Paszport wejścia

1. Kaukaz, Skalisty Chrebet, numer rozdziału w Klasyfikacji — 2.8.
2. Kuardżyn Wschodni (2600 m); po Południowej ścianie Wschodniego grzbietu.
3. Proponowana kategoria trudności: 3A; pierwsze wejście.
4. Charakter trasy — skalny.
5. Różnica wysokości na trasie – 320 m. Długość części ściennej – 415 m. Długość trasy – 715 m. Długość odcinków 5 kategorii trudności – 5 m. Stromość kluczowych odcinków 80–90°.
6. Liczba haków pozostawionych na trasie – 5.
7. Czas przejścia zespołu – 8 godzin; dni – 2.

Pi­k Ko­sta

3628 m R10

Sprawozdanie

z pierwszego wejścia na szczyt Kormiłina, Grzebieniem Północno-Zachodnim 2A kat. trudn., przez zespół Północno-Osetyjskiego PSO MSZ Rosji w okresie od 5 do 6 lipca 2019 r.

1. Paszport wejścia

Paszport wejścia

1. Kaukaz; dolina rzeki Baddon (prawy dopływ rzeki Ardon); numer rozdziału w Klasyfikacji 2.8.
2. p. Kwarcowy (Wsch. grań p. Muchina) — 3577 m; od Południa przez Południowo-Wschodni kontrefort.
3. Proponowana 1B kat. trudn.; pierwsze wejście.
4. Charakter trasy — skalny.
5. Różnica wzniesień na trasie — 450 m. Długość około 900 m. Nachylenie kluczowych odcinków trasy — 80 °. Średnie nachylenie całej trasy — 30 °.
6. Pozostawiono haki na trasie — 1.

105. Кариу po Północno-zachodniej grani

Trasa skalna W. Iwanowa, 3А, rys. 2, 88, 139, 140. Długość: 2000–2500 m. Czas: 8–10 godz. Dojazd:

• Od Wladikawkazu (grupa 2–6 osób) autobusem po trasie ТКМ dojechać do osiedla Zincar. Od Wladikawkazu – 2 godz.
• U osiedla skręcić w lewo, przejechać przez most rzekę Ardon i po drodze gruntowej dojechać do osiedla Urs, nad którym wznosi się starożytna twierdza Camat.
• Od osiedla skręcić w lewo i podnieść się po ścieżce, na prawo od twierdzy, do wyjścia na trawiaste pastwisko (1–1,5 godz. od Ursa).

Uwaga: powyżej osiedla Urs nie ma wody! Trasa:

• Po pastwisku podejść pod prawą stronę wąskiego żlebu, idącego po Południowej ścianie Północno-zachodniej grani wierzchołka Kariu, w 200 m na prawo od białej żyły.

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki: skalna
2. Rejon wspinaczki: Kaukaz, (2.8), dolina rzeki Ardon
3. Szczyt, trasa: Kariu-Choch (3438 m) od południa przez NW grzbiet
4. Przewidywana kat. trud.: 3A, pierwsze wejście
5. Różnica wysokości: 1200 m. Całkowita długość trasy: 2300 m. Średnie nachylenie trasy: 33°.
6. Zastosowano haki: skalne — 6 szt., закладki — 8 szt.
7. Czas/dni marszu: 10/1

Południowa Kajdżany (3916 m)

Szczyt w regionie wysokogórskim Kazbeka

Szczyt Południowa Kajdżany znajduje się między szczytami Północna Kajdżany i Pik "3850 m" Wschodniego Bocznego Grzbietu, na północ od masywu Kazbeka. Szczyt wielokrotnie od 1947 roku był odwiedzany przez grupy alpinistów z Ordżonikidze. Najpopularniejsze trasy:

• Przez Północno-Wschodni Grzbiet
• Z południa, z doliny Czacz Poniżej przedstawiono opis obu tras:
• Opis trasy wejściowej na Południową Kajdżany przez Północno-Wschodni Grzbiet
• 1-B-P-A kat. trudn. 1 dzień. Z Ordżonikidze grupa dojeżdża za 1 godzinę do wsi Gwilieti, skąd wspinają się po szerokiej drodze konnej za 1 godzinę do miejsca połączenia rzek Amal i Czacz-ch.

Z doliny tróg zejście do doliny rzeki Czacz zajmuje godzinę. Spływ z biwaku do wsi Gwileti zajmuje 2–2,5 godziny. Stąd w 1,5 godziny można wrócić samochodem do miasta Ordżonikidze.

