Dwa lata po pierwszym swobodnym przejściu legendarnej drogi Riders on the Storm na Centralnej Wieży https://summitx.info/ru/objects/peaks/12763116/about, Stefano Ragazzo dokonał rzeczy niemożliwej: pierwsze solo-przejście drogi. Włoch spędził 15 dni w samotności na ścianie, pokonując technicznie bardzo trudne odcinki, okropną pogodę i problem z odmrożeniem palców stóp. Ragazzo wspinał się od 21 lutego do 7 marca. „Po raz pierwszy w życiu walczyłem o coś więcej niż tylko o szczyt: o swoje życie, lub raczej o stałą myśl, pragnienie powrotu w objęcia mojej dziewczyny” – wyznał Ragazzo w mediach społecznościowych. „Ta myśl trzymała mnie przy życiu i prawdopodobnie była głównym powodem, dla którego mogę teraz pisać te słowa”.

Najtrudniejsza droga

Droga Riders on the Storm, po raz pierwszy przebyta w 1991 roku przez Niemców Kurta Alberta, Bernda Arnolda, Norberta Bätza, Petera Dittricha i Wolfganga Güllicha, reprezentuje 38-wejściową, 1300-metrową linię po wschodniej ścianie Centralnej Wieży Torres del Paine w Patagonii. Trudność drogi ocenia się na VI 5.12d (skala europejska 7c), A3. Częste spadające kamienie i lawiny śnieżne znacznie zwiększają niebezpieczeństwo. Droga obejmuje trudny odcinek z użyciem ITO, po którym następuje duży huśtawka przez gładką ścianę na 16. wejściu, oraz ogromny daszek na 26. wejściu. W ciągu 35 lat od pierwszego wejścia droga została powtórzona tylko trzy razy. Dopiero potężnemu zespołowi Seana Villanueva O'Driscolla, Nico Favresse, Ziba Vanha i fotografa Drew Smitha udało się w końcu przejść ją swobodnym wspinaniem. Wszystko to mówi o tym, że droga jest wystarczająco trudna, by odstraszyć wiele topowych zespołów. Solo-wspinaczka wydawała się niemożliwa.

Cudem uniknąwszy śmierci

Mirko Graffo z Włoch i Jernej Kruder z Czech wytyczyli nową drogę w chilijskiej dolinie Cochamó. Trasa o długości 750 metrów ma stopień trudności do 7c. Dolina Cochamó, pomimo rosnącej popularności, pozostaje dzika i oferuje doskonałe możliwości dla wspinaczy. Doskonała ilustracja potencjału Patagonii poza znanymi szczytami, takimi jak Torres del Paine i Fitz Roy. Graffo i Kruder rozbili obóz bazowy w La Junta, w centrum doliny, na początku roku. La Junta znajduje się w dwóch godzinach jazdy od chilijskiego miasta Puerto Montt i w trzech godzinach marszu wzdłuż szlaku. Podczas krótkiego okna pogodowego wspinacze określili odpowiednią linię na szczycie Cerro Valvalún, którą opisali jako najbardziej imponujący szczyt w okolicy. Przy wytyczaniu trasy wspinacze stosowali różne style. Na początku ustawili bolce i haki, a następnie przeszli trasę wspinaczką na free solo. Na realizację zaplanowanego potrzebowali dwóch okien pogodowych. Podczas pierwszego przeszli trasę z bolcami w ciągu trzech dni. Trasę można podzielić na dwie części: pierwsza prowadzi po gładkich, technicznie skomplikowanych płytach i wymaga przemyślanego ubezpieczenia i ostrożnego wspinania, druga część charakteryzuje się szczelinami i krawędziami, a także solidnym wspinaniem po granitach. „Górna część to przyjemność: niesamowite szczeliny, zawsze dostępne do wspinaczki, nigdy nudne” – zauważyli wspinacze. Podczas pierwszego wejścia użyli 29 bolców i 15 haków do wspinaczki i asekuracji, a także klasyczne punkty asekuracyjne.

Mistrzostwa

Klasa wspinaczki wysokościowej

Sprawozdanie

O wejściu na szczyt Noszak 7492 m przez grzbiet północno-zachodni. 2011 r. Kierownik: Cziżik D.W. Uczestnicy:

• Apraksin Denis
• Szafikow Renat
• Bachmurov Jurij
• Leontiew Walerij
• Gromow Andriej

Paszport

1. Klasa wspinaczki zimowej
2. Ameryka Południowa, Andy, Patagonia, masyw Fitz Roy
3. Szczyt - Fitz Roy przez południowo-wschodnią grań
4. Trasa 6B kat. trudności (francusko-argentyńska)
5. Długość trasy - 1481 m
6. Długość części ściennej trasy - 560 m
7. Długość odcinków 5-6 kat. trudności - 576 m w tym 6 kat. trudności - 381 m
8. Różnica wysokości - 1220 m

Sprawozdanie

Centralna Wieża Torres del Paine, Trasa "Golaço", 6B, 2007 r.

Paszport

1. Klasa techniczna
2. Ameryka Południowa, Chile, Patagonia
3. Szczyt: Torres del Paine, Centralna Wieża
4. Trasa: przez centrum wschodniej ściany („Golaço”), Drugie przejście
5. Kat. trudn. 6B
6. Wysokości:

Paszport

1. Klasa techniczna
2. Ameryka Południowa, Patagonia
3. Wierzchołek Cerro Torre przez południowo-wschodni grań według trasy „Kompresor”.
4. Kategoria trudności szacunkowo 6B
5. Długość części ściennej trasy — 1453 m.
6. Długość odcinka od lodowca do siodła Col of Patience — 630 m. Długość trasy od lodowca do wierzchołka — 2233 m.
7. Długość odcinków 6. kategorii trudności — 568 m.
8. Długość odcisków wywierconych świdrami (nie wliczono do punktu 7) — 465 m.

Spra­woz­da­nie

z pod­cho­dze­nia na szczyt A­CON­CA­GUA (6962 m) po pół­noc­no-wschod­nim gra­ni­cie 4 k/tr (oryg.) («kla­syk») od 10 do 12 lu­tego 2009 r. po­łą­czo­nej dru­ży­ny gg. Mos­kwa-Su­my kie­row­nik eks­pe­dy­cji: Szata­jew W.N. (MS, ztr ZSRR) W sprawach zwią­za­nych ze SPRA­WOZ­DA­NI­EM pro­simy zwra­cać się do Ław­ri­nen­ki W.W. (8 916 439-0312)

Pa­spor­t

11.5 . A­CON­CA­GUA (6962 m) po pół­noc­no-wschod­nim gra­ni­cie 1897 r. kat. sł.: 4A