Paszport wejścia

Klasa wejścia: techniczna
Rejon wejścia: Kaukaz: 2,86 dolina rzeki Genaldon
Szczyt, marszruta: p. 4312: pn. granią z lodowca Maili (im. T. Carachowa)
Przewidywana kat. trud.: 3B — pierwszoprzejście
Charakterystyka marszruty:

różnica wysokości — 1800 m, długość marszruty — 2400 m, długość odcinków — 4 kat. trud. — 40 m, 3 kat. trud. — 600 m, średnie nachylenie zasadniczej części marszruty — 45°
Zakładanie haków: skalnych — brak

lodowych (śruby lodowe) — 16
Czas przejścia w godzinach (dni) — 30 (3)
Liczba biwaków: 1-szy — na podejściu

2-gi — na marszrucie 3-ci — na zejściu
Kierownik — Gorbunow Andriej Iwanowicz, 2 sp. kat.

Uczestnicy: Bondarenko S.O. — 2 sp. kat., Korienkow W.A. — 2 sp. kat.
Trener: Gudienko Władimir Pawłowicz — KMS
Wyjście na marszrutę: 15 sierpnia 1994 r.

Powrót — 18 sierpnia 1994 r.
Organizacja: FA RSO-A 362031, RSO-A, Władykaukaz, ul. 3 Kocoewa 373.

Krótki przegląd rejonu wejścia

Szczyt 4312 jest położony na terytorium republiki Północna Osetia-Alania u jej południowej granicy z republiką Gruzja pomiędzy wierzchołkami Maiłi-choch (4601) i wschodnim kontrafortem wierzchołka Dżimara-jchoch (4773), bliżej pierwszej. Od północy grań szczytu 4312 zamyka prawą część górnego płaskowyżu lodowca Maiłi (wraz z przełęczą 50 lat ZSRR — 2B kat. trud.), a od południa — odrośl lodowca Wschodni Suatisi.

W grani znajdują się dwa szczyty — 4210 i 4312. Na szczyt 4210 poprowadzono marszrutę 3B kat. trud. w 1993 r. przez R.P. Proskuriakowa, jednak odpowiedniego raportu nie przygotowano i marszruta nie została sklasyfikowana.

Masyw zbudowany jest ze skał łupkowych w dolnej części i wykazuje rozległe zlodowacenie w części centralnej i górnej. Z prawej strony grań szczytu 4312 opada stromymi (do 55°) lodowymi zboczami na lodowiec Wschodni Suatisi, a z lewej strony — 35–40° lodowym zboczem do przełęczy 50 lat ZSRR.

Od północy grań szczytu 4312 stromymi lodowymi (w górnej części — skalnymi) zboczami opada na lodospad lodowca Maiłi, a od południa — łagodnymi, usypiskowymi zboczami na lodowiec Wschodni Suatisi.

Celem pierwszoprzejścia było wejście na sąsiedni, oddzielnie stojący szczyt i nazwanie go szczytem Carachowa ku czci Tepsariko Carachowa, który po raz pierwszy wszedł na Kazbek w połowie ubiegłego wieku jako przewodnik wojskowego topografa i alpinisty A. Pastuchowa. Oprócz tego, T. Carachow odkrył unikatowe, górne źródła termalne Karamdonu.

Przygotowania do wejścia

Przygotowując się do wejścia, początkowo zrobiono fotografie masywu z wierzchołka OŻD i szczytu Geodeta. Prowadzono rozpoznanie podejść, określono orientację marszruty, wstępną jej ocenę, a także zasady zapewnienia łączności radiowej. Łączność najlepiej było utrzymać z:

bazą turystyczną Kochtisar
miastem Władykaukaz.

Opis podchodzenia

Z miasta Władykaukaz do sanatorium „Karmadon” autobusem rejsowym — 1 godz. Dalej poruszanie się drogą przez dolne baseny termalne, przez kosz nad rzeką Genaldon. Za 2 godz. droga się kończy i zaczyna ścieżka, gubiąca się wśród kamieni. Ze ścieżki prosto z nabieraniem wysokości lewym (orograficznie) brzegiem rzeki Genaldon ku górnym, ciepłym źródłom Karmadonu. Od wsi Karmadon — 3,5–4 godz. Wysokość — 2400 m n.p.m. Dogodny biwak.

Opis marszruty

Od górnych, ciepłych źródeł Karmadonu zjechać po morenach, przemierzając rzekę Genaldon w okolicy początku wielkiej moreny (latem rzeka rwąca, możliwe zawieszenie przeprawy promowej), opadającej z centralnej części lodowca Maiłi. Dalej:

Podejście po morenie i wyjście na lodowiec.
Wyjść na lodowiec i poruszając się w stronę widocznego lodospadu lodowca Maiłi, wyjść na jego środkową część.
Nie dochodząc 200–250 m do początku lodospadu, skręcić w prawo i po niezbyt wysokiej, stromej morenie podnieść się do polany Szelestenko.

Od ciepłych źródeł — 2–3 godz. Tu — biwak wyjściowy.

Od polany Szelestenko prosto wzdłuż niewielkiego strumienia 200–250 m skręcić w prawo i po niezbyt stromej, wysokiej morenie podnieść się na jej grań. Stąd prosto granią, orientując się na duży skalny kontrafort, podejść do jego początku. Skręcić w lewo i przeciąć szeroki, usypiskowy żleb trawersem (kamienio- i lawinochłonny!). Po stromych, zniszczonych skałach (zabezpieczenie!) podnieść się ku usypiskowym zboczom i poruszając się prosto przez 200–250 m trawersem, iść do jego lewej części. Przezwyciężając strome, usypiskowe zbocza z wychodzącymi skałami, podnieść się ku niewielkiemu płaskowyżowi z kopcem. Stąd:

po zniszczonej 10-metrowej ścianie skalnej (zabezpieczenie!) podnieść się w górę;
po stromym, usypiskowym zboczu wyjść na wierzchołek kontrafortu.

Tu dogodny biwak. Od polany Szelestenko — 3–3,5 godz. Wysokość 3000 m.

Z kontrafortu prosto po wałach morenowych podejść do początku stromego 600–700-metrowej długości lodowego zbocza. Po zboczu (35–40°), trzymając się jego prawej krawędzi wzdłuż lodospadu, podnieść się ku podłużnej szczelinie 300 m. Stąd po 40–45° lodowym zboczu (zabezpieczenie hakowe) podnieść się jeszcze 300–400 m w górę i wyjść do łagodnego, śnieżnego kotła na lewo od skalnego występu. Przezwyciężając bergszrund po 30–40-metrowej długości lodowym zboczu (zabezpieczenie), wyjść na skalną grań.

Z grani skręcić w lewo i po prostych, zniszczonych skałach podejść do początku 100–150-metrowej długości stromego 50° lodowego wzniesienia. Przezwyciężając wzniesienie (zabezpieczenie hakowe), wyjść na pochyły płaskowyż i po nim podejść do początku skalnej grani.

Po prostych skałach podnieść się na grań i poruszając się w prawo, podejść do niewielkiego skalnego wzniesienia. Przezwyciężając wzniesienie po skałach 2 kategorii trudności, poruszać się prosto granią ku podwierzchołkowemu wzniesieniu szczytu 4312.

Po zniszczonych skałach (żywe kamienie, zabezpieczenie) w górę 100–150 m (3 kategoria trudności) wyjść na wierzchołek szczytu 4312.

Od kontrafortu — 7–8 godz. Zejście po drodze podchodzenia. Całkowity czas przejścia marszruty od kontrafortu — 11–12 godz.