Paszport wejścia

dokonanego w Mistrzostwach ZSRR w alpinizmie 1975 r. Klasa wejścia: wysokogórsko-techniczna. Rejon wejścia: Centralny Pamir, lodowiec Biwaczny. Trasa wejścia: szczyt Achmadi Donisza (6665 m) przez południową ścianę. Charakterystyka wejścia: różnica wysokości 2300 m, średnie nachylenie 73°, długość odcinków trudnych 1610 m (nachylenie 81°). Liczba wbitych haków: skalnych — 357, lodowych — 13, sztyftowych — 2. Liczba godzin marszu — 90,5 godz. Liczba noclegów — 10 (bez dnia obróbki), w tym: leżących — 4 (wszystkie w jednym miejscu — oczekiwanie na poprawę pogody), siedzących — 6. Dodatkowo, dwa noclegi leżące na wierzchołku — oczekiwanie na poprawę pogody. Nazwa drużyny: Drużyna Leningradzkiego Komitetu Miejskiego ds. Kultury Fizycznej i Sportu. Skład drużyny:

1. Solonnikow Wiktor Aleksandrowicz — MS, kapitan, trener
2. Graczew Andriej Borisowicz — MS, uczestnik
3. Borzow Jurij Wiaczesławowicz — MS, uczestnik
4. Wikulin Stanisław Aleksandrowicz — MS, uczestnik
5. Smirnow Aleksiej Aleksandrowicz — KMS, uczestnik

Mistrzostwa RFSRR w alpinizmie 1987 r.

Kategoria wysokościowych wejść

Ir. 576 p. 9 z 6.10.87 2 przejście metody W. Smirnowa 6 kat. trudn. SZCZYT ACHMADI DONISZ 6666 m n.p.m. Na zdjęciu jest napisany raport inst. Smirnowa, ale nie został udostępniony drużynie. Zapisany z kontr. W. Zgoda na wejście na szczyt Achmadi Donisz Południową ścianą (nr 4.1.5 wg KTMGW) przyznana drużynie Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego. Drugie przejście. Kierownik

Paszport wspinaczki

Dodatek nr 1 I. Klasa wysokościowo-techniczna 2. Rejon wspinaczki — Centralny Pamir 3. Trasa wspinaczki z podaniem wierzchołków i ich wysokości — południowo-zachodnia ściana p. „Achmadi Donisza” (6666 m) 4. Charakterystyka wspinaczki: różnica wysokości — 2300 m średnie nachylenie — 75° długość trudnych odcinków — 1340 m 5. Liczba wbitych haków:

I. Krótki opis geograficzny i charakterystyka sportowa traversu

Szczyty traversu znajdują się na północno-zachodnim Pamirze. W swojej północnej części południkowy łańcuch Pamiru — łańcuch Akademii Nauk — rozdwaja się, dając na zachód potężne odgałęzienie, które kończy się szczytem E. Korżeniewskiej. Węzłem rozwidlenia jest masyw szczytu Woroszyłowa, reprezentujący ponad 3-kilometrowe wzniesienie w postaci grani, które waha się od 6666 m do 6500 m. Odgałęzienie charakteryzuje się znaczną postrzępioną strukturą (od 7105 m do 5300 m), niemniej jednak reprezentuje jednolity masyw zarówno w rozumieniu geograficznym, jak i alpinistycznym. Masyw jest otoczony przez dwa potężne lodowce (Aju-Dżiłga i Moskwin) i rozdziela dwie duże doliny (Aju-Dżiłga i Fortambek). Szczyty wchodzące w skład masywu zostały już zdobyte najprostszymi drogami:

• szczyt Woroszyłowa od wschodu;
• szczyt Czterech od południowego zachodu;

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — wysokościowa
2. Rejon wspinaczki — Północno-Zachodni Pamir, pasmo Akademii Nauk
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczkowa — p. Achmadi Donisza, 6666 m, zachodnia ściana
4. Proponowana kategoria trudności — 6
5. Charakterystyka trasy:

• różnica wysokości — 1666 m
• długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 1295 m
• średnie nachylenie — 60°

Raport

O wejściu na pik Ahmaḋi Donisza po wschodniej ścianie 3–8 sierpnia 1966 roku Grupa CS DSO "Lokomotiw"

I. Krótkie geograficzne opisanie i sportowa charakterystyka obiektu wspinaczki

Pik Ahmaḋi Donisza jest położony w paśmie Akademii Nauk w północno-zachodniej części Pamiru pomiędzy pikami Izwiestii (6856 m) i Kalinina (6560 m). Wysokość piku Ahmaḋi Donisza wynosi 6667 m. Odkryty został on w połowie lat 30. Na południowy wschód od piku odchodzi do lodowca Biwacznyj boczny grzbiet; na północny zachód biegnie inny grzbiet, w którym dalej znajdują się:

• pik Czterech (6380 m)
• pik Korżeniewskiej (7105 m). Na pik Ahmaḋi Donisza zostały dokonane dwa wejścia. Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę CS "Spartaka" pod kierownictwem W.M. Abalakowa, uczestniczącą w zawodach na najlepsze wejście sezonu 1959 r.

Fot. 1. Początek odcinka 2. Ukośny skalny żleb o nachyleniu 40–45 °, zbudowany z dużych okruchów skalnych. Ubezpieczenie poprzez występy. Fot. 2. Odcinek 2. Końcowa część skalnego żlebu. Dalej — przejście na wschodni grzbiet. Fot. 3. Wejście do lodowego żlebu. Nachylenie 45–50 stopni. Ubezpieczenie za pomocą haka skalnego. Fot. 4. Wewnętrzny kąt (odc.4). Mocno zwarte skały, wspinaczka o podwyższonym stopniu trudności.