Szczyt Korżeniewskiej

Relacja ze wspinaczki zespołu КАиС „Black Ice” na szczyt Korżeniewskiej lewym bastionem południowo-zachodniego grzbietu o stopniu trudności 5Б.

Sprawozdanie ze wspinaczki na w. Korżeniewskiej po trasie lewym bastionem południowo-zachodniego grzbietu kat. trudn. 5B drużyny KAiS „Black Ice” w okresie od 23 lipca do 28 lipca 2022 r. I. Paszport trasy | Lp. | 1. Informacje ogólne | | | :----: | :---------------------------------------------: | :-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------: | | 1.1 | Nazwisko i imię, stopień sportowy kierownika | Poliakow Michał Aleksandrowicz, 1. sp. stopień | | 1.2 | Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestników | Griszyn Michał Władimirowicz, 1. sp. stopień, Nasiedkin Siergiej Walerjewicz, 1. sp. stopień do 6300 m | | 1.3 | Nazwisko i imię trenera | Gordiejew Wasilij Jurjewicz | | 1.4 | Organizacja | KAiS „Black Ice” | | | 2. Charakterystyka obiektu wspinaczki | |

Wspinaczka zespołu DSO "Mehnat" na pik E. Korzhenevskiej (7105 m) środkowym żlebem zachodniej ściany w 1980 roku.

Sprawozdanie Drużyny Centralnej Rady DSO „Mehnat” o wejściu na szczyt Pik Korżeniewskiej 7105 m n.p.m. centralnym filarem zachodniej ściany w ramach mistrzostw ZSRR w alpinizmie. m. Taszkent, 1980 r. Pik Korżeniewskiej znajduje się w północno-zachodnim Pamirze, w północnym odgałęzieniu łańcucha Akademii Nauk. Odkryty w 1906 roku przez N. L. Korżeniewskiego. Po raz pierwszy zdobyty w 1953 roku. Do chwili obecnej na wierzchołek prowadzi wiele ciekawych tras, w tym także przez zachodnią ścianę. Ściana została po raz pierwszy zdobyta w 1975 roku przez nasz zespół, ale jak wykazały dalsze badania ściany, obrana trasa była obiektywnie niebezpieczna w dolnej części, co dobitnie potwierdziło się 28 lipca, kiedy to szlakiem centralnego żlebu zeszła ogromna lawina kamienna. W tym roku zachodnią ścianę zgłosiły trzy drużyny. Wybraliśmy najbezpieczniejszy wariant wejścia na ścianę po centralnym niewyraźnie zarysowanym filarze. Dokonano dodatkowych badań trasy, opracowano schemat i zbadano rytm lawin kamiennych, wyznaczono miejsca noclegów. Drużyna uważa, że podobne trasy na ścianach powinny być zdobywane przez grupy o małym składzie, dlatego też postanowiliśmy iść w szóstkę. W celu uzupełnienia składu o młodych uczestników dokonano dodatkowego naboru. W skład drużyny weszli: Putiniec A.W. - MS, kapitan drużyny Woronin W.T. - MS

Wspinaczka na pik E. Korzhenevskaya (7105 m) centralnym kontrforsemp ściany zachodniej, kategoria trudności 6A, wykonana przez zespół w składzie Shaferov G., Dementiev S., Shcheglovatykh S. i Shapovalenko I. w 1993 r.

Paszport wspinaczki Klasa wspinaczki: wysokościowa. Region wspinaczki, pasmo: Centralny Pamir, pasmo Akademii Nauk. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczkowa: pik E. Korżeniewskiej, 7105 m, przez centralny kontrafort 3 ściany. Kategoria trudności: 6A. Charakterystyka trasy: różnica wysokości: 1900 m; różnica wysokości części ściennej: 1250 m; długość odcinków: 5 kat. trud.: 1040 m;

Wspinaczka na pik E. Korżeniewskiej (7105 m) środkiem Zachodniej Ściany, 6 kategoria trudności, Pamir, pasmo Akademii Nauk.

Paszport wejścia Klasa wejścia — wysokościowa Rejon wejścia, grzbiet — Centralny Pamir, grzbiet Akademii Nauk Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — pik E. Korżeniewskiej, 7105 m, przez centrum Zachodniej ściany Proponowana kategoria trudności — 6 Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 1605 m różnica wysokości części ściennej — 1200 m długość odcinków: 5 k/tr — 715 m

Dokumentacja wspinaczki na pik E. Korzhenevskoi (7105 m) północną częścią zachodniej ściany, dokonanej przez zespół Centralnej Rady Kultury Fizycznej i Sportu.

