Sprawozdanie

O wejściu drużyny KCR na szczyt Pik Mały Ine (Zołoto) 3060 m

prawym kontrforsem zachodniej ściany. Przypuszczalnie IV-B kat. trudn. Pierwsze wejście.

Siemionow M. A. — kierownik, Popow M. L. — KMS

2. Kaukaz

2.2 Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar

Uczestnicy wejścia

1. Kierownik — Siemionow Michaił Aleksandrowicz, KMS. Trener — Szypiłow W. A. Adres: 144001, m. Elektrostal, ul. Oktyabrskaya, d. 8, кв. 117. Tel.: +7 (906) 724–94–53. E-mail aravigehc@mail.ru
2. Popow Michaił Lwowicz, KMS, m. Jessientuki. Trener — Motienko N. I.

Paszport wejścia

1. Zachodni Kaukaz, rejon Dombański, sekcja 2.2 klasyfikatora tras na górskie szczyty.
2. Pik Ine Mały (Pik Zołoto) 3060 m. Wzdłuż wschodniego żebra.
3. Proponowana kategoria trudności: 4B. Pierwsze wejście.
4. Trasa skalna.
5. Różnica wysokości: 680 m. Długość trasy: 970 m. Długość odcinków IV kat. trudn.: 175 m Długość odcinków V kat. trudn.: 130 m Średnie nachylenie: 60°.
6. Pozostawiono "haczyków" na trasie: 1
7. Czas pracy drużyny: 15 godz., 2 dni.
8. Zejście ze szczytu trasą 2A kat. trudn. wzdłuż południowo-zachodniego grzbietu.
9. Kierownik: Siemionow Michaił Aleksandrowicz, KMS, trener Szypiłow W. A. Uczestnik: Popow Michaił Lwowicz, KMS, trener Motienko N. I.
10. Wyruszyli na trasę: 11:00 11 sierpnia 2016 r. Doszli na szczyt: 11:40 12 sierpnia 2016 r.
11. Klub alpinistyczny "ARXЫЗ", klub alpinistyczny "FRILAJN".
12. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie: Siemionow M. A. aravigehc@mail.ru

Opis rejonu wejścia

Szczyt Pik Ine Mały (Pik Zołoto) 3060 m jest odnogą Głównego Pasma Kaukaskiego w dolinie Dombaj-Ulgen, zaraz za szczytem Pik Ine. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa Pik Ine Mały. Klasyczna trasa na Ine Mały wiedzie z noclegów Ptyśkich. Ostatnie wejście na tę górę miało miejsce 18 sierpnia 1992 r., o ile mi wiadomo. Podczas tego wejścia zdarzył się wypadek — uczestnik spadł, i przeprowadzono akcję ratunkową. Jak rozumiem, to ratownicy zorganizowali noclegi bezpośrednio przed startem trasy 2A. Była to jedyna opisana trasa na tę górę, opisana jeszcze w książce Kropfa F. A. "Zachodni Kaukaz". Niestety, wypadła z klasyfikatora, choć trasa jest dość logiczna, jest prostą 2A i może być polecana jako pierwsza. Droga na szczyt zaczyna się z polany Dombańskiej, wzdłuż doliny Dombaj-Ulgen. Nieco przed rozwidleniem na wodospady Czucchur i ścieżką w dolinę Ptyś, do tego miejsca można dojechać samochodem terenowym. Pieszo — ok. 1,5 godziny. Przejść rzekę wygodnie w najszerszym miejscu. Następnie poruszać się po trawiastych stokach obok wodospadu, spadającego między szczytami Pik Zołoto i Pik Ine. Wodospad pokonuje się z prawej strony. Następnie w górę, obok lodowca pod ścianami Pika Zołoto (lodowiec pozostaje po prawej), na pierwszą morenę z trawą. Na morenie została zorganizowana platforma pod dobry biwak — pod jeden namiot (jest woda). Od polany Dombańskiej — 3–4 godz.

