Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna.
2. Rejon wejścia: Kaukaz, Skalisty Chrebet.
3. Szczyt Kion-Choch (3421 m), Granią Zachodnią.
4. Przewidywana kat. trudn. 2B, pierwsze przejście.
5. Różnica wysokości: 400 m — z czego: część właściwa ściany — 40 m. Całkowita długość trasy — 1200 m. Długość części ściennej — 60 m. Z tego: 5 kategorii trudności — 2 m. Średnie nachylenie części ściennej — 75°. Średnie nachylenie trasy — 30°.
6. Liczba wbitych haków na trasie: skalnych — 6/0.
7. Liczba godzin/dni marszu: 6/1.
8. Biwaki: brak.

PASAŻ WSPINACZKOWY

Klasa pierwszego przejścia — TECHNICZNA KAUKAZ CENTRALNY GŁÓWNY GRZBIET KAUKASKI PŁASKOWYŻ USZBIŃSKI USZBA MAŁA 4309 m PRZEZ GRZBIET PÓŁNOCNO-WSCHODNI Zalecana kategoria trudności: 3B Różnica wysokości — 200 m (od płaskowyżu) Długość odcinków 5A kat. trudności — 5 m

Opis trasy pierwszego przejścia

Na pik Ayłama Zachodnim kontrforsem Południowej ściany, пройденному 20–25 lipca 1966 r. przez zespół Kujbyszewskiego Obłsowietu DSO "Trud". Ayłama jest położona w głównym paśmie Kaukazu. Na zachód od wierzchołka, za przełęczą Unamusso ("Bezwstydny") wznosi się pik Nuam-Kuam, którego grań prowadzi do wierzchołka Wschodnia Szchara przez piki 4250 m i 4100 m. Za tak zwaną piłą Ayłamy grań skręca na południe w kierunku wierzchołka Curunğał, a następnie na wschód przez piki Czarna Nieznajoma (pik Aloszy Dżaparidze) i Biała Nieznajoma do przełęczy Szerri–Wcek. Grań Ayłamy jest bardzo długa. Jej zachodni grzbiet w dolnej połowie ma nachylenie do 55°, w górnej części stanowi system śnieżno-lodowych wałów o nachyleniu od 25° do 75°. Wschodni grzbiet wierzchołka, głównie skalisty, jest znany pod nazwą "Piła Ayłamy", co mówi o jego dużej rozczłonkowaniu. Na całej długości grzbietu masywu na północ i południe opadają strome ściany o znacznej wysokości względnej; na północ - głównie śnieżno-lodowe, na południe - bardziej skalne. W związku z oddaleniem tego regionu górskiego od stacjonarnych obozów alpinistycznych do 1965 r. tylko nieliczne grupy sportowe, zawsze złożone z alpinistów wysokiego poziomu, wchodziły na Ayłamę. Większość tych grup szła grzbietem masywu, dokonując dużych trawersów grani. W 1940 r. E.M. Abałakow i E. Iwanow dokonali trawersu Curunğał - Ayłama - Nuam-Kuam. W tym samym roku grupa Aloszy Dżaparidze przeszła trawers od Curunğała do Szchary. W latach powojennych grań Ayłamy została пройдена trzykrotnie w ramach trawersów: w 1952 r. przez grupę A. Nemećweridze (od Curunğała do Tetuld), w 1955 r. przez grupę I.A. Gałustowa (od Kasztan-Tau do Curunğała), w 1965 r. przez grupę M. Chergiani (od Ayłamy do Misses-Tau).

Uczestnicy Burchanowa

Uczestnicy:

1. BERDOTIN GENNADIIJ FIEDOROWICZ — KMS, m. Czelabińsk, DSO „TRUD” (kierownik)
2. AKIMOW NIKOLAJ ALEKSANDROWICZ — 1-szy sp. разряд, INSTRUKTOR m. Czelabińsk, DSO „TRUD”

Trener:

LEWIN MICHAŁ SIEMIONOWICZ — MS, STARSZY INSTRUKTOR Data Wyjścia Na Trasę — 11 sierpnia 1978 r., Powrót — 15 sierpnia 1978 r.

