Отчёт

O wejściu na pik E. Korżeniewskiej północną częścią zachodniej ściany zespołu reprezentacyjnego CS FiS.

Kapitan zespołu I.G. Chackiewicz, trener zespołu W.P. Popow

1974 r.

Pik E. Korżeniewskiej od zachodu.

Lewa (północna) część zachodniej ściany. Rejon Centralnego Pamiru z jego najwyższymi szczytami ZSRR — pikami "Komunizmu" i "Korżeniewskiej" — niezmiennie przyciąga uwagę zarówno krajowych jak i zagranicznych alpinistów.

Alpiniści Centralnej Rady Kultury Fizycznej i Sportu postawili sobie za cel przejście i zgłosili do udziału w XXII mistrzostwach ZSRR w alpinizmie w 1974 roku trasy przez zachodnią ścianę piku E. Korżeniewskiej w klasie wejść wysokościowych i trawersu pików E. Korżeniewskiej — Komunizmu.

Zespół reprezentacyjny CS FKiS wyszedł na trawers, którego wstępnym etapem była lewa (północna) część zachodniej ściany piku E. Korżeniewskiej.

Niekorzystne warunki atmosferyczne wraz z wysokim stopniem trudności części ściannej trasy spowodowały konieczność zaangażowania większej ilości czasu i sił.

Śmierć W.F. Malcewa — uczestnika i trenera naszej ekspedycji, kapitana zespołu idącego środkiem zachodniej ściany na pik E. Korżeniewskiej, o której dowiedzieliśmy się podczas schodzenia z piku E. Korżeniewskiej, uniemożliwiła kontynuowanie planowanego trawersu.

Trasa przez lewą (północną) część zachodniej ściany, przebyta przez zespół reprezentacyjny CS FKiS jest według nas logiczną i interesującą trasą w sensie sportowym, zgodną ze złożonym wnioskiem. W związku z tym uznano za możliwe przedstawienie tego sprawozdania z dokonanego wejścia Federacji Alpinizmu ZSRR w celu rozpatrzenia go w ramach udziału w mistrzostwach 1974 r. w klasie wysokościowej.

Kapitan zespołu MS Chackiewicz I.G.

Opis geograficzny i charakterystyka sportowa obiektu wejścia.

Pik E. Korżeniewskiej (7105 m) znajduje się na Centralnym Pamiro-Alai, w bocznym odgałęzieniu łańcucha Akademii Nauk. Rejon ten charakteryzuje się dużym zamarznięciem i zaśnieżeniem, a także stabilną pogodą lub niepogodą. Czwarty co do wysokości siedmiotysięczny szczyt Związku Radzieckiego, zdobyty po raz pierwszy w 1953 r. W ostatnich latach przyciąga dużą liczbę alpinistów. Przez jego granie i ściany ze wszystkich stron przeprowadzono liczne trasy, w większości o 5B kat. trudn. (trasy przebyte w ramach udziału w Mistrzostwach ZSRR).

Zachodnia ściana jest zwrócona w stronę wąskiego cyrku, zamkniętego między południowym żebrem, przez które prowadzi popularna trasa o 5A kat. trudn., a grzbieniem Zachodnio-Północnym — drogą pierwszych zdobywców.

Ściana stanowi skalny uskok o długości kilometra, położony na wysokości 5700–6700 m.

Pierwsza i jedyna trasa przez jej prawą (południową) część została przebyta w 1966 r. przez zespół "Burewiestnika" pod przewodnictwem L. Dobrowolskiego.

W sensie sportowym ściana jest bardzo bogata: umożliwia przeprowadzenie kilku nowych, interesujących tras o najwyższej kategorii trudności.

Uczestnicząc w Mistrzostwach ZSRR w 1974 r., zespół CS FKiS wybrał dla przejścia lewą (północną) część zachodniej ściany, prowadzącą na grzbiet Zachodnio-Północny, jako wstępny etap trawersu piku Korżeniewskiej — piku Komunizmu, jednak w zaistniałych okolicznościach był zmuszony ograniczyć się do wejścia na pik Korżeniewskiej.

Uczestnicy wejścia

Na wejście zespół reprezentacyjny CS FK i S wyszedł w składzie 7 osób:

Wszyscy uczestnicy oprócz Karabasza — instruktorzy a/lageru "Dżajlyk", znający się od dawna, posiadający doświadczenie we wspólnej pracy instruktorskiej i wejściach. Trzon stanowią członkowie teamu obozowego, uczestnicy Mistrzostw ZSRR 1973 r.

