Tuyuk-Suu

Wspinaczka na szczyt Cholodnye Per'ya przez centrum Południowej Ściany w Zailijskim Ala-Tau, kategoria 3A, skalna droga o długości 256 m.

Pasport wzniesienia Północny Tienszan, Zailijski Ała-Tau, Mało-Almatyński odnog szczyt Hołodnyje Pier´ja (3850 m), środkiem Południowej ściany 3A kat. sł. Charakter trassy — skałny Przepad wysokości trassy — 180 m Długość trassy — 256 m Długość odcinków: V kat. sł. — 3 metry Średnia stromość: głównej części trassy — 75 stopni całej trassy — 55 stopni

Opis trasy wspinaczkowej na szczyt Pik Majakowskiego przez przylądek Mynżyłki i lodowiec Północno-Zachodni Ordżonikidze.

Podchod przez przylądek Mynżyłki obok Czarnego kamienia. Po łożynie pomiędzy moreną i osypnym wzgórzem podnosić się na lewo, w stronę szczytu O. Wojny. Dalej iść po grzbiecie moreny na południe po ścieżce do pierwszego na lewo (w kierunku marszu) skalnej grani (szczytu Hołodnie Perja). Tutaj na skałach namalowane są żółtą farbą krzyże, które dały nazwę noclegom. Dalej: Od „Krzyżów” skręcić za skałami na wschód, Trawersować osypisko, Iść wzdłuż lodowca Północno-Zachodni Ordzjonikidze.

Opis przejścia grani łączącej trzy wierzchołki Uszbas w Zailijskim Ałatau, o kategorii trudności 5A, dokonanego przez grupę alpinistów w 1958 roku.

Uszbas — Abaa Kunanbaeva, 45. Travers 3-ch wierszyn. M. Brykin, 1958 r. 18–22 pazdziernika Trasa grupy I. Orografia Północno-Zachodni odroże odchodzi od grzbietu Zailijskiego Ałatau w rejonie Ijijntau. Nad mocno porozrywanym grzebieniem odroża wznoszą się trzy wierzchołki: 1-szy Bezymianka „Tryzub” 4150 m n.p.m. 2-gi Bezymianka „Fałszywy wierzchołek” 4250 m n.p.m. Abaj Kunanbajew 4440 m n.p.m.

Tra­wers wierz­choł­ków Uczitiel i Pio­nier z Wo­stoka, 3A kat. złoż., 2B, 7-8 go­dzin, re­ko­men­da­cje co do or­ga­ni­za­cji i wy­po­są­że­nia dla gru­py.

Opis trasy Początek trasy został podany w opisie wejścia na szczyt Uczitiel 2А kat. sł. od Wschodu. Dalej idziemy wzdłuż grabienia łączącego obie koronki. Pierwszego i drugiego żandarmma omijamy z lewej strony. Pozostałe pokonujemy wprost. Nasztej nietrudny zjazd do przełęczy, potem ruchy wzdłuż grabienia aż do samego szczytu Pionier. Zejście ze szczytu w lewo wzdłuż grabienia na przełęcz Pionierski (3870 m n.p.m.), z niego na morenę lodowca Mametowoj i dalej ścieżką dochodzimy do wyjściowego biwaku. Trawers zajęło 7–8 godzin. Rekomendacje Liczba uczestników — 8–10 osób. Wyjściowy biwak na powierzchni Alpingrada. Wyruszać z biwaku o godz. 5:00. Ekipinek na grupę 4 osób: linie główne — 2×40 m lina pomocnicza — 5–6 m

Opis trasy o kategorii trudności 4Б na szczyt Pik Uczitiel wzdłuż południowo-zachodniego kontrforsu, którą pokonał W. Szapowałow w 1978 roku.

Pik Uczytel Po Юго-Западноmu Kontroforsie, 4Б, W. Szapowałow, 1978 Pójść obok Południowej ściany Pioniera i zaraz za nią skręcić w lewo do żlebu. W żlebie trzeba być uważnym — w zależności od sezonu mogą padać kamienie. Kaski lepiej założyć jeszcze pod Pionierem. Wspiąć się do wyraźnie zaznaczonego kontrforsu, dostać się do dolnej jego części można po śnieżniku leżącym po lewej. R0–R1: Z półki po zewnętrznym narożniku jakieś 35–40 metrów do następnej półki.

Wspinaczka na szczyt Uczytel (4030 m) w Zailijskim Ałatau, Południowo-Zachodnim przeciwstoku, kategoria trudności 4B.