Wspinaczka na Kochtan-Tau przez południowo-wschodnie żebro ze спуском po północnym grzbiecie

dokonana przez zespół MGS DSO „Trud” pod kierownictwem MC ZSRR A. Naumova. Szczyt Tichonova Kochtan-Tau z południa (z przełęczy Spartak)

Krótki opis geograficzny i charakterystyka sportowa obiektu wspinaczki

Masyw szczytu Kochtan-Tau, o wysokości 5151 m, jest położony w północnym odgałęzieniu centralnej części Głównego Kaukaskiego Grzbietu i tworzy wraz ze szczytami:

• Dych-Тау,
• Miżirgi,
• Krumkoł,

Sprawozdanie z pierwszego wejścia drużyny wieloprofilowego klubu alpinistycznego "ФРИЛАЙН" z miasta Jessentuki

Na szczyt Хазни-Баши

południowym grzbietem i południowo-zachodnią ścianą Przypuszczalnie 4B kat. trudn. Kierownik: Popow Michaił Lwowicz Trener: Motienko Nikołaj Iljicz m. Jessentuki 2019 r. Adresy: 357600, Kraj Stawropolski, m. Jessentuki, ul. Oktyabrskaya, 434, kw. 59, Popow M.L. 8 928 265-71-30 mikl_popov@inbox.ru

36. Ko­sz­tan­tau po Pół­noc­nym kon­tr­for­sie — 4B kat. sł. (E. Mi­chal­ski, E. War­te­re­se­wicz, T. Łu­kaj­tis i E. Chro­bak — 20 sierp­nia 1964 r., W. Kli­mas­zyn, J. Żem­czuż­ni­kow, E. Kar­czew­ski, A. Kło­po­wa, E. Ni­ko­now i W. Sza­ta­jew — 29 czerw­ca 1965 r., rys. II). Droga od al­plag­ieru „Be­zen­gi” do wyj­ściowego bi­waku na Po­łud­niowym grze­bieniu żan­darma Utiug patrz w opi­sie 18. Od bi­waku:

• Zjazd na lo­do­wiec po­wy­żej trze­ciej stu­pie­nia lo­do­spa­du
• Ruch po lo­do­wcu w górę–w pra­wo w kie­run­ku pod­stawy Za­chod­niego grze­bienia wierz­choł­ka Kun­diu­m-Mi­żyr­gi

Paszport

1. Kategoria skalna
2. Kaukaz Centralny, dolina Suaryk.
3. Szczyt Suaryk Wschodnia, po centrum północno-wschodniej ściany, 950 m.
4. Proponowana kategoria trudności — 5B, pierwsze wejście.
5. Przewyższenie: 625 m, długość 895 m. Długość odcinków o 5–6 kategorii trudności — 380 m. Średnie nachylenie trasy 63°. Średnie nachylenie części ściennej trasy 74°.
6. Wbijanych haków: skalnych — 92, haków szlamбурrowych — 7, kostek — 58.

17. Tra­wers Iri­kczata z po­łu­dnia na za­chód (trasa P. Ko­wa­le­wa, 3A kat. sł.). Droga od „Roz­wid­lon­ej” do­li­ny Baksan i wąwozu Ady­łsu do wyj­ścio­we­go bi­waku na po­łu­dnio­wych zbo­czach Iri­kczata opi­sa­na w tra­sie 14, a droga na Wschodnią wierz­cho­łę — w tra­sie 15. Ze Wschodniej wierz­cho­ł­ki zjazd po płycie, 4–5-me­tro­wej ści­anie i ska­łach śred­niej trud­no­ści i wyj­ście pod 2-gi żan­darm. Żan­darm obejść tra­wer­sem 30 m po pół­kach le­wej stro­ny (ubez­pie­cze­nie!) i wyjść za nim na płasz­czy­znę. Z płasz­czy­zny 1,5-me­tro­wy (za­wis­nąwszy na rę­kach) zjazd na prze­łęcz. Z prze­łęczy wej­ście po płycie z roz­pad­li­ną, a na­stęp­nie 60–80 m po ska­łach śred­niej trud­no­ści i 30–35 m po pro­stych ska­łach grze­bie­nia na Cen­tralną wierz­cho­łę Iri­kczat. Od

Przepraszam, ale nie dostarczyłeś mi tekstu w formacie Markdown, który powinienem przetłumaczyć. Wysłano tylko obrazek. Proszę dostarczyć tekst w formacie Markdown, abym mógł wykonać zadanie.