Tuuksu 1Б kat. sl. s per. Tuyuksu

Opisanie marszrutu. Wierzchołek Tuuksu znajduje się w odnogach Mało-Almaatińskich na południowy zachód od przełęczy o tej samej nazwie, o wysokości 4100 m. Śnieżno-lodowy grzbiet z fantastycznymi śnieżnymi nawisańcami łączy ją z masywem Igły Tuuksu. Na północny zachód odchodzi skalny grzbiet z ostrymi spadkami wysokości. Znaczące zlodowacenie obserwuje się na:

• północnych stokach,
• zachodnich stokach. Południowe stoki są mocno zniszczone. Wschodnie stoki, schodzące w stronę wąwozu Lewego Talgaru, pokryte są osypiskami i fragmentami mocno zniszczonych skał. Droga podejścia do przełęczy Tuuksu jest opisana w marszrucie na wierzchołek Pogorelskiego. Od przełęczy wejście zaczyna się po szerokim północno-wschodnim grzbiecie. Po stronie wschodniej wiszą potężne nawisy (ostrożnie!). Po 70 m grzbiet nieco opada, staje się śnieżny, z fragmentami lekkich skał, a po 200 m osiąga się kluczowe miejsce marszrutu — 5-metrową lodową ścianę. Tutaj, w zależności od stanu grzbietu, należy:
• Przewiesić linę do zjazdu i wejścia

Opis trasy.

Droga podejścia jest taka sama, jak na wierzchołek Pogoretskiego. Poruszając się środkiem lodowca Tujuksu i obchodząc północno-zachodni grzbiet jednoimiennego wierzchołka, skręcić w lewo ku podnóżu wielkiego żlebu, położonego na styku północno-zachodniego grzbietu wierzchołka Tujuksu i głównego grzbietu, biegnącego od przełęczy Tujuksu ku wierzchołkowi. Żleb ma dużą rozciągłość, boczne odgałęzienia są obramowane skałami, niebezpieczne z powodu spadających kamieni. Przechodzić go zaleca się wczesnym rankiem, trzymać się lewej strony, używać występów skalnych dla osłony. Przy wyjściu na grzbiet skręcić w lewo i po lekkich, mocno zniszczonych skałach wspiąć się na wierzchołek.

По­гре­бе­цко­го — Ло­ко­мо­тив 2А кат. сл. траверс

Opis trasy.

Od punktu startowego na morenie lodowca Mo­ło­dioż­no­go wyjść na lodowiec Tujuksu i poruszać się po jego środkowej części. Przebyć próg lodowca i masyw szczytu Tujuksu, skręcić w lewo w kierunku dużych kamieni leżących u podnóża grani szczytu Tujuksu. Wdrapać się na przełęcz Tujuksu i poruszać się granią w kierunku wierzchołka. Zjazd:

• Po śnieżnych niezbyt stromych zboczach, miejscami po piargach — do obniżenia między wierzchołkami Po­grebeckiego i Lokomotiv.
• Obiec serię żandarmów z lewej strony po skałach średniej trudności i łatwiejszych — wyjść na wierzchołek Lokomotiv. Na jednym z ostańców skalnych — kopiec z notatką.
• Zjazd po śnieżnej grani, następnie po żlebie, który technicznie nie jest trudny, ale jest zagrożony spadającymi kamieniami. Podczas jego pokonywania należy zachować maksymalną

По­гре­бец­ко­го za k.t. z Pół­nocy

Opis mar­sz­ru­tu.

Od wyj­ściowe­go bi­wuaku na mo­re­nie lo­do­wi­ca Mo­ło­diez­no­go wy­jść na lo­do­wiec Tu­juk­su i, omij­ając pół­noc­no-wschodni gra­nień wierz­choł­ka Mo­ło­diez­noj, po­ru­szać się po środ­ku lo­do­wi­ca do je­go spadu. Na­stęp­nie od­chy­lić się w le­wo i, mi­nąć duże ka­mie­nie u pod­stawy gra­bienia wierz­choł­ka Tu­juk­su, do­trzeć do śnież­no-lo­do­wej plat­formy, da­lej prze­ciąć pra­wy od­nóg lo­do­wi­ca Tu­juk­su i pod­ejść pod pół­noc­ną ścianę wierz­choł­ka, da­lej kon­ty­nu­ować ru­ch pod skał­nym ob­na­że­niem po śnież­nym zbo­czu o nachy­le­niu 30–35°. Ten od­cinek jest nie­bez­piecz­ny: moż­li­we są spad­ki ka­mie­ni, odłam­ki lodu. Dla­te­go wy­cho­dzić na

Panorama z piką Pionier. Od lewej do prawej piki:

• Ordżonikidze (4410 m)
• Igły Tujuk-Su (4213 m)
• Tujuk-Su (4218 m)
• Pogriebieckiego (4231 m)
• Lokomotiw (4182 m)
• Zoi Kosmodiemjanskiej (4108 m)
• Mołodiożnaja (4147 m) Foto: Aleksiej Ignatienko, Ałmaty. (Pełna wersja — 400 Kb)

Pik Pi­o­ner po cen­tru Юж­noj ste­ny, 4Б, Smi­rn­ow, 1980 g.

