Spra­woz­da­nie

z pod­cho­dze­nia na szczyt A­CON­CA­GUA (6962 m) po pół­noc­no-wschod­nim gra­ni­cie 4 k/tr (oryg.) («kla­syk») od 10 do 12 lu­tego 2009 r. po­łą­czo­nej dru­ży­ny gg. Mos­kwa-Su­my kie­row­nik eks­pe­dy­cji: Szata­jew W.N. (MS, ztr ZSRR)

W sprawach zwią­za­nych ze SPRA­WOZ­DA­NI­EM pro­simy zwra­cać się do Ław­ri­nen­ki W.W. (8 916 439-0312)

Pa­spor­t

11.5 .

A­CON­CA­GUA (6962 m)

po pół­noc­no-wschod­nim gra­ni­cie 1897 r. kat. sł.: 4A

1. Klasa: wy­sokogór­ska
2. Ar­gen­ty­na, Andy
3. A­kon­ka­gua (6962 m), po pół­noc­no-wschod­nim gra­ni­cie
4. Na pod­sta­wie de­cy­zji ko­mi­sji kla­sy­fi­ka­cyj­nej (4A oryg.)
5. Cha­rak­ter trasy: kom­bi­no­wa­na
6. Prze­pa­d wy­soko­ści: 2610 m

Dłu­gość: 5700 m

Śred­nie nachy­le­nie trasy: 30°, dłu­gość od­cin­ków 5 kat. tr.: 0 m, 6 kat. tr.: 0 m

7. Po­zo­sta­wio­no haków na trasie: wszyst­kich — 0; w tym szlam­bu­ro­wych — 0

Uży­to haków na trasie:

• szlam­bu­ro­wych sta­cjo­nar­nych — 0

w tym ITO — 0. Uży­to wszyst­kich punk­tów pod­par­cia (ITO) — 0

8. Czas prze­by­cia dru­ży­ny: 14,5 g: 3 (po ak­klim­aty­za­cji)
9. Kie­row­nik eks­pe­dy­cji: Szata­jew W.N. (MS)

Ka­pi­tan dru­ży­ny: Ław­ri­nen­ko W.W. (MS). Uczest­ni­cy: 5 osób (po­mi­mo wy­żej wy­mie­nio­nych 2)

10. Trener: Szata­jew W.N. (MS, ZT ZSRR)
11. Wyj­ście na trasę: 10–30 10.02.09.

Wyj­ście na szczyt: 14:30 12 lu­tego 2009 r. Po­wrót do ba­zy: 16:00 13 lu­tego 2009 r.

Do ko­mi­sji kla­sy­fi­ka­cyj­nej FWR

Nie­które uwa­gi do SPRA­WOZ­DA­NIA.

Sza­now­ni ko­le­dy. Mimo że samo pod­cho­dze­nie zo­sta­ło prze­pro­wa­dzo­ne przez nas ponad rok temu (dokład­nie w lu­tym 2009 r.), za­jąć się ofor­mie­niem ra­por­tu po­pro­sili moi przy­ja­cie­le z dru­ży­ny «7 szczy­tów», a dokład­nie L. Ko­ro­besz­ko. Wie­le rze­czy w pa­mię­ci już się zatar­ło, ale zro­bio­ny w swoim cza­sie ma­te­riał fo­to­gra­ficz­ny po­zwolił od­two­rzyć obraz tam­tych dni. Do tego, z wiel­kim zdzi­wie­niem stwier­dzi­łem, że tej szczy­tu nie ma w no­wym «Kla­sy­fi­ka­to­rze». Po­sta­no­wi­łem tym sa­mym «napra­wić spra­wie­dli­wość», i w my­ślach po raz ko­lej­ny prze­szed­łem całą trasę wraz z mo­imi przy­ja­ciół­mi z dru­ży­ny, ale tym ra­zem już nie no­gami, a sie­dząc do­ma przy kom­pu­terze. Sam ra­port zo­stał sporzą­dzo­ny w do­ść skró­co­nej for­mie, ale te ma­te­ria­ły są wy­star­cza­ją­ce, by w spo­sób od­po­wied­ni oce­nić samo pod­cho­dze­nie. W nie­któ­rych nie­do­łączo­nych czę­ściach da­łem wy­ja­śnie­nia, dla­cze­go one bra­ku­ją. I tak.