Pomysł przejścia tej trasy zrodził się podczas studiowania starych opisów Kropfa Ferdynanda Alojzowicza. 19 września 2012 r. przeszedłem trasę na Pik Zołoto. Z jego wierzchołka w stronę Pika Ine schodziły dość strome ściany. Rozmawiając o tym spostrzeżeniu, Szypiłow W. A. powiedział mi, że jeszcze w młodości miał pomysł przebyć tę ścianę, i że pod względem trudności trasa powinna być nie mniejsza niż 5. We wrześniu 2015 r. została podjęta pierwsza próba pierwszego przejścia tego kontrforsu na tę górę w duecie z Wladem Tkaczenko (Tebarda). Wtedy to została zorganizowana dobra platforma naprzeciw ściany na Pik Zołoto zaraz po lodowcu. Platforma okazała się solidna, duża, równa, w pobliżu płynie woda. W 2015 r. przeszliśmy 5 lin (pierwsza u nas była o linę niżej, ponieważ w tym czasie śnieżnik pod ścianą bardziej się wycofał, i pierwsza lina idzie po nieco przewieszonej ścianie, z dobrymi uchwytami). W poszukiwaniu dobrego początku i przejścia 4. liny straciliśmy dużo czasu. Do zimowego biwaku nie byliśmy przygotowani, dlatego podjęto decyzję o odwrocie. W lipcu 2016 r. ja wraz z Popowem M. L. postanowiliśmy przejść dwa pierwsze przejścia: pierwsze — na Pik Ine wzdłuż wschodniego żebra, a drugie — na Pik Ine Mały prawym kontrforsem Zachodniej ściany. Jednak z powodu trzydniowej niepogody udało się przejść tylko pierwsze wejście na Pik Ine, na Pik Zołoto zabrakło czasu. W sierpniu postanowiliśmy powtórzyć próbę.

Pik Ine Mały (Pik Zołoto) 3060 m

Trasa 2A, opisana jeszcze u Kropfa (Zachodni Kaukaz).

Opis trasy po odcinkach

R0–R1 — przejść ze śnieżnika na stopień usypiskowej półki i po niej do ściany (z prawej) ze szczeliną. W tym czasie przejście ze śniegu było proste (szeroki krok ze śniegu na półkę i po niej pieszo do ściany). Rok temu śnieżnik bardziej się wycofał, i dodawano jeszcze jedną linę po nieco przewieszonej szczelinie V laza. 30 m, 35°, 2-.

R1–R2 — w górę po szczelinie (wewnętrznym kącie) do rozwidlenia, stąd w prawo w górę — wygodna stacja. 35 m, 70–75°, 5.

R2–R3 — w górę po wewnętrznym kącie i dalej po skośnej szczelinie do wyjścia w żleb i nieco po nim do wygodnej stacji. Problem z punktami asekuracji. 40 m, 45°, 4-.

R3–R4 — po ścianie prosto w górę do skośnej szczeliny (półki), po niej w prawo w górę i po ścianie z małą liczbą uchwytów — wyjście na małą półeczkę, kopiec. Problem z punktami asekuracji. 45 m, 80°, 5+.

R4–R5 — w górę po ścianie ze szczeliną, wyjście na bardziej prosty relief. 50 m, 75°, 5.

R5–R6 — w górę w lewo po reliefie do wygodnej półki, trudności z punktami asekuracji. 45 m, 70°, 4+.

R6–R7 — po reliefie w lewo w górę do oddalonego miejsca przypominającego grot. 50 m, 45°, 2+.

R7–R12 — trzymając się kierunku kontrforsu w górę po reliefie, miejscami problemy z punktami asekuracji, do śnieżnika (tutaj u nas była zorganizowana leżąca noclegówka), jeszcze lina, trzymając się tego samego kierunku. 250 m, 40–50°, 2–3.

R12–R13 — w górę po wewnętrznym kącie. 45 m, 60°, 4.

R13–R14 — najprostszym reliefem w prawo w górę. 45 m, 60°, 4-.

R14–R15 — metrów w prawo w górę po wewnętrznym kącie, następnie w lewo w górę — przejście w inny wewnętrzny kąt i po nim w górę. 45 m, 65°, 3+.

R15–R16 — kontynuujemy ruch w górę w kierunku przełączki na grzbiecie 2A. 15 m, 60°, 3+.

R16–R17 — dalej trasa pokrywa się z trasą 2A po południowo-zachodnim grzbiecie Małego Pika Ine, po grzbiecie przeważnie z prawej strony do wierzchołka. Wierzchołek dwugłowy, na jednym z nich leży kopiec, i przeze mnie jeszcze przy solo został wbity tytanowy hak dla orientacji. 150–200 m, 50°, 2.

Kierownik wejścia: Siemionow M. A. Uczestnicy: Popow M. L. Trenerzy: Szypiłow W. A., Motienko N. I.

12

Widok na relief odcinka R1–R2

Widok na odcinek R2–R3

Widok na relief odcinka R3–R4

Widok na relief odcinka R4–R5

Widok ze stacji R4 w górę

Nasza noclegówka

Przejście odcinka R11–R12

Przejście odcinka R12–R13

Przejście odcinka R14–R15

Widok na grzbiet, prowadzący do wierzchołka. Trasa pierwszego wejścia wyszła na trasę 2A.

23

24