OPIS

trasy wspinaczki na szczyt KAP Od obozu "Alibek" ścieżką przez rzekę Alibek w górę do kanionu Белалакайский "Drogą Małp" na noclegi. 1,5 godz. Z noclegów przez most śnieżny w kanionie lub po zaklinowanym głazie na ścieżkę prawego brzegu moreny lodowca Белалакайский i nią na jęzor lodowca. Przecinając jęzor lodowca w dolnej części, podchodząc pod szeroki zielony żleb i nim w górę na przełęcz w północno-wschodnim grzbiecie szczytu KAP. 1,5 godz. od noclegu. PASZPORT WSPINACZKI

1. Klasa wspinaczki — skalna
2. Rejon wspinaczki — Kaukaz Zachodni od przełęczy Марух do przełęczy Нахар
3. Szczyt

SPRAWOZDANIE

• ze wspinaczki, przeprowadzonej w rejonie gł. Kaukaskiego grzbietu i jego odnog od przeł. Maruch do przeł. Pachar na wierzchołek KAP PIK (3400 m) w lodowcu Belałakajskiego (od północy)

Skład Grupy:

1. Słezin J. — MS
2. Owczarenko W.D. — 1-sza kategoria
3. Pilipenko W.S. — 1-sza kategoria

Wspinaczka na szczyt Kap (3207 m) — 1Б kat. trudn. (rys. 16)

Od schroniska „Alibek” ścieżką na lodowiec lub z biwaku nad Jeziorem Turzym po łagodnej części lodowca Alibek — podejście do skrajnego prawego żlebu zboczy szczytu Kap. W górę żlebem (niebezpieczeństwo spadających kamieni!) do karowego progu. Następnie istnieją trzy warianty wspinaczki:

1. wariant:

• Na prawo po śnieżniku do żlebu i płytami (asekuracja!) w lewo-w górę na grań.
• Następnie granią (asekuracja przez występy!).
• Górna część grani jest usypiskowa.
• Rude skały przedwierzchołka obchodzi się z prawej strony, następnie ponownie wyjście na grań i po niej na wierzchołek.
• Kopuła wierzchołka jest zaśnieżona.
• Droga od biwaku na wierzchołek zajmuje 5–6 godz.
• Zejście drogą podejścia — 3–4 godz.

Sprawozdanie

O wejściu drużyny KCR na szczyt Pik Mały Ine (Zołoto) 3060 m

prawym kontrforsem zachodniej ściany. Przypuszczalnie IV-B kat. trudn. Pierwsze wejście. Siemionow M. A. — kierownik, Popow M. L. — KMS

2. Kaukaz

2.2 Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar

Uczestnicy wejścia

1. Kierownik — Siemionow Michaił Aleksandrowicz, KMS. Trener — Szypiłow W. A. Adres: 144001, m. Elektrostal, ul. Oktyabrskaya, d. 8, кв. 117. Tel.: +7 (906) 724–94–53. E-mail aravigehc@mail.ru

Sprawozdanie

O wejściu drużyny KCR na szczyt Pik Inej 3455 m przez Wschodnie żebro. Przypuszczalnie IV-B kat. trudn. Pierwsze wejście.

Siemionow M. A. - kierownik, Popow M. L. - KMS

2. Kaukaz

2.2 Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar

Uczestnicy wejścia

1. Kierownik - Siemionow Michaił Aleksandrowicz. KMS. Trener - Szypiłow W. A. Adres: 144001, m. Elektrostal, ul. Oktiabrskaja, d. 8, kw. 117. Tel.: +7 (906) 724–94–53. E-mail: aravigehc@mail.ru

SPRAWOZDANIE

o wejściu na pik Inje (3409 m n.p.m.), położony w rejonie Głównego Kaukaskiego Grzbietu i jego odgałęzień od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar, północno-zachodnim grzebieniem 4A kat. trudn. (orientacyjnie).

1. Po raz pierwszy droga została pokonana w 1960 r. przez grupę MC Maciewitogo Ju.M. 30 lipca – 1 sierpnia 1973 r. wejście zostało dokonane przez grupę z a/l „Alibek” w składzie:

• 1. Kokodij N.G. — 2 sp. rozrjad — kierownik
• 2. Borodenko Ju.A. — 1 sp. rozrjad
• 3. Czepielewa I.P. — 2 sp. rozrjad
• 4. Kononenko W.I. — 2 sp. rozrjad

2. Krótki opis geograficzny rejonu wejścia Pik Inje (3409 m n.p.m.) — niewysoka, piękna ostra wierzchołek, całkowicie uzasadniająca swoją nazwę („Igła”), jest położony w bocznym grzbiecie, odchodzącym na północ od podkowy Dżuguturluczatu w rejonie jej wschodniego wierzchołka. Pik jest dobrze widoczny z Polany Dombańskiej.