1. «Krót­ki prze­gląd re­gio­nu i obiek­tu pod­cho­dze­nia». Wydaje mi się, że je­śli lu­dzie zde­cy­do­wa­li się tam pójść, oni mu­szą wie­dzieć, że A­kon­ka­gua (6962 m) jest lo­ko­wa­na w Ar­gen­ty­nie (a nie w Chi­li) i jest naj­wyż­szym punk­tem nie tylko Ame­ry­ki Po­łud­nio­wej, ale i wszyst­kich za­chod­nich i po­łud­ni­owych pół­kul Zie­mi. To jest do­ść wy­so­ka gó­ra, i jest tam wie­le szla­ków, pra­wie ze wszyst­kich stron. Są do­ść trud­ne, są i ła­twe (do któ­rych wła­śnie my­smy­s­limy cho­dzi­li). Wy­jeż­dżać tam trzeba w zi­mie (gdy u nich lato).
2. «Krót­ki opis trasy po od­cin­kach». Ta nie­wiel­ka ilość fo­to­gra­fii może wy­star­czyć do wy­ja­śnie­nia cha­rak­tek­stu­ry trasy. Tam nie ma ścian i nie­bez­piecz­nych ku­luar­ów. Cała trasa idzie się no­gami z kij­ka­mi na­rzę­dzio­wy­mi po do­syć sze­ro­kim zbo­czu, a po­tem gra­ni. Po ostat­niej no­ców­ce przed sztur­mem na szczyt za­czy­na się spo­ry śnieg (trzeba za­ło­żyć «kot­ki»). Ostat­nie me­try przed szczy­tem mo­żna po­mienić na cjoe­pick (dla lu­dzi nie­pew­nych sie­bie). Głów­ne trud­no­ści tej gó­ry to jej wy­so­kość i moż­li­wa ut­ra­ta orien­ta­cji w przy­pad­ku nie­po­go­dy. Na­to­miast wie­lu spor­tow­ców miało z tym do czy­nie­nia i nie po­tra­fi­li do­trzeć do szczy­tu. Jesz­cze jed­nym czyn­ni­kiem de­cy­du­ją­cym o suk­ce­sie pod­cho­dze­nia jest do­brze prze­pro­wa­dzo­na ak­klim­aty­za­cja. Jak na każ­dy «se­mi­ty­sią­cz­nik», tu­taj re­ko­men­do­wa­na jest ła­god­na stop­nio­wa ak­klim­aty­za­cja. Nie­sta­bi­liz­mu po­go­dy tak samo może przy­go­to­wać «sur­pri­zy».
3. «Sche­mat trasy w sym­bo­lach UIAA». Oso­bli­wej po­trze­by nie ma. Ruch jest za­wsze jed­no­cze­sny. Kciu­cho­wej za­bez­piecz­ki nie ma, trud­nych i nie­bez­piecz­nych od­cin­ków też. Głów­ne to iść w gru­pie i nie stra­cić szla­ku.
4. «Fo­to pro­fil trasy». Tech­nicz­nie i prak­tycz­nie wy­ko­nać jest bar­dzo trud­no. Jest «pro­fil szki­co­wy», tam wszystko jest zro­zu­mia­łe.
5. «Przy­go­to­wa­nie do pod­cho­dze­nia». Tu bez ko­men­ta­rzy. Moim zda­niem, ten punkt nie wej­dzie do no­wej re­dak­cji «Wyma­gań». Ale tym­cza­sem: na szczyt wcho­dzi ten, kto się tre­nu­je lub choć­by utrzy­mu­je sie­bie w for­mie. Wy­jąt­ki zda­rza­ją się, ale rzad­ko.
6. «Ta­be­la wy­po­sa­że­nia i żyw­no­ści». Wszyst­ko wi­dać na fo­to­il­lu­stra­cji. Bio­wac­zne wy­po­sa­że­nie jest ta­kie samo, jak na wy­so­ką gó­rę. Żyw­ność — to za­le­ce­nia ogól­ne.
7. «Ogól­ne fo­to trasy» i «Tech­nicz­na fo­to­gra­fia» zo­sta­ły wzię­te prze­ze mnie z bu­klet­ów i re­kla­my. Za szcze­gó­ło­wą ma­pę i tech­niczne cha­rak­te­ry­sty­ki od­cin­ków (czas przej­ścia, wy­so­kość i nachy­le­nie) oso­bi­ste po­dzię­ko­wa­nia Wła­di­mi­ro­wi Niko­łaj­wi­czo­wi.
8. «Tak­tycz­ne dzia­ła­nia dru­ży­ny». Wszyst­kie dzia­ła­nia są po­de­rwa­ne na cha­rak­te­rze trasy i na uczest­ni­kach dru­ży­ny. Trasa nie jest bar­dzo skom­pli­ko­wa­na. Wszyst­kie uczest­ni­cy by­li go­to­wi do te­go, co ich czeka, i wy­ko­na­li swo­je za­da­nie bez za­rzu­tu.
9. Do­ku­men­ta­cja (księ­gi za­pi­sy, po­li­sy, wnio­ski, li­sty szla­kowe itd.) nie są do­łą­czo­ne, gdyż to za­bie­gło nie w for­mie szczy­to­wych roz­gry­wek. For­mal­nie, w dru­ży­nie by­ło 3 mas­te­rów spo­tu, któ­rzy mają in­struk­tor­skie ka­te­go­rie.

