2.2.6362

Wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata znajduje się w GKCh. Ten odcinek GKCh zaczyna się od masywu Amanauz, po którym grzbiet obniża się do rzadko odwiedzanego przełęczy „Nauka” i ciągnie się dalej — do skomplikowanego reliefu wielowierzchołkowego masywu, łącząc się z Południowym wierzchołkiem Dżuguturłuczata. Od niego grzbiet skręca na północny wschód ku Głównej (3921 m) i Uzłowej (3800 m) wierzchołkom Dżuguturłuczata, od którego odgałęzia się krótki grzbiet boczny ku pikowi Mitnikowa (3700 m) i dalej ku Wschodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3880 m). Od ostatniej grzbiet boczny rozgałęzia się:

• na północ — ku pikowi Inэ (3409 m)
• na zachód — ku Zachodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3700 m).

Masywy Dżuguturłuczata i Amanauz tworzą ogromny kocioł lodowcowy, w którym położone są trzy lodowce.

Od wierzchołka Uzłowaja Dżuguturłuczata grzbiet ma kierunek wschodni i łączy się ze skalistym wierzchołkiem Ptysh (3520 m). Ten odcinek grzbietu jest znany pod nazwą Akbekski.

Trasa na wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata prowadzi po wschodnim żebrze, które ciągnie się równolegle do trasy 3B kat. sł. na pik Mitnikowa. Trasa ma charakter skalny, z wyjątkiem podejścia pod żebro, które prowadzi po Wschodnio-Dżuguturłuczackim lodowcu.

Od a/l „Dombaj” do Ptyskich noclegów ta droga jest dobrze opisana w książce Kropfa (3 cz.). Wspinaczka z Ptyskich noclegów na płaskowyż Wschodnio-Dżuguturłuczackiego lodowca jest możliwa trzema szerokimi żlebami:

• 1-szy opada pod stokami Akbekskich pików;
• 2-gi — bezpośrednio naprzeciw Ptyskich noclegów;
• 3-ci przylega do piku Mały Inэ.

Najwygodniejsza i najbliższa droga — po środkowym żlebie, który jest położony naprzeciw Ptyskich noclegów.

Żlebem poruszać się po lewej jego części (z prawej lodospad!) i dalej w lewo po półce i w górę po stromym stoku — wyjście na lodowiec. Żleb przechodzić wcześnie rano i podczas jego przechodzenia obserwować górę: możliwe są spadające kamienie i kawałki lodu. Przed wyjściem na lodowiec związać się. Po lodowcu w lewo-w górę, omijając szczeliny, wychodzimy na płaską część lodowca i po niej w prawo — wyjście na płaskowyż. Po płaskowyżu w górę-w prawo w kierunku wschodniego kontraforta piku Mitnikowa z lewej strony, po śnieżnym stoku, na przełęcz. W 100–120 m w górę po kontraforcie od przełęczy — wygodne miejsce dla noclegu. „Cieplejsze noclegi”. Stąd do noclegów Kropfa — jedna godzina chodzenia. Przy wspinaczce na w. Uzłowaja Dżuguturłuczata po wschodnim żebrze wygodniej zatrzymać się na „Cieplejszych noclegach”. Droga od Ptyskich noclegów — 3,5–4 godziny.

Z biwaku na kontraforcie piku Mitnikowa w dół po grzbietu na śnieżny stok i stąd trawersem pod skałami 150 m — wyjście w rozszerzony u dołu żleb między Uzłową Dżuguturłuczata i pikiem Mitnikowa. Podejście do bergschrund. Przejście bergschrund — po skałach (z prawej) lub po śniegu (z lewej). Po bergschrund — po stromym śnieżnym stoku (45–50°, 60 m) w lewo w górę ku skałom wschodniego żebra Uzłowej Dżuguturłuczata. Pierwszy wznos żebra omija się z prawej strony:

• najpierw po stromym śniegu, 60 m;
• następnie po skałach, 30 m — z wyjściem na szeroką półkę usypiskową (rys. 1).

Podejście po półce pod wewnętrzny kąt. Po prawej ścianie wewnętrznego kąta w górę 20–22 m pod przewieszone skały i trawers 15–16 m w prawo po gładkich płytach (2), rys. 1 na prawe żebro (ubezpieczenie hakowe!, drabinki). Stromość odcinka najpierw 60°, a w górnej części — 80°. Przy wyjściu na żebro w zagłębieniu skały — kontrolny gur (3), rys. 1. Stąd w górę po ściance 70°, 12 m (4), rys. 1 — wyjście do wewnętrznego kąta (5), rys. 1 — o stromości u dołu 85°, w górnej części — 90°. Długość wewnętrznego kąta 18–20 m, górne 8–10 m praktycznie bez zaczepów. Przechodzić z pomocą drabinek i drewnianych klinów, które można wetknąć w szczelinę (6), rys. 1. Odcinek przechodzić z wyciągiem plecaków.

