Tuyuk-Suu

Opis trasy o kategorii trudności 1Б na szczyt Tujuksu przez przełęcz Tujuksu wraz z zaleceniami i informacjami o wyposażeniu.

Tuuksu 1Б kat. sl. s per. Tuyuksu Opisanie marszrutu. Wierzchołek Tuuksu znajduje się w odnogach Mało-Almaatińskich na południowy zachód od przełęczy o tej samej nazwie, o wysokości 4100 m. Śnieżno-lodowy grzbiet z fantastycznymi śnieżnymi nawisańcami łączy ją z masywem Igły Tuuksu. Na północny zachód odchodzi skalny grzbiet z ostrymi spadkami wysokości. Znaczące zlodowacenie obserwuje się na: północnych stokach, zachodnich stokach. Południowe stoki są mocno zniszczone. Wschodnie stoki, schodzące w stronę wąwozu Lewego Talgaru, pokryte są osypiskami i fragmentami mocno zniszczonych skał. Droga podejścia do przełęczy Tuuksu jest opisana w marszrucie na wierzchołek Pogorelskiego. Od przełęczy wejście zaczyna się po szerokim północno-wschodnim grzbiecie. Po stronie wschodniej wiszą potężne nawisy (ostrożnie!). Po 70 m grzbiet nieco opada, staje się śnieżny, z fragmentami lekkich skał, a po 200 m osiąga się kluczowe miejsce marszrutu — 5-metrową lodową ścianę. Tutaj, w zależności od stanu grzbietu, należy: Przewiesić linę do zjazdu i wejścia

Opis trasy na wierzchołek Tujuksu północno-zachodnim grzbietem, w tym droga podejścia, przejście żlebu i zejście ze szczytu.

Opis trasy. Droga podejścia jest taka sama, jak na wierzchołek Pogoretskiego. Poruszając się środkiem lodowca Tujuksu i obchodząc północno-zachodni grzbiet jednoimiennego wierzchołka, skręcić w lewo ku podnóżu wielkiego żlebu, położonego na styku północno-zachodniego grzbietu wierzchołka Tujuksu i głównego grzbietu, biegnącego od przełęczy Tujuksu ku wierzchołkowi. Żleb ma dużą rozciągłość, boczne odgałęzienia są obramowane skałami, niebezpieczne z powodu spadających kamieni. Przechodzić go zaleca się wczesnym rankiem, trzymać się lewej strony, używać występów skalnych dla osłony. Przy wyjściu na grzbiet skręcić w lewo i po lekkich, mocno zniszczonych skałach wspiąć się na wierzchołek.

Trawers wierzchołków Pogrebetskogo i Lokomotiw, kategoria trudności 2A, czas przejścia 10-12 godzin.

Погребецкого — Локомотив 2А кат. сл. траверс Opis trasy. Od punktu startowego na morenie lodowca Mołodiożnogo wyjść na lodowiec Tujuksu i poruszać się po jego środkowej części. Przebyć próg lodowca i masyw szczytu Tujuksu, skręcić w lewo w kierunku dużych kamieni leżących u podnóża grani szczytu Tujuksu. Wdrapać się na przełęcz Tujuksu i poruszać się granią w kierunku wierzchołka. Zjazd: Po śnieżnych niezbyt stromych zboczach, miejscami po piargach — do obniżenia między wierzchołkami Pogrebeckiego i Lokomotiv. Obiec serię żandarmów z lewej strony po skałach średniej trudności i łatwiejszych — wyjść na wierzchołek Lokomotiv. Na jednym z ostańców skalnych — kopiec z notatką. Zjazd po śnieżnej grani, następnie po żlebie, który technicznie nie jest trudny, ale jest zagrożony spadającymi kamieniami. Podczas jego pokonywania należy zachować maksymalną

Opis trasy na wierzchołek Pogrebetskiego od północy, trudności i kluczowe etapy wspinaczki, zalecenia dotyczące sprzętu i organizacji grupy.

Погребецкого za k.t. z Północy Opis marszrutu. Od wyjściowego biwuaku na morenie lodowica Mołodieznogo wyjść na lodowiec Tujuksu i, omijając północno-wschodni granień wierzchołka Mołodieznoj, poruszać się po środku lodowica do jego spadu. Następnie odchylić się w lewo i, minąć duże kamienie u podstawy grabienia wierzchołka Tujuksu, dotrzeć do śnieżno-lodowej platformy, dalej przeciąć prawy odnóg lodowica Tujuksu i podejść pod północną ścianę wierzchołka, dalej kontynuować ruch pod skałnym obnażeniem po śnieżnym zboczu o nachyleniu 30–35°. Ten odcinek jest niebezpieczny: możliwe są spadki kamieni, odłamki lodu. Dlatego wychodzić na

Opis trasy na szczyt Pograbietskogo (4231 m) przez przełęcz Tujuk-Su (1B) wraz z rekomendacjami i informacjami o historii pierwszego przejścia.

