T­a­b ii­a

2.2.6362

Wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata znajduje się w GKCh. Ten odcinek GKCh zaczyna się od masywu Amanauz, po którym grzbiet obniża się do rzadko odwiedzanego przełęczy „Nauka” i ciągnie się dalej — do skomplikowanego reliefu wielowierzchołkowego masywu, łącząc się z Południowym wierzchołkiem Dżuguturłuczata. Od niego grzbiet skręca na północny wschód ku Głównej (3921 m) i Uzłowej (3800 m) wierzchołkom Dżuguturłuczata, od którego odgałęzia się krótki grzbiet boczny ku pikowi Mitnikowa (3700 m) i dalej ku Wschodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3880 m). Od ostatniej grzbiet boczny rozgałęzia się:

• na północ — ku pikowi Inэ (3409 m)
• na zachód — ku Zachodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3700 m). Masywy Dżuguturłuczata i Amanauz tworzą ogromny kocioł lodowcowy, w którym położone są trzy lodowce. Od wierzchołka Uzłowaja Dżuguturłuczata grzbiet ma kierunek wschodni i łączy się ze skalistym wierzchołkiem Ptysh (3520 m). Ten odcinek grzbietu jest znany pod nazwą Akbekski. Trasa na wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata prowadzi po wschodnim żebrze, które ciągnie się równolegle do trasy 3B kat. sł. na pik Mitnikowa. Trasa ma charakter skalny, z wyjątkiem podejścia pod żebro, które prowadzi po Wschodnio-Dżuguturłuczackim lodowcu. Od a/l „Dombaj” do Ptyskich noclegów ta droga jest dobrze opisana w książce Kropfa (3 cz.). Wspinaczka z Ptyskich noclegów na płaskowyż Wschodnio-Dżuguturłuczackiego lodowca jest możliwa trzema szerokimi żlebami:
• 1-szy opada pod stokami Akbekskich pików;

Ри­с. 32

5. Wspinaczka na Zachodni Wierzchołek Dżuguturułczat (3700 m) od północy — za kategorie trudności (ryc. 32)

Od pola­ny Dom­baj po ścież­ce do prze­prawy przez rzekę Dom­baj (2 godz.). Przeszedłszy przez rzekę, pod­bieg po tra­wia­stych zbo­czach, usy­piskach i «baran­ich łbach» po le­wej stro­nie lodow­ca I­né. W górę po lodow­cu do śnież­ne­go płato, da­lej w pra­wo ku «baran­im łbom», po nich w górę ku usy­pisku i w le­wo wzdłuż masy­wu szczy­tu I­né ku pierw­szemu lodow­co­we­mu ku­lu­aro­wi (dro­ga jest zagrożona spadającymi kamieniami od strony szczytu I­né!). Przez ku­lu­ar w le­wo od szczy­tu I­né w górę ku prze­łęczy. Szcze­gól­no­ści ku­lu­ara:

• W dol­nej czę­ści — śnież­no-lodowy (w dru­giej po­ło­wie lata — lodowy)

Rys. 30

2. Wspinaczka na główny wierzchołek Dżuguturluczatu od północnej strony — kategoria trudności (patrz rys. 30)

Od noclegu Abalakowskiego w lewo do góry przez lodowiec, omijając zsypy lodowe po lewej stronie, następnie w prawo do góry po zboczu między zsypami lodowymi a skalną wyspą.

• Na początku zbocze jest łagodne — 200–250 m
• Następnie stromość wzrasta do 45°, miejscami — do 50° (ubezpieczenie!)
• W drugiej połowie lata na tym odcinku jest lód; do ubezpieczenia niezbędne są haki lodowe (45–50°, ubezpieczenie!) Dalej w prawo — w górę na północno-zachodni grzbiet i po nim na wierzchołek. Od biwaku do wierzchołka — 4–6 godz. Spływ ścieżką 26 kat. trudności (niebezpieczeństwo spadających kamieni!, ubezpieczenie!) zajmuje 5 godz.