R0–R1 Z pół­ki z mchem i tra­wką po ścian­kach — pół­kom pod ma­ły kar­niz, pod któ­rym jest za­bi­ty hak dla stanc­ji. Or­jen­ti­rom słu­ży bia­łe plam­ka na ściance spra­wa od czar­ne­go pod­cie­ku. R1–R2 W le­wo po ściance 80° z hori­zon­tal­ny­mi szcze­lina­mi i miej­scowy­mi haczy­ka­mi w os­no­wa­nie wew­nęt­rz­ne­go ką­ta, po któ­rym w górę (6А). Z pra­wej stro­ny jest pół­ka, na któ­rej jest za­bi­ty hak i jest dzi­ur­ka dla spi­ta. Mo­zna or­ga­ni­zo­wać stanc­ję tam, mo­zna pod­nieść się da­lej i zro­bić ją na nie­wiel­kiej pół­ce me­trów na 10 wy­żej. R2–R3 We­re­wka, szcze­ku­ją­ca ner­wy. Ca­ły od­ci­nek — 25 me­trów, ale przy tym:

• Nie wszę­dzie jest do­bra ubez­pie­cze­nie,
• Jest ży­wy blok, za któ­ry trze­ba się po­jąć, że­by wy­leźć w górę. Od od­ła­ma w le­wo W górę po ką­cie na płytę, nad któ­rą są na­bi­te miej­scowe haczy­ki i szla­m­bur. R3–R4 Klju­cz­wa we­re­wka. Kar, w wgłę­bie­niu któ­re­go jest szcze­li­na. W gór­nej czę­ści wy­j­ście przez na­wi­sa­nie. Naj­przy­jem­niej­sze to, że mo­zna or­ga­ni­zo­wać na­dziej­ne ubez­pie­cze­nie i spo­koj­nie sku­pić się na wcho­dze­niu. Klucz, po mo­ich sza­cun­kach, 6Б. Po­tem jesz­cze pa­ra prze­chwy­tów wy­żej wy­j­ścia — i za­czy­na się le­żą­cy wew­nęt­rz­ny kąt, wy­cho­dzą­cy na du­żą pół­kę, na któ­rej schodzą się «trasy Uru­bko, Smi­rn­owa, Grjaz­no­wa, Ba­biesz­ki­na».

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna.
2. Rejon wejścia — Zailijski Ałatau.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia: szczyt Pionierski, 4050 m n.p.m., południową ścianą.
4. Proponowana kategoria trudności — 4B.
5. Charakterystyka trasy: a) różnica wysokości ściany — 275 m; b) długość poszczególnych odcinków: 2 — 30 m; 3 — 445 m; 4 — 115 m; 5 — 92 m; c) średnie nachylenie ściany — 68°.
6. Wbite haki: skalne — 33, szlumberne — 4, закладки — 6.
7. Czas wejścia — 7 godz. 20 min.
8. Liczba noclegów — brak.
9. Nazwisko i imię kierownika, uczestników oraz ich kwalifikacje:

Po­łud­niowy Tian-Szan, Za­i­lij­ski Ala­tau

Pik Pio­nier

pra­wym kan­tom Po­łud­niowej ścia­ny 4A kat. tr.

Pa­spor­t wcho­dze­nia

1. Ra­jon, do­li­na, nu­mer sek­cji we­dług ta­bli­cy kla­sy­fi­ka­cyj­nej z 20__ ro­ku — Po­łud­niowy Tian-Szan, Za­i­lij­ski Ala­tau, Ma­łe Al­ma­tin­skie uroczysko.
2. Na­zwa szczy­tu, jego wy­so­kość, na­zwa tras­sy: pik Pio­nier 4031 m, pra­wym kan­tom Po­łud­niowej ścia­ny
3. Pro­po­no­wa­na: 4A kat. tr.

Pół­noc­ny Ti­an­-Szan, Za­i­li­j­ski Ala­tau

Pik Pio­nier

pra­wą czę­ścią Po­łud­ni­owej ścia­ny 4A kat. trud­no­ści

Pa­спорт вос­хож­де­ния

1. Re­jon, szcze­liny, nu­mer roz­dzia­łu w/ro ku w klasi­fi­ka­cyj­nej ta­bli­cy 20_ro­ku — pół­noc­ny Ti­an­-Szan, Za­i­li­j­ski Ala­tau, Ma­ło­e Al­ma­tin­sko­je szcze­lie.
2. Na­zwa wierz­choł­ka, je­go wy­so­kość, na­zwa tras­sy: pik Pio­nier 4031 m, po pra­wej kra­wę­dzi Po­łud­ni­owej ścia­ny
3. Pro­po­nu­je­my: 4A kat. trud­no­ści.

Pół­noc­ny Ti­an­-Szan, Za­i­li­j­ski Ala­ta­u

Pik Pio­nier

po cen­tral­nym kon­trfor­sie Po­łud­ni­owej ścia­ny 4A kat. tr.

Pa­spor­tu po­dró­ży

1. Re­gion, do­li­na, nu­mer sek­cji we­dług kla­sy­fi­ka­cji 20_ ro­ku — pół­noc­ny Ti­an­-Szan, Za­i­li­j­ski Ala­ta­u, Ma­łe Al­ma­tiń­skie uje­zd­że.
2. Na­zwa szczy­tu, je­go wy­so­kość, na­zwa tras­sy: pik Pio­nier 4031 m, po cen­tral­nym kon­trfor­sie Po­łud­ni­owej ścia­ny
3. Za­pro­po­no­wa­na: 4A kat. tr.