Mistrzostwa

Klasa wspinaczki wysokościowej

Sprawozdanie

O wejściu na szczyt Noszak 7492 m przez grzbiet północno-zachodni. 2011 r.

Kierownik: Cziżik D.W. Uczestnicy:

Apraksin Denis
Szafikow Renat
Bachmurov Jurij
Leontiew Walerij
Gromow Andriej
Konstantin Koroliew

Pasport wejścia

Afganistan, Hindukusz Wschodni, dolina rzeki Kezidi
Noszak_przez grzbiet północno-zachodni
Proponowana kategoria trudności: 5B
Charakter trasy: kombinowany
Różnica wysokości na trasie: 2492 m

Długość trasy: 4000 m. Długość odcinków o różnych kategoriach trudności:

III kategoria trudności — 1200 m
V kategoria trudności — 200 m. Średnie nachylenie:
głównej części trasy — 30stopni
całej trasy — 40stopni

Liczba haków pozostawionych na trasie: 0; w tym haków szlamбурzowych 0. Użyto haków na trasie: szlamburzowych stałych 0, w tym do asekuracji sztucznej 0, szlamburzowych zdejmowanych — 0, w tym do asekuracji sztucznej 0. Użyto łącznie punktów asekuracji sztucznej (IТО) — 0
Czas przejścia drużyny: 38 godzin, 5dni
Kierownik: nazwisko, imię, patronimiczne, klasa sportowa Cziżik Dmitrij Władimirowicz 2. klasa sportowa Uczestnicy: Apraksin Denis, Szafikow Renat, Bachmurov Jurij, Leontiew Walerij, Gromow Andriej, Konstantin Koroliew
Trener:
Wyruszenie na trasę: 25 sierpnia 2011 r. 7:00

Wyjście na szczyt: 28 sierpnia 2011 r. 14:30 Powrót do bazy: 29 sierpnia 2011 r. 19:30

Dojazd do rejonu wspinaczki odbywał się przez Tadżykistan, osadę Iszkaszym. Wizy uzyskiwano w mieście Chorog. Dojazd 30 km wzdłuż Piąndżu do wsi Kazidech.

W dolinie rzeki Kazidi, według miejscowej ludności, znajdują się niezaminowane pola minowe. Są one położone:

na starej drodze biegnącej dnem doliny;
w rejonie ujścia i powyżej rzeki Оби-Сафед.

Nowa droga została wytyczona w górę zbocza. Ścieżka jest starannie wyłożona kamieniami. Zalecane jest nie odchodzić od niej.

Na wysokości 4600 m znajduje się opuszczony obóz bazowy — irański. My jednak zdecydowaliśmy się rozbić własny obóz bazowy na wysokości 5000 m. Tutaj do wody w lodowcu jest bliżej niż w poprzednim obozie.

Zdjęcie ogólne szczytu

Trasa przez grzbiet północno-zachodni. Po raz pierwszy została pokonana przez Japończyków w 1960 roku.

Opis trasy:

*R0–R1. 450 m.**Grzbiet lodowy, 50 m szerokości, z zaciekami lodowymi 30 cm. Nachylenie 30–40°. Szczeliny otwarte i zamknięte. Przejście z asekuracją jednoczesną. Na końcu odcinka dogodne miejsce na rozbicie obozu.
**R1–R2. 900 m.**Grzbiet lodowy, 30°, miejscami do 45°. Charakter zbocza ten sam. Wszystkie skały omijane są trawersem zbocza z lewej strony. Na końcu — dogodne miejsca na obóz.
**R2–R3. 150 m.**Zbocze lodowo-śnieżne, 30°, z wychodniami skalnymi. Główne występy skalne omijamy z lewej strony.
**R3–R4. 200 m.**Zbocze śnieżno-lodowe, do 35°. Głęboki, sypki śnieg sięgający prawie do kolan. Staramy się omijać go, gdzie to możliwe, po występach skalnych. Poruszamy się lewiej od wystającego wiszącego lodowca z płaskowyżu 6900 m i prawiej od głównego masywu skalnego — w kierunku śnieżnego żlebu nr 2, przecinającego pas skał.
**R4–R5. 45 m.**Zbocze skalno-śnieżno-lodowe, 45°. Linka. Asekuracja za występujący kamień.
**R5–R6. 55 m.**Zbocze śnieżno-lodowe, 45–50°. Linka. Asekuracja — lodołub.
*R6–R7. 60 m.*Zbocze śnieżno-lodowe, 55°. Linka. Asekuracja — występ skalny u początku żlebu.
**R7–R8. 40 m.**Żleb śnieżno-skalno-lodowy, 60°. Ostatnie 7 m — 65–70°. Na końcu śnieg nie trzyma, trzeba się podciągnąć żlebem z lewej strony po skałach. Asekuracja liny za występujący kamień.
**R8–R9.**Płaskowyż śnieżny o szerokości 400 m. Szczeliny zamknięte. Ruch w wiązankach.
**R9–R10. 350 m.**Zbocze śnieżno-skalno-lodowe, nachylenie 35–40°. Wyjście na grzbiet przedwierzchołkowy. Asekuracja jednoczesna.
**R10–R11. 250 m (długość odcinka — 2 km).**Grzbiet skalno-śnieżno-lodowy, szerokości od 5 do 30 m. Nachylenie do 30°. Asekuracja jednoczesna. Wyjście na wierzchołek.

**Działania taktyczne drużyny.**Początkowo planowano wstępne przetarcie pasa skalnego (6650–6850), po czym drużyna powinna była wrócić do obozu bazowego (5000). Jednak w trakcie wspinaczki zdecydowano się iść na szczyt od razu, ponieważ nie było chęci przechodzić tej samej trasy na podjazd drugi raz.

25.08.11

Rozpoczęto wspinaczkę. 5 osób. Dotarto do 5450 m tymczasowego obozu. 26 sierpnia 2011 r.

Dwóm uczestnikom zrobiło się niedobrze. Poszli w dół. Apraksin, Bachmurov i Cziżik weszli do obozu 6350 m. 27 sierpnia 2011 r.

Przezwyciężono pas skalny. Zatrzymano się na płaskowyżu 6850 m. 28 sierpnia 2011 r.

Wyruszyliśmy na grzbiet skalny. Bachmurov, z powodu zepsutego racka, zawrócił z obozu szturmowego. Wyszliśmy na szczyt o 14:30. Od obozu — 6 godzin 30 minut. 29 sierpnia 2011 r.

Poczekaliśmy, aż wyłoni się słońce, i zeszliśmy tą samą drogą, którą weszliśmy.