Rys. 32

6. Wejście na wschodni wierzchołek Dżuguturluczatu (3800 m) od północy — kat. trudn. 3B (patrz rys. 32)

Od przełęczy na lewo od szczytu Ine w górę po płaskowyżu wzdłuż północnego grzbietu do szerokiego (50° nachylenia) lodowo-śnieżnego żlebu, przejście szczeliny brzeżnej i po lodowo-śnieżnym żlebie w górę do śnieżnej poduszki na północnym grzbiecie (zabezpieczenie; w drugiej połowie lata — lód, lodziarki, raki!). Dalej grzbietem i przez zniszczonego żandarma (2 haki, zagrożenie spadającymi kamieniami!) na grzbiet — wyjście pod obelisk szczytu. Po żandarmie w lewo po stromym śnieżniku (zabezpieczenie, w przypadku lodu — lodziarki!) 60–70 m i wyjście na skały.

SPRAWOZDANIE

Z TRAWERSU NA SZCZYTY AKBENSKIE Z PODCHODEM PO CENTRALNEMU WZGÓRZU WSCHODNIMU KIEROWNIK WYPRAWY GNOJEWSKI I.P. m. Taganrog 1978 r.

I. Krótki opis geograficzny i charakterystyka sportowa obiektu wspinaczki

Szczysty Akbeńskie (Północny i Południowy) znajdują się w kotle Ptyś i od południa przylegają do wierzchołka Ptyś Główny, a od północy - do masywu Dżuguturluczatu. W ten sposób szczyty Akbeńskie znajdują się w głównym pasmie kaukaskim. Wysokość wierzchołka Południowego wynosi 3510 m, a Północnego - 3530 m n.p.m. Szczyty Akbeńskie od wschodu opadają do kotła Ptyś, a od zachodu - do Południowego kotła Ptyś. Różnica wysokości od lodowca do wierzchołka wynosi 1100 m.

2. Warunki wspinaczki w regionie

SPRAWOZDANIE

O wejściu zespołu KCR na szczyt Pik Ine 3455 m

południowym grzbietem. Potwierdzono 3B kat. sł. Przywrócić sprawiedliwość — przywrócić zapomnianą trasę do klasyfikatora. Siemionow M. A. — KMS Popow A. J. — 3 sp. rozr. Data sporządzenia sprawozdania: listopad 2019 r.

2. Kaukaz

2.2. Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar.

Sprawozdanie

O wejściu drużyny reprezentacyjnej KCR na wierzchołek Pik Inэ 3455 m

po południowo-wschodnim kontforsie. Przypuszczalnie 4B kat. trudn. Pierwszego przejścia. Siemionow M. A. — kierownik Ankudinow A. I. — KMS Data sporządzenia sprawozdania listopad 2019 roku

2. Kaukaz

2.2 Od przełęczy Maruch do przełęczy Nachar

Uczestnicy wejścia

FEDERACJA ALPINIZMU ROSJI RUSSIAN MOUNTAINEERING FEDERATION ① Klasyfikacja 5А+1 protokół nr 3 z 22/XI–46 r. 123 KLUB TURYSTÓW CZYTALNIA NR 797

REKORDOWE WSPINACZKA TRAWERSKA

Рис. 38

1. Wspinaczka na wierzchołek Jużny Ptyš (3500 m n.p.m.) 2–6 kat. trudn. (rys. 38)

Od pola­ny Dom­baj­skiej przez do­linę Dom­baju ( ścież­ka) na pra­wo od wo­do­spa­dów Czu­cz­chur­skich w kie­run­ku no­ców­ki Ptyš­skiej. Da­lej:

• przez po­kry­wy usy­piskowe
• na­stęp­nie na le­wo od mo­ro­ny (ścież­ka)
• w le­wo — w górę do gór­ne­go cir­ku Lo­do­w­ca Krusz­e­wo­wego
• przez lo­do­wiec w pra­wo — w górę na prze­łęcz Ptyš­ską (na lo­do­w­cu ubezpie­cze­nie!) Od pola­ny Dom­baj­skiej 7–8 godz. Miej­sce bi­wa­ku.