Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki: wysokościowa.
2. Region wspinaczki, pasmo: Centralny Pamir, pasmo Akademii Nauk.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczkowa: pik E. Korżeniewskiej, 7105 m, przez centralny kontrafort 3 ściany.
4. Kategoria trudności: 6A.
5. Charakterystyka trasy:
   • różnica wysokości: 1900 m;
   • różnica wysokości części ściennej: 1250 m;
   • długość odcinków:
     • 5 kat. trud.: 1040 m;
     • 6 kat. trud.: 360 m;
   • średnie nachylenie części ściennej: 70°;
6. Wbite haki i zorganizowane punkty asekuracyjne:
   • haki skalne: 128;
   • friendy: 3;
   • elementy zabezpieczające: 149;
   • haki lodowe: 20.
7. Godziny marszu: 53 h 40 min.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 6 noclegów.
   • 1, 2, 3, 5, 6 — leżące;
   • 4 — siedząca.
9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje:
   • Száferow Gennadij Aleksiejewicz — KMS — lider.
   • Diemientiew Siergiej Borisowicz — KMS — uczestnik.
   • Szczeglewaty Siergiej Wiktorowicz — KMS — uczestnik.
   • Szapowalienko Igor Nikołajewicz — 1-sza kategoria — uczestnik.
10. Trener zespołu: Száferow Gennadij Aleksiejewicz.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu: 22 sierpnia — 28 sierpnia 1993 r.

Krótki opis podejścia do trasy

Pik Jewgienii Korżeniewskiej (7105 m) znajduje się w północnej części pasma Akademii Nauk. Jako czwarty siedmiotysięcznik kraju, szczyt przyciągał uwagę wielu alpinistów. Trasy z południa prowadzą z lodowca Moskwin i jego dopływów. Najbardziej dostępna jest trasa W. Cetlina, biegnąca wzdłuż południowej krawędzi. Na zachód od tej trasy znajduje się trasa I. Chackiewicza, omijająca z zachodu południową i południowo-zachodnią ścianę. Między trasami Cetlina i Chackiewicza, po południowej ścianie, poprowadzono trasę L. Dobrowolskiego, a po zachodniej ścianie — trasy A. Putinцева i L. Trościenko.

Zespół wybrał do przejścia trasę A. Putinцева przez centralny kontrafort Zachodniej ściany z 1980 roku, jako obiektywnie najbezpieczniejszą. Przez kilka lat zespół dokonywał wejść wysokościowych na wszystkie siedmiotysięczniki byłego ZSRR. Bezpośrednio przed wyjściem na trasę dokonano wejścia na pik Komunizmu (7495 m), co dało bardzo dobrą aklimatyzację. Ponadto, w rejonie gór Fannskich przeprowadzono treningi i pokonano kilka technicznie skomplikowanych tras.

Podejście do trasy od obozu bazowego na lodowcu Moskwin prowadzi przez jego dopływ — lodowiec Sołdatowa. Od "Zakurzonych Nocy" zniszczona morena wyprowadza na jęzor lodowca, który stromo wznosi się do góry. Wychodzić na górną część lodowca trzeba lewym skrajem, przez zniszczone skały. Dalej, po bergrschrundzie, — ku skalnym wyspom, leżącym u podnóża południowej i południowo-zachodniej ściany.

Szczegóły obiektu wspinaczkowego

Pik Jewgienii Korżeniewskiej i w szczególności Zachodnia ściana zbudowane są z silnie spękanych, warstwowych alevrolitów, aleuropiaskowców, tufaleurolitów i tufokonglomeratów. W związku z tym charakterystycznymi formami mikroreliefu i reliefu są:

• płyty
• lustra
• kominy

Uchwyty z reguły są zaokrąglone, bardzo często niewiarygodne (skała warstwowa), bardzo dużo żywych kamieni. Dobrych pęknięć dla organizacji asekuracji jest bardzo mało. Są to albo mikropęknięcia pod płatkowe haki, albo szerokie pęknięcia z osypnymi krawędziami pod duże elementy zabezpieczające lub friendy.

Jeszcze jedną specyficzną cechą jest to, że ze względu na dużą porowatość skały, spadający śnieg utrzymuje się nawet na stromych płytach i ściankach.

