По­гре­бец­ко­го za k.t. z Pół­nocy

Opis mar­sz­ru­tu.

Od wyj­ściowe­go bi­wuaku na mo­re­nie lo­do­wi­ca Mo­ło­diez­no­go wy­jść na lo­do­wiec Tu­juk­su i, omij­ając pół­noc­no-wschodni gra­nień wierz­choł­ka Mo­ło­diez­noj, po­ru­szać się po środ­ku lo­do­wi­ca do je­go spadu. Na­stęp­nie od­chy­lić się w le­wo i, mi­nąć duże ka­mie­nie u pod­stawy gra­bienia wierz­choł­ka Tu­juk­su, do­trzeć do śnież­no-lo­do­wej plat­formy, da­lej prze­ciąć pra­wy od­nóg lo­do­wi­ca Tu­juk­su i pod­ejść pod pół­noc­ną ścianę wierz­choł­ka, da­lej kon­ty­nu­ować ru­ch pod skał­nym ob­na­że­niem po śnież­nym zbo­czu o nachy­le­niu 30–35°.

Ten od­cinek jest nie­bez­piecz­ny: moż­li­we są spad­ki ka­mie­ni, odłam­ki lodu. Dla­te­go wy­cho­dzić na trasę re­ko­men­du­je się wcze­śnie rano, aby dwie trze­cie dro­gi moż­na było po­ko­nać przed tym, jak pół­noc­na ścia­na wierz­choł­ka za­cznie się roz­grze­wać od słoń­ca.

W gór­nej czę­ści ścia­ny skrę­cić w le­wo w stro­nę lo­do­we­go czo­ła, u pod­stawy któ­re­go roz­ło­żo­ny jest pierw­szy ber­g­szrund. Prze­rą­bać tran­szę dla prze­zwy­cię­że­nia gór­nej ścian­ki i wyj­ścia na lo­do­we czo­ło o nachy­le­niu do 50° i dłu­go­ści do 60 m. Ubez­pie­cze­nie hakowe (2 haki lo­do­we). Ru­chy na ra­mach.

Na­stęp­nie wyj­ście na nie­duży śnież­ny od­cinek i, skrę­ca­jąc w pra­wo w stro­nę skał­ne­go ob­na­że­nia, wy­jść do pod­stawy lo­do­we­go czo­ła. Tu­taj dru­gi ot­war­ty ber­g­szrund.

Prze­zwy­cię­żyć go moż­na:

• po śnież­nym mo­st­ku z dok­ład­nym ha­ko­wym ubez­pie­cze­niem,
• wy­rą­bu­jąc wcze­śniej zwis­ający gór­ny skraj.

Da­lej lo­do­wym czo­łem (do 55–60°). Ubez­pie­cze­nie hakowe (3 haki lo­do­we).

Za tym od­cin­kiem — wyj­ście na śnież­ny stok (do 30°), po nim — do trze­cie­go ber­g­szrun­du. Prze­jazd prze­pro­wadza się po nie­pew­nych lawin­nych stoż­kach z do­kład­nym ubez­pie­cze­niem. Nachy­le­nie sto­ku gwał­tow­nie wzra­sta, miej­scami się­ga do 50°.

Przej­ście czwar­te­go ber­g­szrun­du — po:

• śnież­nych mo­st­kach
• lub lawin­nych stoż­kach.

Od nie­go wy­jść na śnież­ną cza­pę wierz­choł­ka. Nachy­le­nie tu­taj się­ga 60–65°. Sto­k o dłu­go­ści do 70 m — śnież­no-lo­do­wy. Ubez­pie­cze­nie hakowe (3 haki).

Przed wyj­ściem na wierz­cho­łek roz­ło­żo­ny jest piąty ber­g­szrund, a za nim po­ja­wia się pionowa śnież­na ścia­na o wy­so­ko­ści po­łowy ludz­kie­go wzro­stu. Prze­zwy­cię­wa się ją przy po­mo­cy wy­rą­ba­nia tran­szei. Spu­ścić się z wierz­choł­ka przez prze­łęcz Tuj­uk­su. We­spie­nie trwa 11–12 go­dzin. Z pół­noc­nej stro­ny pierw­szej pod­ję­ła się 15 sierp­nia 1955 r. gru­pa in­struk­to­rów obo­zu al­pi­ni­stycz­ne­go „Kok Ba­stau” w skła­dzie:

• W. Gał­kin
• B. Psa­bie­kow
• W. Liaszen­ko

pod prze­wod­nic­twem W. Ste­pa­no­wej.

Re­ko­men­da­cje:

1. Li­czba uczest­ni­ków — nie wię­cej niż 6 osób.
2. Wyj­ściowy bi­wuak na mo­re­nie lo­do­wi­ca Mo­ło­diez­nyj.
3. Wy­jść z bi­wuaku o 4:00.
4. Sprzęt na gru­pę 4 osób:

• li­na głów­na — 2×40 m
• haki lo­do­we — 6–7 sztuk
• młot­ki — 2

Au­tor: Żu­nu­sow B. Źró­dło: Książ­ka «Al­pi­ni­stycz­ne szla­ki. Za­iłij­ski Ała­tau».

Część 1

Z ser­wi­su Moun­tain.kz