Sprawozdanie ze wspinaczki na wierzchołek Aj-Petri Wschodni po wschodniej części ściany trasą "Prazdnik neposłušanija" 6A kat. złoż. drużyną z pgt. Muchałatka w okresie od 14:00 14 marca 2020 r. do 17:00 15 marca 2020 r.

I. Paszport wspinaczki

Aj-Petri (wierzchołek zachodni). 4A kat. tr.

Trasa wiedzie na lewo od głównego żlebu oddzielającego zachodni wierzchołek od głównego masywu. W wewnętrznym kącie utworzonym przez dwie naroślowe skały na ścianie, idzie się w prawo w kierunku przewieszonej skały trawersem omijając ją po wąskiej pionowej szczelinie. Następnie zaczynają się pochyłe półki. Dalsza droga rozdwaja się:

• Pierwsza prowadzi po stromych skałach w górę prawym żebrem wąskiego żlebu przechodzącego w komin.
• Druga – po ścianie i w lewo trawersem do żlebu. Dalej idzie się jeszcze 25 m do komina, następnie do sosny, a potem 40 metrów do drugiej sosny po prawej. Tutaj na przełączce znajduje się kopiec kontrolny. Stąd idzie się w prawo do małego komina z suchą sosną, a następnie, obchodząc z lewej strony dużą skałę, podnosi się do półki i od niej – do sosny, gdzie znajduje się kolejny kopiec kontrolny. Następnie po niewielkim kociołku podnosi się w górę i w prawo do krzaka, a następnie – po ścianie lewej krawędzi żlebu. Wspinamy się po ścianie prosto do góry (80 m). Odcinek kończy się dużą półką, na której znajduje się kopiec kontrolny. Dalsza droga wiedzie w lewo wzdłuż półki do grani prowadzącej do podstawy wieńczącej turni. Długość grani wynosi 270 m.
• Pierwszego żandarma, stojącego oddzielnie na skale, należy przejść bezpośrednio przez środek.
• Drugiego należy obejść w górnej części z lewej strony. Na turnię wierzchołkową podnosi się po niewielkiej skośnej szczelinie.

Aj-Petri (Za­chod­nia wer­sy­na) 3B kat. sł.

Od po­la­ny Cho­sta-Basz (250–300 m) idź w górę wzdłuż le­we­go (względem kie­run­ku idzie­nia) brze­gu rze­ki, za­tem po ścież­ce pod­jąć się w le­wo-w górę w kie­run­ku za­chod­niej wer­sy­ny Aj-Pet­ri. Do ścia­ny 25–30 m. Trasa roz­po­czy­na się w czte­rech met­rach w pra­wo od do­brze wy­ra­żo­ne­go ko­mi­na i idzie 15 m po ścia­nie o nachy­le­niu 75–85°, pod na­wis­szą bry­łę. Wzdłuż we­wnętrz­ne­go ką­ta, utwo­rzo­ne­go przez ścia­nę i tę bry­łę, — wyj­ście na nie­du­żą pół­kę — miej­sce dla ubez­pie­cze­nia. Da­lej trze­ba się poru­szać w pra­wo–w górę po we­wnętrz­nym kącie, któ­ry po 10 m prze­cho­dzi w zwęża­ją­cy się ku górze ko­min. Przez nie­go — wyj­ście na pół­kę, gdzie ro­snie sos­na

Sprawozdanie z pierwszego wejścia na szczyt Aj-Petri Wschodnia po wschodniej części ściany trasą (trasa „Zakonodawcy”) 6А kategorii trudności przez zespół (pgt Muchałatka) w okresie od 20.07.2019 r. do 20.07.2019 r.

I. Paszport wejścia

Wschodnia część szczytu Aj-Petri. Opis trasy "Anomalny wrzesień"

Dobrze widoczny z drogi Wschodni Szczyt Aj-Petri przez wiele lat pozostawał niesłusznie zapomniany. Zaprawdę, to miejsce dla prawdziwych przygód! I oto w tym roku znów jest w centrum uwagi alpinistów. Zaraz trzy dobre trasy:

• trasa 1
• trasa 2
• trasa 3 Autor: Serej Pugaczow

"Anomalny wrzesień", czyli nostalgia po "Oczach".

Pomimo głośnej nazwy, Wschodni Szczyt Aj-Petri (1100 m) jest chyba najmniej uczęszczaną górą Krymu. Większość przebytych jeszcze w latach 70. tras nie miała drugiego przejścia. Jakoby daleko, jakoby nie ma opisów, a leśnicy - źli.

Wschodnia wierz­choł­ka Aj-Pe­tri. Opis tras­y „No­wo­łu­nie”

S. Cze­te­rik na od­cin­ku R4–R5

Wra­że­nia p/p „No­wo­łu­nie”.