Pasport wzniesienia 74 I. Klasa wzniesienia — wysokościowy Rejon wzniesienia — Pamirze Centralny Trasa wzniesienia ze wskazaniem szczytów i ich wysokości — szczyt im. J. Korżeniewskiej 7105 m przez północną część zachodniej ściany Charakterystyka wzniesienia: różnica wysokości — 2000 m średnie nachylenie części ściennej — 70°, długość odcinka śnieżnego — 1000 m Wbite haki: skalne — 153 lodowe — 1, szczękowych — 3 Liczba godzin marszu — 130

Relacja ze wspinaczki reprezentacyjnej drużyny ЦСФК i С na szczyt pik E. Korżenewskiej północną częścią zachodniej ściany w 1974 roku.

Отчёт O wejściu na pik E. Korżeniewskiej północną częścią zachodniej ściany zespołu reprezentacyjnego CS FiS. Kapitan zespołu I.G. Chackiewicz, trener zespołu W.P. Popow 1974 r. Pik E. Korżeniewskiej od zachodu. Lewa (północna) część zachodniej ściany. Rejon Centralnego Pamiru z jego najwyższymi szczytami ZSRR — pikami "Komunizmu" i "Korżeniewskiej" — niezmiennie przyciąga uwagę zarówno

Relacja z trawersowania szczytów 6200, E. Korżeniewskiej i Czterech w 1969 roku przez alpinistów z Dniepropetrowska.

100-летию со дня рождения В. И. Ленина посвящается Sprawozdanie z traversu: Pik 6200 – Pik E. Korżeniewskiej – Pik Czterech, wykonanego przez zespół Dnipropietrowskiego Komitetu Obwodowego Kultury Fizycznej i Sportu w dniach 28 lipca – 15 sierpnia 1969 r. w ramach mistrzostw ZSRR w alpinizmie 1969 roku w kategorii traversów. Szczyty traversu znajdują się w północno-zachodnim Pamirze, w dorzeczu rzeki Muk-su. Najbardziej znaczący południkowy łańcuch Pamiru – łańcuch Akademii Nauk – w swojej północnej części rozdwaja się. Od szczytu Achmadi Donisza (6665 m) na północny zachód odchodzi potężny odrośl, niosący szczyty: Pik Czterech (6380 m); Pik E. Korżeniewskiej (7105 m); Pik 6200. Po Pik 6200 odrośl gwałtownie obniża się w kierunku Muk-su.

Wiza wspinaczki na pik E. Korzhenevskoi (7105 m) drogą przez wschodnią-wschodnią ścianę, Północno-Zachodni Pamir, rok 1976.

Pasport wzniesienia 1: Klasa wzniesienia — wysokościowy 2: Rejon wzniesienia — Północno-Zachodni Pamir Л: Moskwina 3: Trasa wzniesienia ze wskazaniem szczytów i ich wysokości — wschodnio-wschodnia ściana szczytu E. Korżeniewskiej 7105 m 4: Charakterystyka wzniesienia: różnica wysokości — 1900 m, średnia stromość (do wyjścia na granię) — 50°, długość trudnych odcinków — 423 m Zabito haków: skalnych — 51 szt., lodowych — 6 szt., szlamburowych Liczba godzin przejścia — 34 g Liczba biwaków i ich charakterystyka — pięć; trzy półleżące, dwa leżące. Nazwa drużyny — Siły Zbrojne ZSRR.

Wspinaczka na pik E. Korżeniewskiej (7105 m) południowo-wschodnią ścianą, dokonana w 1973 r. przez wyprawę Gruzińskiego Klubu Alpejskiego.

70 Б13 ГРУЗИНСКИЙ АЛЬПИЙСКИЙ КЛУБ им. А.ДЖАПАРИДЗЕ ВОСХОЖДЕНИЕ НА ПИК ЕВГЕНИЙ КОРЖЕНЕВСКОЙ (7105 м) ПО ЮГО-ВОСТОЧНОЙ СТЕНЕ ОТЧЕТ Тбилиси — 1973 год. руководитель Дангадзе Д. Массив пика Е. Корженевской (7105 м).

Pasport wejścia na pik E. Korżeniewskiej (7105 m) północno-wschodnim zboczem, dokonanego przez grupę pod kierownictwem Sielivanova M.A. w 1988 roku.

Paszport wejścia Klasa wejść wysokogórskich. Północno-zachodni Pamir. Północny grzbiet boczny łańcucha Akademii Nauk. Szczyt p. E. Korżeniewskiej. Wysokość 7105 m. Południowo-wschodnim zboczem. Trasa kombinowana. Trasa 5B kat. trudn. Różnica wysokości 2925 m. Wbite haki: skalne 16, lodowe 50. Użyto elementów skalnych 12 szt. Godzin marszu: 18 godz. 30 min. Na trasie wykonano jedno nocleg. Miejsce dla noclegu wyrąbane w śnieżno-lodowym grzbiecie. Nocleg wygodny i spełnia wymagania bezpieczeństwa. Selivanow M.A. KMS — kierownik