Pogoda na początku wspinaczki była niestabilna. Często wiatr nanosił mgłę, co utrudniało orientację. Nadaszczały śnieżne ładunki, za noc nanosiło do 30 cm śniegu. Dopiero ostatnie 3 dni przyniosły ustabilizowanie się pogody, co pozwoliło na zwiększenie tempa ruchu ku wierzchołkowi i szybki zjazd.

Należy zauważyć, że pomimo wyboru obiektywnie bezpiecznej trasy, podczas pokonywania części ściennej stale istniało zagrożenie spadającymi kamieniami. Posuwano się cały czas bardzo ostrożnie, starannie wybierając:

• kierunek ruchu,
• miejsca na noclegi.

Namiot na noclegu nr 5 został przebity przez kamień.

22 sierpnia 1993 r. R0: 40°, 3 h, 5200 m.

Tabela podstawowych charakterystyk

RAZEM: Średnie nachylenie: 70°. Długość głównej części trasy: 2840 m. Długość odcinków:

• 6 kat. trud.: 360 m
• 5 kat. trud.: 1040 m

Wbite i użyte na trasie:

• 3 friendy
• 128 haków
• 149 elementów zabezpieczających
• 20 haków lodowych

Razem godzin marszu: 53 h 40 min.

Krótki komentarz do tabeli

22 sierpnia. O 12:00 zespół wyszedł z obozu bazowego na l. Moskwin. Za "Zakurznymi Nocy" skręcamy w prawo, na l. Sołdatowa, przecinamy go na lewą stronę. Wzdłuż lewego zbocza, po rumowiskach z dużą zawartością szarego pyłu, wznosimy się pod lodospad. Następnie, po zniszczonych skałach lewego zbocza, wznosimy się na górne plateau ponad lodospadem i dalej po lodowcu. O 19:30 zatrzymaliśmy się na nocleg (Zdjęcie №2). Z noclegu dobrze widoczna była cała trasa (Zdjęcie №1).

23 sierpnia. Ruszyliśmy o 7:00. Przez 3 godziny, przez labirynt zamkniętych szczelin, podeszliśmy do bergrschrunda R0–R1. Bergrschrund przechodzi się po niewielkim mostku i dalej po stoku, idziemy w rakach. Wzdłuż prawej krawędzi skalnej wyspy, pod jej osłoną, podnieśliśmy się do żlebu, przecinającego tę wyspę, następnie, biorąc mocno w lewo, przecięliśmy żleb i wyszliśmy na jego lewy brzeg R1–R2, i dalej do górnego punktu skalnej wyspy. Po śnieżnym stoku R2–R3 podchodzimy do podstawy "Byka". Biorąc pod uwagę dobry tempo i zapas czasu, postanowiono kontynuować ruch. Pierwsi pracują — Száferow G. i Szapowalienko I. Za lewą krawędzią "Byka" w górę idziemy po dużym wewnętrznym kącie R3–R4. (Zdjęcie №3). Wewnętrzny kąt uпирается w karniz. Pod karnizem po serii półek — ostry trawers, i po wąskim kominie-rozpadlinie na gładkiej płycie R4–R5. Następnie po serii drobnych kontrafortów i żlebów R5–R6. Skały obficie zalane lodem i przyprószone śniegiem. To w pewnym stopniu ograniczało spadanie kamieni, ale komplikowało ruch. Przeszedłszy nieco trawersem śnieżny stok R6–R7, o 20:30 zatrzymaliśmy się na nocleg (Zdjęcie №4).

24 sierpnia. Już w nocy pogoda pogorszyła się, poszedł śnieg. Rano postanowiono rozpocząć przetarcie 1-go skalnego pasa. Dwójka Szapowalienko I. — Diemientiew S. o 12:00 wyszła na przetarcie 1-go skalnego pasa. Od namiotu śnieżny stok R7–R8 prowadzi do podstawy komina R8–R9. Przeszedłszy komin, przetarli bardzo skomplikowany odcinek z nawieszeniami R9–R10, (Zdjęcie №6) i ściankę R10–R11. Do namiotu wrócili o 17:00. Pogoda stała się jeszcze gorsza.