Klasa wspinaczki — skalna. Region wspinaczki: Tienszan, Zailijski Ałatau, Dolina Małoałmaatińska. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki: w. Ucitel, 4030 m, Południowo-Zachodni Kontrefort. Proponowana kategoria trudności — 4B. Charakterystyka trasy — trasa skalna, różnica wysokości 400 m, długość odcinków 5–6 kat. — 115 m, średnie nachylenie — 70°. Zaklinowano haki: skalne — 32 (w tym dla stworzenia i.t.o. — 4); lodowe — nieużywane; śrubowane — nieużywane; zaciski — 2 szt. Liczba godzin marszowych — 13 (w tym 3 godziny poświęcono na przetarcie trasy). Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników, ich kwalifikacje. Shapovalov Valerij Nikołajewicz — 1. sp. kat. (lider) Merkeev Sułtan Nurtaewicz — 2. sp. kat. (uczestnik)

Opis tras na szczyt przez przełęcz Bohaterów Panfiłowców z szczegółową analizą etapów i cech technicznych.

Mametowej, które ominąć ścieżką po lewej stronie (w kierunku marszu), następnie po prawej stronie ominąć masyw szczytów Uczyciel i Pionier i po usypisku wznieść się na przełęcz Gerojew Panfiłowców. Z przełęczy wzdłuż żlebu, odchodzącego w lewo, wznieść się w kierunku podstawy komina. R0–R1 Ponuruszyć się kominem do góry (15 m II). Komin jest zablokowany „korkiem”, ominąć go po prawej stronie, po czym odejść trawersem w prawo na kilka metrów. Stacja na występie. R1–R2

Opis trasy o stopniu trudności 4K na szczyt Tujuk-Su (4218 m) wschodnim filarem północnego grzbietu w Zailijskim Ałatau.

PASPORt WOSChOZhDENIYa (PAспорт Восхождения) Klasa wzniesienia — skalna Rejon — Tienszan Północny, Zailijski Ałatau, przełom Tujuk-Su. Szczyt — Tujuk-Su, 4218 m npm, wschodni kontrfors północnego grzbietu, trasa kombinowana. Proponowana kategoria trudności — 4B. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 600 m długość — 900 m średnie nachylenie trasy — 41° długość części ściennej wschodniego kontrforsu — 370 m

Opis trasy o kategorii trudności 3Б na szczyt Tujuksu przez północne żebro z lodowca Igły Tujuksu, w tym zalecenia i niezbędny sprzęt.

Tujuksu 3Б kat. sł. po Północnemu żebru z łodowca Igły Tujuksu Opis trassy. Przekroczyć łodowiec Tujuksu w jego części początkowej, przejść prawą bokową morenę, wyjść na łodowiec Igły Tujuksu i po nim — do skalistej grani, usytuowanej na północno-północno-wschodnim stoku masywu szczytu. Stąd początkiem jest wspinaczka. Pierwsza skała omijana jest z prawej strony przez śnieżno-lodowy żleb z wyjściem na siodło. Dalej droga przez łatwe skały do 15-metrowej skalistej ścianki, ubezpieczenie hakowe. Nowy odcinek łatwych skał prowadzi do 20-metrowej skalistej ścianki. Pokonać ją można: przez wąski nawis z lewej strony z prawej strony przez pochyłe płyty (ostrożnie! „żywe” kamienie)

Opis trasy o kategorii trudności 2Б na szczyt Tujuksu północno-zachodnią granią, wraz z zaleceniami i informacjami o pierwszym przejściu.

Tujuksu 2B kat. sł. po sewero-zapadnomu rebru Opis marszrutu. Marszrut po sewero-zapadnomu rebru na werszynę Tujuksu dobrze przegląda się z moreny lodowica Mołodiożnogo. Podchód do niego przez lodowiec Tujuksu do miejsca zlicia się z lodowcem Igły Tujuksu. Po prawej bokowej morenie lodowca Tujuksu podjść do sewero-zapadnego żebra werszny. Wyjście na marszrut po środkowej części stoku — mniej niebezpiecznej kamienispadami. Pierwsze 50 m pokonuje się na rakach. Stromość tutaj około 45°. Dalej wznoszenie się prowadzi z odchyleniem w prawo, w obejście stromego lodowego czoła z dużą ilością szczelin, po 200-metrowym lodowym stoku stromością do