Panorama z piką Pionier. Od lewej do prawej piki: Ordżonikidze (4410 m) Igły Tujuk-Su (4213 m) Tujuk-Su (4218 m) Pogriebieckiego (4231 m) Lokomotiw (4182 m) Zoi Kosmodiemjanskiej (4108 m) Mołodiożnaja (4147 m) Foto: Aleksiej Ignatienko, Ałmaty. (Pełna wersja — 400 Kb)

Opis trasy na szczyt Pik Pioneer przez centrum Południowej Ściany, kategoria trudności 4Б, pierwsze przejście Smirnow, 1980 r.

Pik Pioner po centru Южnoj steny, 4Б, Smirnow, 1980 g. R0–R1 Z półki z mchem i trawką po ściankach — półkom pod mały karniz, pod którym jest zabity hak dla stancji. Orjentirom służy białe plamka na ściance sprawa od czarnego podcieku. R1–R2 W lewo po ściance 80° z horizontalnymi szczelinami i miejscowymi haczykami w osnowanie wewnętrznego kąta, po którym w górę (6А). Z prawej strony jest półka, na której jest zabity hak i jest dziurka dla spita. Mozna organizować stancję tam, mozna podnieść się dalej i zrobić ją na niewielkiej półce metrów na 10 wyżej. R2–R3 Werewka, szczekująca nerwy. Cały odcinek — 25 metrów, ale przy tym: Nie wszędzie jest dobra ubezpieczenie, Jest żywy blok, za który trzeba się pojąć, żeby wyleźć w górę. Od odłama w lewo W górę po kącie na płytę, nad którą są nabite miejscowe haczyki i szlambur. R3–R4 Kljuczwa werewka. Kar, w wgłębieniu którego jest szczelina. W górnej części wyjście przez nawisanie. Najprzyjemniejsze to, że mozna organizować nadziejne ubezpieczenie i spokojnie skupić się na wchodzeniu. Klucz, po moich szacunkach, 6Б. Potem jeszcze para przechwytów wyżej wyjścia — i zaczyna się leżący wewnętrzny kąt, wychodzący na dużą półkę, na której schodzą się «trasy Urubko, Smirnowa, Grjaznowa, Babieszkina».

Pasport wejścia na szczyt Pionier (4050 m npm) w Zailijskim Ałatau, południowym zboczem, kategoria trudności 4B.

Paszport wejścia Klasa wejścia — skalna. Rejon wejścia — Zailijski Ałatau. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia: szczyt Pionierski, 4050 m n.p.m., południową ścianą. Proponowana kategoria trudności — 4B. Charakterystyka trasy: a) różnica wysokości ściany — 275 m; b) długość poszczególnych odcinków: 2 — 30 m; 3 — 445 m; 4 — 115 m; 5 — 92 m; c) średnie nachylenie ściany — 68°. Wbite haki: skalne — 33, szlumberne — 4, закладки — 6. Czas wejścia — 7 godz. 20 min. Liczba noclegów — brak. Nazwisko i imię kierownika, uczestników oraz ich kwalifikacje:

Szczyt Pik Pioneer (4031 m n.p.m.) w Zailijskim Ałatau, droga wspinaczkowa o stopniu trudności 4A prawą krawędzią Południowej ściany.

Południowy Tian-Szan, Zailijski Alatau Pik Pionier prawym kantom Południowej ściany 4A kat. tr. Pasport wchodzenia Rajon, dolina, numer sekcji według tablicy klasyfikacyjnej z 20__ roku — Południowy Tian-Szan, Zailijski Alatau, Małe Almatinskie uroczysko. Nazwa szczytu, jego wysokość, nazwa trassy: pik Pionier 4031 m, prawym kantom Południowej ściany Proponowana: 4A kat. tr.

Szczyt Pik Pioner, trasa 4А kat. sł. prawą częścią Południowej ściany, opis i szczegóły wejścia.

Północny Tian-Szan, Zailijski Alatau Pik Pionier prawą częścią Południowej ściany 4A kat. trudności Paспорт восхождения Rejon, szczeliny, numer rozdziału w/ro ku w klasifikacyjnej tablicy 20_roku — północny Tian-Szan, Zailijski Alatau, Małoe Almatinskoje szczelie. Nazwa wierzchołka, jego wysokość, nazwa trassy: pik Pionier 4031 m, po prawej krawędzi Południowej ściany Proponujemy: 4A kat. trudności.

Wspinaczka na szczyt Pik Pioneer (4031 m) centralnym kontraforsem Południowej ściany, 4A kategoria trudności, długość 550 m, różnica wysokości 360 m.

Północny Tian-Szan, Zailijski Alatau Pik Pionier po centralnym kontrforsie Południowej ściany 4A kat. tr. Pasportu podróży Region, dolina, numer sekcji według klasyfikacji 20_ roku — północny Tian-Szan, Zailijski Alatau, Małe Almatińskie ujezdże. Nazwa szczytu, jego wysokość, nazwa trassy: pik Pionier 4031 m, po centralnym kontrforsie Południowej ściany Zaproponowana: 4A kat. tr.