Opis trasy wspinaczkowej

NA W. „PIONIER” OD PÓŁNOCNEJ ŚCIANY.

1. Ogólne dane geograficzne

Szczyt „Pionier” jest położony w Mało-Almaatińskim odnogu pasma Zailijski Ała-Tau, w północnych odnogach Tienszanu. Wysokość opisywanego szczytu wynosi 4100 m n.p.m. Mało-Almaatiński odnog wybiega daleko na północ od głównego grzbietu i jest otoczony dwoma dolinami rzeki Małej Alma-Atinki i Lewego Tałgaru. Kończy się małym łukiem z dziewięciu szczytów, tworząc kocioł lodowca Bogdanowicza. Lodowiec Bogdanowicz, o długości 2 km, daje początek rzeczce Komsomołki, dopływającej do rzeki Lewy Tałgar. Linia wiecznego śniegu grzbietu – 3400–3500 m. n.p.m. Wschodnie, południowe i zachodnie stoki są wolne od zlodowacenia. Różowy granit jest podstawową skałą tworzącą masyw w.w. Pionier – Uczitiel. Bezpośrednia bliskość strefy pustyń i półpustyń znacząco wpływa na surowy klimat gór, tworząc bardzo korzystne warunki pogodowe, w których wspinaczki można podejmować przez cały rok. Średnia roczna temperatura wynosi +7...+10 °C. Minimalne temperatury w styczniu to –30...–35 °C. Kierunek dominujących wiatrów jest południowo-zachodni.

2. Opis drogi na szczyt

Na szczyt Pionier prowadzą dwie sklasyfikowane trasy:

1. 1B kat. trudn. – wzdłuż zachodniego żlebu z przełęczy Pionierski;

Pa­s­port wzniesienia

I. Klasa wzniesienia — skalna 2. Rejon wzniesienia — Za­i­lij­ski Ała­tau 3. Szczyt, jego wysokość, tras­ka wzniesienia — p. Pio­ner 4050 m lewą czę­ścią po­łudni­owej ściany 4. Przewidywana kategoria trudności — 3Б 5. Cha­rak­te­ry­styka trasy: a) przewyższenie części ściennej 190, gra­niowej — 210 m, b) dłu­gość od­cinków — II kat. trud. — 460 m, III kat. trud. — 135 m, IV kat. trud. — 40 m, в) prze­cięt­ne nachylenie trasy — 60° 6. Wbi­to haków:

SКА SAVO

Sprawozdanie

Z PIERWSZEGO PRZEJŚCIA POŁUDNIOWEJ ŚCIANY P. PIONIER 4050 m (lewa część) POPRZEZ TRAKT 3B KAT. TRUDNOŚCI (przybliżone)

Drużyna SКА SAVO

Gołodow J.F. — MS — kierownik, Chumakow W.D. — KMS — uczestnik, Pawłow W.F. — 1-sza kategoria — uczestnik, Nesoleny W.P. — 2-ga kategoria — uczestnik, Mozgowoj A.G. — 2-ga kategoria — uczestnik. 190 cm, 40 m, 60°, 3 zakładki, 5 godz.

Ałma-Ata

22 czerwca 1980 r.

Pa­port wsp­inacz­ki

1. Klasa wsp­inacz­ki: tech­nicz­na
2. Re­jon wsp­inacz­ki: Pół­noc­ny Tienszan, Zailij­ski Ałatau, szczel­ina Ma­łoje Ałma­tins­koje
3. Sz­czyt, tras­sa: sz­czyt Pio­nije­r (4031 m), z prze­łę­czy Pio­nije­r.
4. Przew­idyw­ana kat. trud­no­ści: 1B
5. Prze­pad wy­soko­ści: 170 m og­ól­na dłu­gość tras­sy: 300 m, dłu­gość czę­ści ścien­nej: — z tego 5 k.s. — 0,6 k.s. — 0, śre­dn­ia strom­ość czę­ści ścien­nej — 40°, śre­dn­ia strom­ość tras­sy — 40°

Par­ti­zan ZB k.t. po Ju­go-Vo­stoč­no­mu greb­nju

Opis mar­sz­ru­tu.

Pod­chod do mar­sz­ru­tu przez prze­łę­cze Igły Tujuk­su lub Tujuk­su. Wy­ści­gi­owy bi­wak — na mo­rze­nie lo­do­w­ca Jusz­nyj Par­ti­zan. Stąd iść na prze­łę­cz mię­dzy pierw­szą i drugą wie­żą po­łu­dnio­wo-wschod­nie­go grze­bie­nia. Dro­ga prze­bie­ga po śnież­nym i lo­do­wym zbo­czu. Nie do­cho­dząc do prze­łę­czy:

• Skrę­cić w le­wo ku ko­lu­aro­wi
• Po ko­lu­arze wy­jść na grze­bień wy­żej dwóch cha­rak­ter­nych skał­nych wy­stu­pów
• Tu kon­tro­l­ny tur Da­lej:

Partizan ЗБ k.t. przez Północno-Zachodnią ścianę

Opis trasy.