Wyposażenie zalecane dla grupy 4 osób

1. Liny główne 30 m — 2 końcówki.
2. Haczyki skalne — 10 sztuk.
3. Karabinki grupowe — 7 sztuk.
4. Młotki — 2 sztuki.

Opis trasy wejścia na Południową Kajdżany z południa

1B - П - А kat. sł. Dzień 1. Trasa pierwszego dnia i podjazd do tróg lodowca Kajdżany całkowicie pokrywa się z poprzednim opisem. Miejsce biwakowania — przed "bramą" Ш doliny rzeki Czacz. II dzień. Wyjście nie później niż o 5:00. Idą w górę zbocza, zostawiając wspomniany żleb po lewej stronie. Po stokach trawiastych wchodzą na osypiska, wspinają się na pagórek starej moreny czołowej lodowca i wychodzą do kotła lodowca.

Kajdżany Północna od Wschodu

P-A — P-B kat. sł. Masyw Kajdżany należy do grupy wierzchołków Kazbek Centralnego Kaukazu. Kajdżany Północna jest położona w północnym odgałęzieniu szczytu Spartaka. Wierzchołek jest węzłowy. Północny grzbiet odchodzi do Małej Kajdżany (3700 m), Południowo-zachodni — do Południowej Kajdżany (3916 m), Południowo-wschodni — do Piku 25-lecia SKGMI (3870 m). Na Północną Kajdżany prowadzą następujące trasy:

1. Z Południa z doliny Czacz — 1B kat. sł.
2. Przez Północny grzebień z wyjściem z doliny rzeki Białej. — P-A kat. sł. Trasa przez Wschodnie żebro z doliny rzeki Białej została po raz pierwszy pokonana 5 sierpnia 1973 r. przez grupę alpinistów z miasta Ordzonikidze pod przewodnictwem Proskuriakowa R. P. Wejście z powrotem do miasta Ordzonikidze zajmuje 1,5 doby.

Ścieżka

Dojazd drogą Wojenno-Gruzjińską do osiedla Wierchnij Lars (1200 m n.p.m.). Z prawej strony, przed osiedlem, do rzeki Terek wpada rzeka Biała. Wzdłuż lewego brzegu ścieżką ok. 3 godz. marszu do rejonu rozszerzenia doliny polodowcowej.

Opis trasy wspinaczki na wierzchołek Siewiernaja Kajdżany północnym grzbietem 2А kat. trudn. 1 dzień. Od os. Ordżonikidze do wsi Wierchnij Lars drogą Wojenną-Gruzjińską (32 km) – około godziny jazdy. W granicach wsi do rzeki Terek wpada niewielki lewy dopływ – Biała Rzeczka. Wzdłuż wąwozu tej rzeczki należy poruszać się w kierunku zachodnim. Ścieżka stromym serpentynem nabiera wysokości po lewym brzegu. Po 1,5–2 godzinach marszu wychodzi się z leśnej strefy i po kolejnej godzinie dociera do szerokiego tróg w górnym biegu wąwozu, gdzie można rozbić biwak. Można rozbić biwak jeszcze w godzinę drogi w górę wąwozu, wchodząc na wysokie wzgórza starej moreny przedniej lodowca. 2 dzień. Wczesny wyjazd. Poruszają się w kierunku kanionu, ściśniętego "baranimi czołami". Do kanionu dochodzi się w około godzinę marszu po osuwiskowych zboczach. Kanion można przejść lewą stroną (nieskomplikowane łazenie po "baranich czołach" na linach) lub prawą stroną, trawersując osuwiskowe zbocza Wschodniego odnogi S. Kajdżany. Po około 200 metrach wchodzi się do łagodniejszej części szerokiego koryto-podobnego żlebu, na który wychodzi kanion. Przebywszy 150 m dnem "koryta" i po nieskomplikowanych, zniszczonych skałach, wchodzi się na ramię Północnego grzbietu wierzchołka. Śnieżny 100-metrowy grzbiet doprowadza do 40–50-metrowego skalnego wzniesienia o nachyleniu około 60°. Skały są niezwykle zniszczone (łupki), asekuracja hakowa (haki z długim ostrzem). Wzniesienie wyprowadza na 100-metrowy ostry łupkowy grzbiet, stromo wznoszący się (45°) ku wierzchołkowi Siewiernej Kajdżany. Grzbiet miejscami pokryty śniegiem, skały bardzo nietrwałe.