Pa­sport wzniesienia

1. Pół­noc­ny Tienszan, Zailij­ski Ała-Tau, Mało-Alma­tyń­ski od­nog
2. szczyt Ho­łod­nyje Pier´ja (3850 m), środ­kiem Po­łud­ni­owej ściany
3. 3A kat. sł.
4. Cha­rak­ter tras­sy — skał­ny
5. Prze­pad wy­sokości tras­sy — 180 m Dłu­gość tras­sy — 256 m Dłu­gość od­cinków:

• V kat. sł. — 3 me­try Śred­nia stro­mość:
• głów­nej czę­ści tras­sy — 75 stop­ni
• ca­łej tras­sy — 55 stop­ni

Pod­chod przez przy­lą­dek Myn­żył­ki obok Czar­ne­go ka­mie­nia. Po ło­ży­nie po­mię­dzy mo­re­ną i osyp­nym wzgó­rzem pod­no­sić się na le­wo, w stro­nę szczy­tu O. Woj­ny. Da­lej iść po grzbie­cie mo­re­ny na poł­ud­nie po ścież­ce do pier­w­sze­go na le­wo (w kie­run­ku mar­szu) skal­nej gra­ni (szczy­tu Ho­łod­nie Per­ja). Tu­taj na ska­łach na­ma­lo­wa­ne są żół­tą farbą krzy­że, któ­re da­ły na­zwę noc­le­gom. Da­lej:

• Od „Krzy­żów” skrę­cić za ska­ła­mi na wschód,
• Tra­wers­ować osy­pi­sko,
• Iść wzdłuż lodow­ca Pół­noc­no-Za­chod­ni Or­dz­jo­ni­ki­dze.

Uszbas — Abaa Kunanbaeva, 45. Travers 3-ch wierszyn. M. Brykin, 1958 r. 18–22 pazdziernika Trasa grupy

I. Orografia

Północno-Zachodni odroże odchodzi od grzbietu Zailijskiego Ałatau w rejonie Ijijntau. Nad mocno porozrywanym grzebieniem odroża wznoszą się trzy wierzchołki:

• 1-szy Bezymianka „Tryzub” 4150 m n.p.m.
• 2-gi Bezymianka „Fałszywy wierzchołek” 4250 m n.p.m.
• Abaj Kunanbajew 4440 m n.p.m.

Opis trasy

Po­cząt­ek tras­y zo­stał pod­any w opi­sie wej­ścia na szczyt Uczitiel 2А kat. sł. od Wscho­du. Da­lej idzie­my wzdłuż gra­bie­nia łą­czą­ce­go obie ko­ron­ki. Pierw­sze­go i dru­gie­go żan­darm­ma omi­ja­my z le­wej stro­ny. Po­zo­sta­łe po­ko­nu­je­my wprost. Nasz­tej nie­trud­ny zjazd do prze­łę­czy, po­tem ru­chy wzdłuż gra­bie­nia aż do sa­me­go szczy­tu Pio­nier. Ze­j­ście ze szczy­tu w le­wo wzdłuż gra­bie­nia na prze­łę­cz Pio­niers­ki (3870 m n.p.m.), z nie­go na mo­renę lo­dow­ca Ma­me­to­woj i da­lej ścież­ką do­cho­dzi­my do wy­jściowe­go bi­wa­ku. Tra­wers za­ję­ło 7–8 go­dzin.

Reko­men­da­cje

1. Li­czba ucze­st­ni­ków — 8–10 osób.
2. Wy­jściowy bi­wak na po­wierzch­ni Alpin­gra­da.
3. Wy­ru­szać z bi­wa­ku o go­dz. 5:00.
4. Eki­pi­nek na gru­pę 4 osób:

• li­nie głów­ne — 2×40 m
• li­na po­mo­cni­cza — 5–6 m

Pi­k Uczy­tel

Po Юго-За­пад­но­mu

Kon­tro­for­sie, 4Б,

W. Szapowałow, 1978

Pójść obok Południowej ściany Pioniera i zaraz za nią skręcić w lewo do żlebu. W żlebie trzeba być uważnym — w zależności od sezonu mogą padać kamienie. Kaski lepiej założyć jeszcze pod Pionierem. Wspiąć się do wyraźnie zaznaczonego kontrforsu, dostać się do dolnej jego części można po śnieżniku leżącym po lewej. R0–R1: Z półki po zewnętrznym narożniku jakieś 35–40 metrów do następnej półki.