Wspinaczka rozpoczyna się podejściem pod północno-zachodnią ścianę wierzchołka przez lodowiec Igły Tujuksu. Tutaj, na morenie, jest dogodne miejsce na początkowy biwak. Trasa rozpoczyna się podjazdem po firnowym stoku, prowadzącym do żlebu (stromość 30–35°, zagrożony spadającymi kamieniami). Po wzniesieniu się na 200 m skręcić w prawe odgałęzienie żlebu, przeciąć go w dolnej części, wyjść na prawo na skalną grań, po której kontynuować drogę. Poszczególne odcinki wymagają starannego asekuracji. W dolnej części grani skały są wygładzone, trafiają się nieduże tarasy. Po 50 m — wyjście do trudnych, stromych skał. Potrzebna jest asekuracja hakowa (3–4 haki). Dalej na długości 100 m — skały średniej trudności aż do przełączki, gdzie łączą się prawa i lewa grań, tworzące żleb. Następnie odcinek łatwych skał, miejscami rumosz naprzemiennie ze śniegiem, i wyjście do najbardziej skomplikowanego, kluczowego odcinka wspinaczki. Istnieją dwa warianty pokonania tego odcinka trasy:

• Pierwszy — podjazd na 60 m po tylnej, lodowej ścianie komina (stromość 65–70°). Wymaga rąbania stopni i asekuracji hakowej.

Par­ti­zan 2Б kat. sł. z Za­pa­da z lo­do­wi­ska Igł

Opis tras­sy.

Szczyt Par­ti­zan jest usytuowany w głównym grzbiecie odnogi Mało-Ałma­atin­skiej. Dwiema skalnymi wieżami wznosi się on nad lodowo-śnieżnym podłożem. Od południowej strony szczyt łączy się ze szczytami Igły Tu­juk­su długim, mocno porozcinanym skalnym grzbietem; po północnej stronie znajduje się szczyt Or­dzjo­ni­ki­dze. Łączy je 200-metrowy śnieżno-lodowy grzbiet z potężnymi nawiszami po jego wschodniej stronie. Stąd na zachód spływa lo­dowiec Par­ti­zan. Punktem wyjściowym wygodnie jest zorganizować na mo­renie lo­dowca Igły Tu­juk­su. Wejście

Отечественной войны 2А кат. сл. траверс вершины в обоих направлениях

Описание маршрута.

Чтобы совершить траверс вершины в обоих направлениях, следует ознакомиться с описаниями маршрутов восхождения на вершину Отечественной войны:

• с северной стороны
• южной стороны

Рекомендации:

1. Количество участников — 6–8 человек.
2. Исходный бивуак на морене ледника Туюксу.
3. Выход с бивуака в 6:00.

Отечественной войны 18 к.t. с л. 3 Орджоникидзе по Ю гребню

Оpi­са­ние мар­шру­та.

Początkowy biwak na pra­wej bo­ko­wej mo­re­nie lo­dow­ca Tуюксу. Stąd ru­szać w kierunku pół­nocno-za­chod­niego bo­ko­wego grzbie­tu szczy­tu Орджоникидзе. Nie do­cho­dząc do nie­go, skrę­cić w le­wo. Po stro­mej osyp­ce pod­nieść się na ko­nieczną część lo­dow­ca За­пад­ный Орджоникидзе, po nim do prze­pa­du, omi­ja­jąc go z pra­wej stro­ny, pro­wa­dzić pod­jazd po osyp­ce do ostat­niej gra­ni скал, spu­ska­ją­cej się ze szczy­tu Ма­я­ков­ско­го. Stąd roz­po­cząć pod­jazd na za­chod­ni grzbie­t. Iść po ła­twych znisz­czo­nych ska­łach lub pra­wiej ich po ku­luarze, wy­peł­nio­nym drob­ną i śred­nią osyp­ką. Wyszedł­szy na grzbie­t, pro­wa­dzić ru­ch w stro­nę prze­łę­czy mię­dzy szczy­ta­mi

Отечественной войны 1Б кат. сл. с л. Маяковского по Северному гребню

Opis trasy.

Wierzchołek Отечественной войны znajduje się w centralnej części odnogi Малоалматинского, na południe od niego wznoszą się szczyty Маяковского, na północ — Антикайнен. Od zachodniej strony i z północnych stoków grzbietu bocznego szczytu Маяковского zsuwają się небольшие lodowce Маяковского. Wschodnie zbocza są pocięte wąskimi stopniowanymi żlebami, oddzielonymi od siebie stromymi skalnymi grzebieniami. Biwak wyjściowy w rejonie stacji meteorologicznej Мынжилки. Stąd, po przejściu rzeki Малая Алма-Атинка i objechaniu u podnóża lodowiec Маншук Маметовой, należy wejść do pola