Sprawozdanie

O pierwszym wejściu na wierzchołek Tbau Główna Granią Południowo-Zachodnią z przełęczy Kakadurski, 1B kat. trudn., przez zespół GSK "Krokus", 12 maja 2019 r. 2019 rok

1. Paszport wejścia

1. Скалистый хребет; номер раздела в Классификации 2.8
2. Тбау Восточная (2832 м), po Восточному ребру Юго-Восточного бастиона.
3. Предлагается 5Б кат. сл.; первовосхождение.
4. Характер маршрута: скальный.
5. Перепад высот маршрута: 912 м (po GPS). Протяжённость маршрута: 1550 м. Протяжённость участков 5–6 кат. сл.: 135 м. Средняя крутизна:

• основной части маршрута: 75°;
• всего маршрута: 65°.

6. Оставлено крючьев на маршруте: всего – 9 шт., из них спиты – 7 шт. Использовано крючьев на маршруте:

Paszport wejścia

1. Grzbiet skalny; Nr działu w Klasyfikacji 2.8 96
2. Tbau Wschodnia (2832 m), Wschodnią granią południowo-wschodniego bastionu.
3. 5B kat. sł.
4. Charakter trasy: skalna
5. Różnica wysokości trasy: 912 m (wg GPS) Długość trasy: 1550 m. Długość odcinków 5–6 kategorii trudności: 150 m. Średnie nachylenie: — głównej części trasy: 75°

Opis trasy

Wspinaczka na szczyt 25-lecia Północnej Osetii (Syrchu-Barzond) (4051 m) północnym grzbietem 3A kat. trud. Szczyt położony jest w północno-zachodnim odgałęzieniu bocznego grzbietu, odgałęziającego się od Carint-choch, i reprezentuje samodzielny masyw odgałęzienia. Północny grzbiet szczytu został zdobyty w 1949 r. przez grupę północno-osetyjskich alpinistów. W kierunku zachodnim odchodzi stromy grzbiet, który jeszcze nie został zdobyty i jest oceniany na 3–4 kat. trud. Na północ, do doliny Kurtatinskoj, do wsi Chidikus opada grzbiet, który został powtórnie zdobyty przez grupy Północno-Osetyńskiego DOO „Spartak” 29–30 maja 1964 r. (Grupa 1 sp. roz. i 2 grupy pod kierownictwem 1 sp. roz.). Różnica wysokości od doliny Kurtatinskoj do szczytu wynosi 2500 m. Długość trasy wynosi ok. 7 km. Główna praca techniczna odbywa się na wysokości 3300–4051 m n.p.m. Droga od wsi Chidikus prowadzi po szerokim grzbiecie. Na początku jest to stromy trawiasty stok z dużą ilością ścieżek. Dalej droga prowadzi po stokach porośniętych subalpejskimi lasami mieszanymi. Wyżej, na wysokości 2300–2500 m, znów zaczynają się trawiaste stoki porośnięte różanecznikami. Tu możliwe są noclegi (brak wody latem). Droga od wsi Chidikus do noclegu zajmuje 4,5–5 godz.

Wspinaczki na szczyt 25-lecia Osetii Północnej (Syrchu–Barzond) (4051 m) północnym grzebieniem 3A kategorii trudności. Szczyt położony jest w północno-zachodnim odgałęzieniu bocznego grzbietu, odgałęziającego się od Tsarint-chokh, i reprezentuje samodzielny masyw odnogi. Północny grzebień wierzchołka został zdobyty w 1949 r. przez grupę alpinistów północnoosetyjskich. W kierunku zachodnim odchodzi stromy grzebień, niezdobyty jeszcze przez nikogo i szacowany na III–IV kat. trudn. W kierunku północnym, do doliny rzeki Kurtat, do wsi Chidikus opada grzebień, po raz drugi zdobyty przez grupy Północno-Osetyjskiego DOO „Spartak” 29–30 maja 1964 r. (Grupa adeptów i 2 gr. p / przewodn. adeptów). Różnica wysokości pomiędzy doliną rzeki Kurtat a wierzchołkiem wynosi 2500 m. Długość trasy wynosi około 7 km. Główna praca techniczna odbywa się na wysokości 3300–4051 m n.p.m. Droga od wsi Chidikus prowadzi po szerokim grzebieniu. Na początku jest to stromy trawiasty stok z dużą ilością ścieżek. Dalej droga prowadzi po zboczach porośniętych lasami mieszanymi subalpejskimi. Wyżej, na wysokości 2300–2500 m, ponownie zaczynają się trawiaste zbocza, porośnięte różanecznikami. Tutaj możliwe są noclegi (brak wody latem). Droga od wsi Chidikus do noclegu zajmuje 4,5–5 godz. Dalej w górę — trochę po zboczach i wyjście na szeroki, wyraźnie zaznaczony grzebień, porośnięty trawą, z występami skał. Na grzebieniu — duży „żandarm”. Droga od noclegu do „żandarma” zajmuje 2–2,5 godz;

Sprawozdanie z traversu wierzchołków: Suatiсси — p. Geologów — Dżimaraй — Szau-хох-Druжba-Zajgeлан

Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „CZERWONA FLAGa” Trener NARKIEWICZ F.W. Kapitan PRZESDNICOW W.A. Mińsk 1965 rok Schemat traversu wierzchołków „Suatiсси-хох — pik 4392 — Dżimaraй-хох — Szau-хох — pik Druжba — Zajgeлан”. Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „Czerwona Flaga”, m. Mińsk. Znaki umowne: droga widoczna, droga niewidoczna, miejsca biwaków, odcinki trasy. „Lepiej się kłócić z Kazbekiem, niż pić herbatę z Dżimarajem” Osetyńskie przysłowie

Droga na wierzchołek pik Skriabina północno-wschodnim grzbietem (pierwowzorcowanie). Wysokość wierzchołka — 3456 m.