Teraz o naj­waż­niej­szym. O kla­sy­fi­ka­cji tej trasy. Oto mo­je zda­nie.

Ta trasa zo­sta­ła sklasy­fi­ko­wa­na jako PD (nie­stwar­za­ją­ca trud­no­ści). Tak, to tak, ale po­mi­mo tech­nicznych trud­no­ści na tra­sach ta­kie­go ty­pu po­ja­wia­ją się i inne, ta­kie jak:

• wy­so­kość,
• bo­leść górska,
• nie­po­go­da,
• ut­ra­ta orien­ta­cji i inne.

To wszystko przy­po­mi­na «objawy» przy pod­cho­dze­niu «kla­syk» na na­sze «se­mi­ty­sią­cz­ni­ki». Rozu­miem, że po­rów­na­nie tu­taj nie jest zbyt ko­rek­tne (na­sze gó­ry są oczy­wi­ście «bar­dziej su­ro­we»), i nie­da­wno już chiń­ski Ku­sku­ła­k został sklasy­fi­ko­wa­ny jako 4B (on jest po­nad 7 km). Praw­do­po­dob­nie, to jest pra­wi­dło­we.

Da­lej. Wszyst­kie «ro­syj­skie» wy­so­kie «sze­ścio­ty­sięcz­ni­ki», ta­kie jak Iz­wie­stia, Aba­ła­ko­wa, Le­nin­grad, Mar­ksa, Dru­żba, De­m­czen­ko, Re­wo­lu­cja, 26 BK, K. Ciet­kin, Gor­kie­go, To­po­gra­fów i wie­le in­nych nie «spa­da­ją» po­ni­żej 5A. Pik «Czte­rech» — 4A, Roz­diel­na — 3B. A one są wszyst­kie ni­żej A­kon­ka­gua.

Żeby zejść z A­kon­ka­gua «od zera», po­trzeb­ne jest mi­ni­mum 10 dni, a do tego jesz­cze do­trzeć do niej na­le­ży. Dla­te­go, mnie się wy­daje, że na­le­ży ją sklasy­fi­ko­wać jako 4A. Nikt na tę «czwór­kę» jak za «klat­ką» nie wej­dzie, tam­tędy idą lu­dzie z in­nym ce­lem.

Jesz­cze raz po­wtó­rzę: to jest moje zda­nie.

Na zakoń­cze­nie chciał­bym po­wie­dzieć, że by­le by wer­dykt ko­mi­sji kla­sy­fi­ka­cyj­nej był ab­so­lut­nie słusz­ny, Andy od te­go «nie ucier­pią», a szcze­gól­nie A­kon­ka­gua, któ­rej pierw­sze wcho­dze­nie było już w 1897 r.

Z szacun­kiem: Ław­ri­nen­ko Wła­di­mir (uczest­nik pod­cho­dze­nia)

Piedras Blancas (5930 м) Berlin

Ta­be­la tech­nicznych cha­rak­te­ry­styk od­cin­ków trasy:

• Czas
• Od­le­głość
• Nachy­le­nie

| | | | | | | | | | | | | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | Pro­yden­nyi mar­shrut v gru­ppe Acon­ca­gua (6962 m)

Ca­ra No­roes­te North­west Face (се­вер­naya sto­ro­na)

Cara Este East Face (во­сточ­ная сто­ро­на)

Ruta Eire na de las Policos Puleh Glaciar (1934) AD Ruta Eircsta a Argentina Lineri ltrate or Argentina (1961) AD вы­сот­ный сто­ро­ны, сит­но­зная­бьььь (1966) D

Ry­sun­ko­wy pro­fil mar­sz­ru­tu.