Po­cząt­ek li­sto­pa­da, a na ze­wnątrz cie­pło — cie­pło, na­wet moż­na po­nie­żyć się na słoń­cu. Ale nie o tym. Cel wi­zy­ty na Kry­mie — zro­bić pierw­szo­pro­chod na Aj-Pet­ri. Or­ga­ni­za­to­rem wszyst­kich idei był Se­rio­ga Pu­gaczow. Dla nie­go iść pierw­szo­pro­chod, jak dla mnie, to zwy­kła sprawa ))), a dla mnie to ME­GA przy­goda! Jak­że pięć lat te­mu ma­rzy­łem o tym, by wziąć sprzęt i za­leźć tam, gdzie ni­gdy ni­kogo nie było. Ma­rze­nie speł­ni­ło się! Trasa roz­po­czyna się le­we­je od „grot”. Z pra­wej stro­ny pod po­cząt­kiem gro­tów idzie do­bra

Aj-Petri (wierzchołek wschodni) południowo-wschodnim grzebieniem 36 k/tr.

Podejście do trasy od szosy Jał­ta — Sewastopol przy zjeździe na Mis­chor. Trasa rozpoczyna się w grzebieniu, odchodzącym od centrum wschodniej ściany w lewo (skały średniej trudności, 40 m). Punkt orientacyjny — położony po prawej stronie grzebienia skośny taras. Od grzebienia przechodzi się do szeregu pionowych ostańców ze słabo zaznaczonym kontforsem, długość odcinka 20 m. Następnie:

• trawersować w lewo,
• podnieść się 30 m po skałach średniej trudności,
• skośną półką dojść do pionowego komina. Komin wiedzie do półki, z której mozolnym wspinaniem się skośną półką wyjść na

Ściana Al-Pe­tri

пе­ря — 5Б

Aj-Petri (Głów­na wier­sz­czy­na) po pier'­jam 5A k/­tr.

Ścia­na zwró­co­na jest na połud­niowo-wschód 500-me­tro­wym urwi­skiem i zna­j­du­je się w środ­ku masy­wu Aj-Pet­ri. Na trasie po­trzeb­ne będą:

• hak­ki pio­no­we
• hak­ki pozio­me
• hak­ki szel­le­ro­we
• hak­ki lo­dow­ce R0–R1: Z po­la­ny Ho­sta-Basz dojść do pod­nó­ża Aj-Pet­ri i po usy­pi­sku ru­szać w kie­run­ku du­żej ska­l­nej po­chy­łej pół­ki sze­ro­kiej na 40 m i dłu­go­ści 40–45 m. Tras­sa roz­po­czy­na się na pół­ce.

«Pió­ra» — nie­te­ch­niczne opi­sa­nie tras­y na szczyt Aj-Petri

Ency­klo­pe­dia Tu­ry­sta

Pió­ra (Aj-Petri)

Cały masyw Aj-Petri jest dobrze wi­docz­ny z au­to­stra­dy, je­śli za­trzy­mać się na niej nie­co nie do­je­ż­dża­jąc do miej­sca, gdzie nad dro­gą prze­cho­dzą li­ny wy­cią­gu linowo­tereko­wego (je­śli je­chać od stro­ny Si­me­izu). Jesz­cze wy­god­niej jest zaje­chać do środ­ko­wej sta­cji wy­cią­gu linowo­tereko­wego, któ­ra jest zlo­ko­lizowana po­wy­żej au­to­stra­dy. Sam wy­ciąg linowy idzie nad pra­wą czę­ścią masy­wu. W le­wej czę­ści ścia­ny:

• ogromny na­wis;
• wgłę­bie­nie o wy­so­ko­ści około stu me­trów, któ­re wa­run­kowo na­zwa­li­śmy „Te­le­wi­zo­rem”. Dwie czę­ści ścia­ny roz­dzie­la kontr­for­s, repre­zen­tu­ją­cy so­bo­ją stojące na so­bie skal­ne pió­ra. Wy­so­kość każ­de­go z nich — 30–40 m. Wła­śnie po nich prze­cho­dzi trasa. Od środ­ko­wej sta­cji wy­cią­gu linowo­tereko­wego pie­szo po dro­dze do góry, i mniej wię­cej po 300 m na le­wo po dro­dze do szla­gba­umu. Od szla­gba­umu przez las, za­bie­ra­jąc na le­wo, w kie­run­ku le­wej czę­ści masy­wu — do­jść do skal­nej gra­ni, ta­rze­ba­ją­cej przej­ście do ścia­ny. Grań omi­jać z le­wej stro­ny. Po niej — do góry i w pra­wo. Wszyst­kie pod­cho­dy do ścia­ny są ob­strze­li­wane ka­mie­niami, le­cą­cy­mi z żle­bu, któ­ry jest roz­ło­żo­ny po­wy­żej ścia­ny. Trze­ba prze­cho­dzić pod ścia­ną mak­sy­mal­nie szyb­ko. Ubierać się i zwią­zy­wać bez­po­śred­nio pod trasą.