Przygotowania do wejścia. Przygotowania do wejścia na szczyt w rejonie Centralnego Pamiru — to przygotowania do ekspedycji. Duża i drobiazgowa praca rozpoczęła się w listopadzie 1973 r. od doboru sprzętu i prowiantu, skompletowania składu zespołu i grupy pomocniczych uczestników.

Do rozpoczęcia pracy ekspedycji (1 lipca) niektórzy członkowie zespołu zdołali odwiedzić góry — pracować jako instruktorzy lub odbyć staż i wykonać po kilka wejść.

W okresie pracy ekspedycji zostały wykonane aklimatyzacyjne wyjścia: — na pik Czetwiaroch (6300 m) — M. Owczinnikow i Orłow N. — 20 lipca 1974 r. — na pik Paraszutistów (6100 m) — 19 lipca 1974 r., pozostali.

Bezpośrednio przed wyjściem na wejście 23 lipca 1974 r. na drugim stopniu lodospadu cyrku zachodniej ściany został rozbity obóz szturmowy nr 1 (wysokość 4700 m), gdzie zostały zawieziona żywność i ekwipunek niezbędne do wejścia na pik E. Korżeniewskiej.

Opis trasy

Z obozu bazowego, położonego za prawostronną moreną lodowca Moskwin, po lewej stronie, pokrytego osypiskami lodowca cyrku Zach. ściany, wejście 40 min z następującym przeprawieniem przez lodowiec.

Po morenie i dalej osypnymi zboczami po prawej stronie od lodowca — podchodzenie do pionowej skalnej ściany u lodospadu I stopnia (1 godz. 20 min).

Ściana jest obchodzona po "baranich łbach" po lewej stronie (od czoła) od potoku, płynącego w żlebie, następnie po potoku i miękkich, zniszczonych skałach — wyjście na łagodną część I-szego stopnia (50 min).

Trzymając się z dala od zboczy po lewej stronie, skąd możliwe są obrywy lodu przez środek lodowca od czoła — wejście na 2-gi stopień, pozostawiając po lewej stronie jego lądolodowe zsypy (1 godz. 30 min) — do miejsca obozu szturmowego nr 1.

Od niego w prawo do góry przez środek lodowca i dalej od czoła po śniegu o nachyleniu 50° — wejście na jego 3-ci stopień (możliwe miejsce noclegu) (3 godz.).

Dalej w lewo do góry, trawersując stożki lawinowe luźnego i głębokiego śniegu i pokonując mostem szrondę, wejście do wyjść skalnych (2 godz.).

Po nich — do podstawy dużego skalnego cypla.

Wszędzie są brane pod uwagę strony orograficzne, jeśli nie ma specjalnych uwag. Od miejsca noclegu trawers w prawo do podstawy ściany skalnego wyspu po zniszzczonych skałach i sypkim śniegu 60 m (R2).

Dalej wejście na wyspę po prawej stronie po płytowych skałach, oblanych lodem i pokrytych śniegiem (120 m), nachylenie 50°, 4B kat. trudn. (R3). Trudności z hakami, ruch na przemian.

Ponad wyspą śnieżne zbocze. Wejście prosto do góry po śnieżnym grzebieniu i dalej trawers w prawo pod podstawę skalnej ściany 300 m, 40°, 2B kat. trudn. (R4). Wejście jednocześnie, trawers na przemian. Ubezpieczenie przez lodziki i haki u podstawy ściany.

Trzeci obóz szturmowy.

Dalej do góry w prawo po skałach dolnej części ściany (120 m, 60°, 4B kat. trudn., R5). Skały mocno zniszczone, trafiają się pojedyncze "żywe" bloki. Wszystko w śniegu, miejscami oblodzone. Droga prowadzi przez system zewnętrznych kątów, rynien, pionowych 3–5 m ścianek i wiedzie do dużego śnieżno-lodowego żlebu, którym często idą lawiny pyłowe, ubezpieczenie przez załomy i haki. Iść należy po skałach po lewej stronie od żlebu, które pod względem charakteru są podobne do poprzednich odcinków, lecz trudniejsze (160 m, 65°, 5A–5B kat. trudn., R6). Odcinki R5–R6 były wstępnie obrabiane, zostały na nich zawieszone poręcze. Trasa prowadzi do ściany (80 m, 80–85°, 5B kat. trudn., R7), która jest pokonywana przez wolne wspinanie z hakowym ubezpieczeniem. Poręcze. Na ostatnim odcinku pionowym 20 m ruksaki są wyciągane. Wyżej — duży śnieżny taras-zbocze (80 m, 45°, 4A kat. trudn., R8), w górnej części którego pod skalną ścianą — miejsce noclegu — pierwszy biwak na ścianie, czwarty na trasie.