Sprawozdanie

O wejściu drużyny KCR na szczyt Kluchor Baszi 3450 m

lodowcem północnego zbocza. 1B kat. tr. Przypuszczalnie 1B kat. tr. Wejście 08 września 2022 r. Siemionow M. A. — MS, kierownik Maksimow K. M. — doświadczenie drugiej kategorii Alpklub — «Gornyje Bezumije»

2. Kaukaz

2.2 Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar

Рис.­ 34

1.­ Wspinaczka na szczyt Inэ (3409­ m) od pół­noc­nego-wschodu — 2А­ kat.­ trud­ności (rys.­ 34)

Z pola­ny Domba­jskiej wzdłuż ścież­ki do do­liny Domba­jskiej aż do sta­rej mo­re­ny napro­ciwko lo­dow­ca Inэ — wska­źnik.­ Od wska­źni­ka w pra­wo, przez most po­przez rzekę Dombaj i le­wiej "baran­ich łbów" w górę po tra­wia­stych zbo­czach.­ Da­lej po usypisku na lo­dow­iec i po nim (w wią­za­kach) do czer­wo­nych skał.­ Na­stęp­nie w górę po mo­re­nie do lo­dow­ca-bi­wak.­ Od pola­ny Domba­jskiej 4–5­ go­dzin. Z bi­waku pod­niesie­nie się po lo­dow­cu do śnież­ni­ka o nachy­le­niu 35–40° i po nim w pra­wo-w górę ku przer­wie w pół­noc­no-wschod­nim grze­bie­ni­u szczy­tu Inэ. Od prze­rwy w le­wo-w górę po grze­bie­nie

Rys. 53

3. Tra­wers masy­wu Do­t­tach-ka­ja — Bu-Ul­'gen (patrz rys. 53–56)

Od po­la­ny Dom­baj­skiej do Se­wer­nego pri­juta samochodem. Od Se­wer­nego pri­juta wzdłuż belki przez rzekę Chokiel, wyjście na po­la­nę Czot­cza — biwak. Od Se­wer­nego pri­juta 1 godz. Z biwaku, prze­ci­na­jąc wą­wo­zy Czot­cza, w prawo i dalej po śnie­gu la­wi­no­wych na­no­sów, podej­ście do pierw­szego żle­bu zbo­czza Wschod­niej korony Do­t­tach-ka­ja. Przez żleb wyjście na „baran­nie czoła” i dalej pod­jazd do wschod­niego grze­bie­nia, opu­sz­cza­ją­cego się w kie­run­ku Se­wer­nego pri­juta. Nie wychodząc na gra­nię, trawers

Рис. 53

1. Tra­wers wer­s­jyny Do­ttach-ka­ja (3670 m) z pod­jo­mem na Za­chod­nią wer­szy­nę po po­łu­noc­no-za­chod­nim grze­bie­niu (kon­tr­for­su­je) — 4A kat. s­l. (rys. 53)

Od Do­mba­ja na ma­szy­nie do Bu-Ul­gie­n­s­kiej po­la­ny lub pie­szo prze­z Czu­cz­chu­r­s­ki prze­j­ś­cio­wy. Z Bu-Ul­gie­n­s­kiej po­la­ny ku po­łą­cze­niou rzek Do­ttach-ka­ja i Bu-Ul­gie­n i po śnież­nym mo­ście (w koń­cu la­ta bród) prze­z rzekę Bu-Ul­gie­n. Na­stęp­nie wzdłuż rzeki Do­ttach-ka­ja do góry ku pod­stawie po­łu­noc­no-za­chod­nie­go grze­bia. Da­lej:

• ob­chód pod­stawy grze­bia z le­wej stro­ny po „ba­ra­nich łb­kach”,
• pod­jazd po mo­re­nie i nie­wiel­kim śnież­ni­ku do głę­bo­kiej za­to­ki grze­bia — miej­sce na bi­wak, woda.