Rys. 32

6. Wejście na wschodni wierzchołek Dżuguturluczatu (3800 m) od północy — kat. trudn. 3B (patrz rys. 32)

Od przełęczy na lewo od szczytu Ine w górę po płaskowyżu wzdłuż północnego grzbietu do szerokiego (50° nachylenia) lodowo-śnieżnego żlebu, przejście szczeliny brzeżnej i po lodowo-śnieżnym żlebie w górę do śnieżnej poduszki na północnym grzbiecie (zabezpieczenie; w drugiej połowie lata — lód, lodziarki, raki!). Dalej grzbietem i przez zniszczonego żandarma (2 haki, zagrożenie spadającymi kamieniami!) na grzbiet — wyjście pod obelisk szczytu. Po żandarmie w lewo po stromym śnieżniku (zabezpieczenie, w przypadku lodu — lodziarki!) 60–70 m i wyjście na skały.

Po skałach:

• wejście do wąskiego żlebu biegnącego w górę (2 haki!)
• z żlebu w prawo — na grzbiet (zabezpieczenie!)

Następnie:

• po grzbiecie
• przez wygładzone strome skały wejście (zabezpieczenie hakowe!) na wierzchołek

Od przełęczy 7–8 godz. Pod wierzchołkiem miejsce na dwa namioty.

Schodzenie tą samą drogą zajmuje 5–6 godz. Ze wygładzonych skał i z żandarma schodzenie na linie.

Rekomendacje dla wspinaczy

1. Liczba uczestników w grupie — nie więcej niż 6 osób.
2. Biwak wyjściowy — przełęcz na lewo od szczytu Ine.
3. Czas wyjścia z biwaku — nie później niż 4:00 rano.
4. Wyposażenie specjalne na grupę 4 osobową: a) lina główna — 2 × 40 m; b) lina pomocnicza — 4 m; c) haki skalne — 6–7; d) haki lodowe — 2; e) młotki skalne — 2; f) karabinki — 10; g) raki — 4 pary.
5. Miejsca możliwych biwaków: 1-szy — na wschodnim grzbiecie po przejściu śnieżnej poduszki; 2-gi — pod wierzchołkiem.