1. Klasa wspinaczki — skalna.
2. Region wspinaczki: Tienszan, Zailijski Ałatau, Dolina Małoałmaatińska.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki: w. Ucitel, 4030 m, Południowo-Zachodni Kontrefort.
4. Proponowana kategoria trudności — 4B.
5. Charakterystyka trasy — trasa skalna, różnica wysokości 400 m, długość odcinków 5–6 kat. — 115 m, średnie nachylenie — 70°.
6. Zaklinowano haki: skalne — 32 (w tym dla stworzenia i.t.o. — 4); lodowe — nieużywane; śrubowane — nieużywane; zaciski — 2 szt.
7. Liczba godzin marszowych — 13 (w tym 3 godziny poświęcono na przetarcie trasy).
8. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników, ich kwalifikacje.
9. Shapovalov Valerij Nikołajewicz — 1. sp. kat. (lider)
10. Merkeev Sułtan Nurtaewicz — 2. sp. kat. (uczestnik)

Ma­me­to­wej, które o­mi­nąć ścież­ką po le­wej stro­nie (w kie­run­ku marszu), na­stęp­nie po pra­wej stro­nie o­mi­nąć masyw szczy­tów U­czy­ci­el i Pio­nier i po usy­pisku wzn­ieść się na prze­łęcz Ge­ro­jew Pa­nfi­łow­ców. Z prze­łęczy wzd­łuż żle­bu, od­cho­dzą­cego w le­wo, wzn­ieść się w kie­run­ku pod­stawy kom­ina. R0–R1

• Po­nu­ruszyć się komi­nem do gó­ry (15 m II).
• Kom­in jest za­blo­ko­wa­ny „korkiem”, o­mi­nąć go po pra­wej stro­nie, po czym odejść tra­wersem w pra­wo na kil­ka me­trów.
• Sta­cja na wy­stę­pie. R1–R2

PASPORt WOSChOZhDENIYa (PAспорт Восхождения)

1. Klasa wzniesienia — skalna
2. Rejon — Tienszan Północny, Zailijski Ałatau, przełom Tujuk-Su.
3. Szczyt — Tujuk-Su, 4218 m npm, wschodni kontrfors północnego grzbietu, trasa kombinowana.
4. Proponowana kategoria trudności — 4B.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 600 m długość — 900 m średnie nachylenie trasy — 41° długość części ściennej wschodniego kontrforsu — 370 m

Tu­ju­ksu 3Б kat. sł. po Pół­noc­ne­mu że­bru z ło­dow­ca Ig­ły Tu­ju­ksu

Opis tras­sy.

Prze­kr­o­czyć ło­dow­iec Tu­ju­ksu w jego czę­ści po­cząt­ko­wej, prze­jść pra­wą bo­ko­wą mo­re­nę, w­yjść na ło­dow­iec Ig­ły Tu­ju­ksu i po nim — do ska­li­stej gra­ni, usy­tu­owa­nej na pół­noc­no-pół­noc­no-wschod­nim stoku ma­sy­wu szczy­tu. Stąd po­cząt­kiem jest w­spin­acz­ka. Pierw­sza ska­ła omij­ana jest z pra­wej stro­ny przez śnież­no-lo­dowy żleb z w­yj­ściem na siod­ło. Da­lej droga przez ła­twe ska­ły do 15-me­tro­wej ska­li­stej ścian­ki, ubez­pie­cze­nie hak­owe. Nowy od­cinek ła­twych skał pro­wa­dzi do 20-me­tro­wej ska­li­stej ścian­ki. Po­konać ją moż­na:

• przez wą­ski na­wis z le­wej stro­ny
• z pra­wej stro­ny przez po­chy­łe pły­ty (o­stro­żnie! „ży­we” ka­mie­nie)

Tu­juksu 2B kat. sł. po se­we­ro-za­pad­no­mu re­bru

Opis mar­sz­ru­tu.

Mar­sz­rut po se­we­ro-za­pad­no­mu re­bru na wer­szynę Tu­juksu do­brze prze­glą­da się z mo­re­ny lo­do­wi­ca Mo­ło­dio­ż­no­go. Pod­chód do nie­go przez lo­do­wiec Tu­juksu do miej­sca zli­cia się z lo­do­wcem Ig­ły Tu­juksu. Po pra­wej bo­ko­wej mo­re­nie lo­do­wca Tu­juksu pod­jść do se­we­ro-za­pad­ne­go że­bra wer­sz­ny. Wy­jś­cie na mar­sz­rut po środ­ko­wej czę­ści stoku — mniej nie­bez­piecz­nej kamie­ni­spa­dami. Pierw­sze 50 m po­ko­nu­je się na ra­kach. Stro­mość tu­taj oko­ło 45°. Da­lej wzno­sze­nie się pro­wa­dzi z od­chy­le­niem w pra­wo, w ob­ej­ście stro­mego lo­do­we­go czo­ła z du­żą ilo­ścią szcze­lin, po 200-me­tro­wym lo­do­wym sto­ku stro­mo­ścią do