Wewnętrzny kąt wyprowadza na grzbiet. Po grzbietu 15–18 m ku ośmiometrowemu wąskiemu gładkiemu kominowi, po którym:

• wyjście w górę na prawą stronę na półkę
• następnie po 20-metrowej ściance prosto w górę,
• dalej po płytach (60–65°, 60 m) wyjście na lewą stronę żebra, na półkę (7), rys. 2 pod stromym wznosem (ubezpieczenie hakowe!).

Usypiskowa półka (7), rys. 2 na pierwszy rzut oka bardzo wygodna dla noclegu, ale w rzeczywistości jest niebezpieczna z powodu spadających kamieni. Z półki:

• wejście 5 m na inną półkę,
• z niej trawers w lewo 10–12 m po gładkich płytach na półkę (8), rys. 2 (ubezpieczenie hakowe).

Z półki po 10-metrowej pionowej dachówkowatej ściance (9), rys. 2 (brak szczelin pod haki) prosto w górę — trudne łazenie z ograniczoną liczbą zaczepów — i następnie w prawo-w górę po zewnętrznym kącie, omijając przewieszony odcinek (10), rys. 2 — pod przewieszone czerwone skały na półkę (11), rys. 2 i rys. 3. Długość 40 m, stromość — 80°. Przechodzić z wyciągiem plecaków. Ubezpieczenie hakowe!

Z półki (11), rys. 3 — w górę 2 m i następnie trawers w lewo 12 m pod przewieszonymi płytami (14), rys. 3, omija się przewieszony kamień (12), rys. 3 z lewej po szczelinie (13), rys. 3 — w prawo pod przewieszenie. Stąd w lewo po gładkich płytach (15), rys. 3 — 15–16 m — wyjście na półeczkę (16), rys. 3. Bardzo trudne łazenie z użyciem drabinek i wyciąganiem plecaków. Ubezpieczenie hakowe, są miejsca na drewniane kliny. Na półeczce można się zebrać całą grupą.

Od półeczki w lewo-w górę po wygładzonych skałach i następnie w prawo-w górę po niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym kącie 40 m — wyjście na grzbiet (ubezpieczenie hakowe!). Stromość 60–65°. Na grzbiet trafiamy u podstawy dużego trójkąta, który jest utworzony przez dwa żebra. Tu pod ścianą wygodne miejsce dla noclegu.

Stąd poruszać się w lewo-w górę po stromych 70-stopniowych półkach w kierunku lewego żebra. Do żebra 50 m (ubezpieczenie hakowe!). Wyjście na żebro i po nim, pokonując:

• 5–6-metrowe pionowe ścianki,
• przeplatające się z półkami,

poruszać się w prawo w kierunku punktu połączenia się lewego i prawego żebra.

Od punktu wyjścia na żebro do punktu połączenia się żeber — 60–65 m (ubezpieczenie hakowe!). Tu skośna półka (17), rys. 4.

Stąd po pionowej 15–17 m ściance — wyjście w zagłębienie (18), rys. 4, po którym w prawo na 8-metrowej pionowej ściance — wyjście za przełom żebra (19), rys. 4.

Dalej po stromych skałach prawej części żebra 150 m do wyjścia pod przedwierzchołkowy wznos. Tu skały są strome — 70°, ale jest dużo dobrych zaczepów i występów.

Wyjście na grzbiet, obejście niedużego żandarma na grzbiecie z lewej, następnie trawers 10 m w prawo po ściance i po żlebie — wyjście na wierzchołek. Od „ciepłych noclegów” do wierzchołka — 15–18 godzin. Cała trasa od brzegu do wierzchołka zajęła u pierwszych zdobywców 18 linek po 40 m.

Na trasie wbito 75–80 haków. Zestaw haków jest bardzo różnorodny, aż do drewnianych klinów. Grupom, które wychodzą na trasę, obowiązkowo mieć:

• 2 drabinki
• chociaż jedną parę kaloszy.

Przy wyciąganiu plecaków był używany blok do wyciągania plecaków. Zejście z wierzchołka po trasie 3A kat. sł., opisanej w książce „Zachodni Kaukaz” F.A. Kropfa.

2