Wstęp

Pik Skriabina znajduje się w krótkim odgałęzieniu GKХ między wierzchołkami Chalaca i Zekkara w górnym biegu doliny Zrugskiej. Od osiedla Nar do podnóża góry 12 km. W osiedlu Nar bazuje Transkamowy oddział MSR. Dolina Zrugska znajduje się w strefie przygranicznej, tak więc konieczne jest wcześniejsze uzyskanie przepustek. 10 km od Nara na brzegu rzeki na wzgórzu — ruiny kościoła z X wieku. Obok kościoła w chacie można przenocować. Latem na okoliczne szczyty można wspinać się bezpośrednio z chaty.

Paszport wejścia

1. Kaukaz Północny, dolina Zrugska, Główny Kaukaski Grzbiet, punkt w klasyfikatorze – 2.8.
2. Nazwa wierzchołka: pik Skriabina, droga: północno-wschodnim grzbietem.
3. Proponowana — kat. 3Б.
4. Charakter drogi: skalna.

Opis podejścia

Od połączenia rzek Zakki i Zrug drogą gruntową wzdłuż rzeki Zrug do ruin cerkwi. Około 20 km. W kilometrze powyżej rzeka rozdziela się na dwa dopływy:

• Eragraficznie w górę prawym dopływem 1,5 godz. do kosza.
• Następnie w prawo w górę potoku (eragraficznie lewa strona wąwozu).
• Wyjść do małego kotła, utworzonego przez dwa grzbiety szczytu Skriabina. Możliwy biwak. Od cerkwi 4–4,5 godz.

Opis trasy

Szczyt Skriabina północnym grzbietem 2B kat. sł. Od biwaku w prawo na grzbiet. Następnie grzbietem 250–300 m (R0–R1) 1 kat. sł. Potem grzbiet przechodzi w zbocze góry z niewielkimi wzniesieniami (R1–R2) 100 m 2 kat. sł.

Mapa schematyczna połączenia grup Tepli i Midagrabina z masywem Siweraut

Opis trasy

wspinaczki na V wierzchołek Siweraut, Pik „R” (3785 m) północnym grzbietem P-A kat. trudn. Masyw Siweraut, niemal 10-kilometrowym pofalowanym grzbietem rozciągniętym z północnego wschodu na południowy zachód na styku grup Midagrabin i Tepli Bocznego Grzbietu Wielkiego Kaukazu, ma osiem wierzchołków, z których każdy ma przypisany indeks alfabetyczny odpowiadający ośmiu literom nazwy (od Piku „S” na północnym wschodzie do Piku „T” na południowo-zachodnim krańcu masywu). Do masywu można dostać się wznosząc się do górnych biegów:

• Zakki-don,
• Resi-don,
• Dżamarasz-don, a na Pik „S” – wchodząc od lodowca Midaigrabin.

Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m)

z wschodu 2B + 3A kat. sł. Szczyt znajduje się na skrajnym wschodnim krańcu Kaukazu Centralnego, w grupie szczytów Bocznego Grzbietu Kazbek. Pik jest najbardziej na wschód wysuniętym szczytem w Północno-Wschodnim odgałęzieniu od Kazbekskiego Firnowego Plato, składającego się kolejno z wierzchołków: Pik "4005 m", Pik Iriston (3969 m), Czacz-choch (4098 m), Pik "3850 m", Południowa Kajdżany (3916 m), Północna Kajdżany (3969 m), Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m). Masyw Piku i jego wschodnie odgałęzienia rozdzielają dorzecza dopływów Tereku: od południa - Koba-chi i wyżej w górę nurtu jego dopływu - Czacz-chi, od północy - rzekę Białą. Na zachodnich i wschodnich stokach Piku zachowało się po jednym małym ginącym lodowczyku w karze. Masyw zbudowany jest głównie z łupków ilastych, z pojedynczymi wystąpieniami skał intruzywnych. Na stokach znaczny jest płaszcz piargów. Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę alpinistów Północno-Kaukaskiego Instytutu Górniczo-Metalurgicznego pod przewodnictwem I. Sużajewa w 1956 roku po najprostszym szlaku z doliny Czacz (2A kat. sł.). W kolejnych latach wejścia z doliny Czacz były wielokrotnie powtarzane. W lipcu 1971 roku grupa alpinistów z Ordżonikidze (CO ASSR) pod przewodnictwem Proskuriakowa R.P. dokonała pierwszego przejścia na Pik z wschodu, z doliny rzeki Białej. Opis przebytej trasy jest przedstawiony poniżej.