po rumowisku. Zejście — tą samą drogą. Trasa jest przebyta w ciągu 6–6,5 godz. marszu od noclegu do wierzchołka. Zejście — 2–2,5 godz.

Wyposażenie potrzebne sekcji 6-osobowej: