Kajdżany Północna od Wschodu

P-A — P-B kat. sł.

Masyw Kajdżany należy do grupy wierzchołków Kazbek Centralnego Kaukazu. Kajdżany Północna jest położona w północnym odgałęzieniu szczytu Spartaka. Wierzchołek jest węzłowy. Północny grzbiet odchodzi do Małej Kajdżany (3700 m), Południowo-zachodni — do Południowej Kajdżany (3916 m), Południowo-wschodni — do Piku 25-lecia SKGMI (3870 m).

Na Północną Kajdżany prowadzą następujące trasy:

Z Południa z doliny Czacz — 1B kat. sł.
Przez Północny grzebień z wyjściem z doliny rzeki Białej. — P-A kat. sł.

Trasa przez Wschodnie żebro z doliny rzeki Białej została po raz pierwszy pokonana 5 sierpnia 1973 r. przez grupę alpinistów z miasta Ordzonikidze pod przewodnictwem Proskuriakowa R. P. Wejście z powrotem do miasta Ordzonikidze zajmuje 1,5 doby.

Ścieżka

Dojazd drogą Wojenno-Gruzjińską do osiedla Wierchnij Lars (1200 m n.p.m.). Z prawej strony, przed osiedlem, do rzeki Terek wpada rzeka Biała.

Wzdłuż lewego brzegu ścieżką ok. 3 godz. marszu do rejonu rozszerzenia doliny polodowcowej.

Przejść przez rzeczkę w rejonie piasków i ruszyć w górę wzdłuż prawego stromego zbocza doliny.

W 1,5–2 godz. marszu wskazane jest rozbicie biwaku na starym piasku, gdzie znajdują się dwa miejsca pod namioty (2300 m n.p.m.).

Wyjście wskazane jest wczesne. Po 1,5 godz. przemieszczania się po szerokim piasku w kierunku kieszeni, położonej między skałami zbocza doliny a stromym bastionem moreny (azymut 250°), wchodzi się do wielkiej doliny polodowcowej na wschód od Północnej Kajdżany.

Dalej:

Poruszać się kieszenią z wychyleniem w prawo.
Z lewej strony przez żleb w kieszeni możliwy jest spadający kamień.
(Zimą lawinowo!)

Punkt orientacyjny — „lej” (azymut 290°).

Przejść przez dolinę polodowcową po pagórkowatych polach śnieżnych (średnia wysokość doliny 3100 m n.p.m.) z stopniowym wzrostem wysokości.

Do „lejka” z doliny prowadzi śnieżny stok o średnim nachyleniu (zimą lawinowo!) na długości 300–400 m. Na prawo od lejka znajduje się charakterystyczna tarasowata morena (3400 m n.p.m.), do której jest ok. 1 godz. marszu z doliny. Wał piasku o nachyleniu 300–450 m prowadzi po tarasie do górnego kotła na skalnym Wschodnim zboczu szczytu (3450 m n.p.m.).

Dalej we wpięciu po prostych, mocno zniszczonych skalnych łupkach kontrforsów, komplikujących Południowo-Wschodnie ramię Wschodniego żebra szczytu, wejście na połączenie odnogi z Żebrem Wschodnim na wysokości 3800 m n.p.m.

Wschodnie żebro szczytu wznosi się stąd trzema wznosami-ścianami. Jego średnie nachylenie wynosi 40°. Różnica wysokości do wierzchołka — 150 m. Ubezpieczenie przy naprzemiennym ruchu przez skalne występy. Mnóstwo „żywych” kamieni! Czas wejścia od doliny do wierzchołka — ok. 3 godz.

Zjazd ścieżką wejścia zajmuje do biwaku 2 godz., skąd jeszcze 2 godz. zejścia na WGD.

Wyposażenie, zalecane dla grupy 4-osobowej:

[lista nie została utworzona, ponieważ liczba elementów nie jest określona][lista nie została utworzona, ponieważ liczba elementów nie jest określona]

Lina główna 30 m — 2 końcówki, młotek skalny — 1 szt., haki skalne — 5 szt.

Opis opracował: Mistrz sportu ZSRR Proskuriakow R. P.