Ściana ponad czwartym biwakiem (100 m, 90°, 6 kat. trudn., R9) — najtrudniejszy odcinek trasy, ma budowę płytową, jest bardzo trudna do przejścia i zorganizowania ubezpieczenia.

Od biwaku: — Na początku w prawo do góry po śniegu do żlebu pod przewieszoną skałę — punkt wyjściowy do pokonania ściany. Z góry możliwe obrywy skalne. — 40 m do góry po lewej stronie od żlebu. — Następnie w prawo do góry do wąskiego komina 10 m. — Wejście po kominie na 50 m. — Poziomy trawers w lewo (40 m, 50°, 5A kat. trudn., R10) z następującym 10-metrowym wejżyściem na 50 m.

Odcinki R9–R10 były obrabiane. Poręcze, haki, ubezpieczenie.

Wyżej: — Zniszczone, strome skały z bardzo sypkim i głębokim (do 1,5 m) śniegiem (120 m, 65°, 5B kat. trudn., R11). — Poręcze, haki i ubezpieczenie przez załomy.

Dalej: — Trawers w lewo (40 m, 50°, 4B kat. trudn., R12). — Do góry po stromym śnieżnym stoku z pojedynczymi wyjściami skał w kierunku skalnej ściany, pod którą znajduje się miejsce na biwak (60 m, 45°, 4B kat. trudn., R13). — Ubezpieczenie przez półki skalne. Poręcze.

Od biwaku: — W lewo do góry — strome skały ze śniegiem, pojedyncze odcinki z lodem (120 m, 70°, 5B kat. trudn., R14). — Na początku pionowa monolitowa ściana 40 m z małymi występami i pęknięciami. — Następnie niewielkie spłaszczenie ze śniegiem. — Dalej — do góry w lewo w oblodzony komin 15 m z gładkimi monolitowymi pionowymi ścianami. — Wyżej — trawers w lewo po pionowej ścianie z niestabilnymi skałami 15 m. — Następnie do góry — strome, mocno zaśnieżone skały na długości jeszcze 50 m. — Cały odcinek R14 był wstępnie obrabiany, zostały na nim zawieszone poręcze. — Ubezpieczenie hakowe.

Dalej: — Skalna ściana tego samego typu, lecz bardziej stroma (120 m, 80°, 5B kat. trudn., R15). — Ruszać się trzeba po płytkich rynnach na rozporach. — Wszystko jest zawalone śniegiem, często idą lawiny pyłowe. — Jak i poprzednio — wstępna obróbka, hakowe ubezpieczenie, poręcze.

Ściana kończy się niewielkim śnieżnym zboczem pod przewieszoną monolitową ścianą, gdzie jest rozbijany kolejny biwak.

Z lewej strony od biwaku: — Skały typu "baranich łbów", pokryte śniegiem i natecznym lodem (80 m, 80°, 5B kat. trudn., R16). — Ponad którymi zaczynają się zniszczone skały górnej części ściany (120 m, 70°, 5B kat. trudn., R17). — Skały strome, łamliwe, bardzo trudno zorganizować ubezpieczenie. — Po nich (wstępnie obrabiając) — wyjście na grzbiet Zachodnio-Północny.

Biwak. Grzbiet szeroki, śnieżny. Miejscami — twardy śnieg, miejscami — luźny śnieg do 0,5 m.

Od punktu wyjścia: — Na początku zejście o jakieś 200 m w obniżenie grzbietu. — Następnie — na wierzchołek.

Zejście po trasie 5A kat. trudn.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia na pik E. Korżeniewskiej

przez północną część zachodniej ściany

Różnica wysokości trasy: 2000 m, w tym części trudnej: 1000 m. Średnie nachylenie części ściennej trasy około 70°.

Dolna część cyrku zachodniej ściany piku E. Korżeniewskiej.

Cyrk Zach. ściany p. E. Korżeniewskiej.