25 sierpnia. Ruszyliśmy o 10:00. (Zdjęcie №5). Z rana mgła, ale śnieg przestał padać, i chmury zaczęły się rozchodzić. Po przetartej części pierwszym poszedł Szapowalienko I. Ściana R11–R12, (Zdjęcie №7), wyprowadza na płyty (Zdjęcie №8). Następnie przez wąski komin R13–R14, (Zdjęcie №9), i dalej — w szeroki, zlodowaciały komin R14–R15, u góry komina korek, omijamy go prawym skrajem. Dalej pierwszym poszedł Száferow G. Po stromym lodowym żlebie, śnieg w nim sypki, wyszliśmy na śnieżną przełączkę u góry 1-go skalnego pasa kontraforta. Na noclegu stanęliśmy o 21:30 (Zdjęcie №11).

26 sierpnia. Noczleg był siedzący — to wszystko, co udało się wykuć na grani, ale namiot przybudowaliśmy i mogliśmy dobrze zjeść i napić się. Ruszyliśmy dalej o 12:00. Najpierw zeszliśmy z grani i po żlebie, a następnie po lodowym stoku R16–R17 (Zdjęcie №10), wyszliśmy na dobre miejsce na nocleg. Przejrzeliśmy dalszą drogę. Bastyjon 2-go skalnego pasa bardzo mocno zasypany jest śniegiem po niepogodzie dwóch poprzednich dni. Żeby iść po nich, trzeba oczekiwać poprawy stanu. Dlatego postanowiono iść lewym skrajem, u góry pasa, wychodząc na zasypane śniegiem płyty. Tędy wyprowadza trasa L. Trościenko 1980 r. Najpierw po stromym śnieżno-lodowym stoku i dalej po stromaj, monolitnej ścianie R18–R19 (Zdjęcie №14). Na przetarcie wyszli Diemientiew S. i Szczeglewaty S. Wrócili o 18:30. Postanowiono dobrze odpocząć.

27 sierpnia. Pogoda całkiem się unormowała. Ruszyliśmy o 8:00. Dalej od poręczowania pierwszym poszedł Szapowalienko I. Dał znać o sobie poprzedni dzień dobrej pogody — na skałach znacznie mniej śniegu. Po stromych płytach R19–R20 i zniszczonym kominie R20–R21 wyszliśmy do ściany, a, przeszedłszy ją, do stromego lodowego stoku R22–R23. Przeszedłszy stok trawersem (pierwszym szedł Diemientiew S.), wyszliśmy do zlodowaciałej ściany R23–R24. A, przeszedłszy ją, wyszliśmy do obranego jeszcze z dołu odcinka płyt. Dalej był bardzo zlodowaciały i pokryty sypkim i głębokim śniegiem skomplikowany odcinek skalnej ściany. Przeszedłszy tę ścianę R25–R26, wyszliśmy na grań. Grań twarda, firnowa i równa. Na noclegu stanęliśmy o 21:40. Po raz pierwszy nie musieliśmy kuć placu pod namiot.

28 sierpnia. Ruszyliśmy o 11:00. Pogoda bezchmurna. Idziemy jednocześnie. Omijamy szczeliny, trzymając się grani. Śnieżno-lodowy stok R26–R27 wyprowadza ku wierzchołkowi. Na wierzchołku byliśmy o 14:30. (Zdjęcie №15, Zdjęcie №16). W turze nie było karteczki. Napisaliśmy swoją i zaczęliśmy schodzić po trasie przez D grań. Zeszliśmy do obozu bazowego na l. Moskwin tego samego dnia.

Zdjęcie №4. Noczleg №2 na "Byku" (25 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №6. Na odcinku R10 (25 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №7. Na odcinku R11 (25 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №8. Na odcinku R12 (25 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №9. Na odcinku R13 (25 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №10. Na odcinku R16 (26 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №11. Noczleg №3 (26 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №12. Z miejsca noczlegu №4 (26 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №13. Na początku odcinka R18 (27 sierpnia 1993 r.)

Zdjęcie №14. Na odcinku R18 (27 sierpnia 1993 r.)