Central Tian Shan

Opis wejścia na pik Aristowa od południowego wschodu, 3A kat. sł., wraz z zaleceniami dotyczącymi sprzętu i organizacji wspinaczki.

Opis trasy Najwygodniejsze podejście do początku trasy jest przez przełęcz Mametowej ze zjazdem na lodowiec Byrdżiga. Tutaj, na morenie rozbija się początkowy biwak. Wyjście na trasę w dolnej części lodowca Byrdżiga. Długi żleb, od podstawy którego widać ostre wierzchołki piku Aristowa. Szerokim żlebem, który gwałtownie się zwęża u góry, podchodzić do tak zwanych "wrót" R1. Dalej prosto w górę po ściankach, 1015 m z dobrymi półkami na stanowiska asekuracyjne, dojść do wschodniego grzbietu pod wierzchołkową basztę. Wierzchołkowa baszta to 2 strome ścianki do 80° nachylenia z niewielkimi pochyłymi półkami u góry. Dalej wyjście na wierzchołek. Zjazd z wierzchołkowej baszty po wschodniej ściance na linie (dwukrotnie po 40 m):

Opis trasy wspinaczkowej 1Б kategorii trudności na szczyt Antykaineen (4000 m) południowym grzbietem w Zailijskim Ałatau.

Antikajnen (4000 m) Wniebowstąpienie po południowym grzbiecie — 1B kat. sl. Szczyt Antikajnen znajduje się w głównym grzbiecie Mało-Almaatińskiego odnogi pomiędzy szczytami Wojny Ojczyźnianej i Manskuk Mametowej. Od stacji meteorologicznej Mynżyłki przejść rzeczkę Małą Ałmaatińkę i, obchodząc stare moreny lodowca Manszuk Mametowej, następnie zachodni grzbiet szczytu Antikajnen, poruszać się u jego podnóża, stopniowo nabierając wysokość. Po bocznej morenie lodowca Majakowskiego wspiąć się do ostatniego żlebu południowego stoku zachodniego grzbietu. Żlebem wspiąć się do jego rozwidlenia i kontynuować drogę po prawej odnodze. Dalej podążać mocno zniszczonymi skałami, osypiskiem, trzymając się lewej strony żlebu (ostrożnie!). Wychodząc na miejsce połączenia zachodniego bocznego i głównego grzbietu na czarne osypisko, przejść przez nie, wyjść na główny grzbiet. Szczyt Antikajnen wznosi się nad grzbietem na 6–7 m w postaci zaostrzonej wieży, na niej ułożony jest kopiec. Zejście po drodze podnoszenia. Wspinaczka zajmuje 6–7 godzin. Pierwsze wejście na szczyt zostało dokonane 7 lipca 1940 r. przez grupę alpinistów z Ałma-Aty pod przewodnictwem I. Mezdrzikowa. Rekomendacje dla wspinaczy Liczba uczestników nie jest ograniczona. Wyjściowy biwak w okolicach stacji meteorologicznej Mynżyłki. Wyjazd z biwaku o 5–6 godzinie.

Opis traversalnego szlaku 4A kategorii trudności przez wierzchołki Amandżeldy, Pionier, Uczytel, Gierojew Panfiłowczew i Manszuk Mametowej z zaleceniami odnośnie do sprzętu i harmonogramu marszu.

Opis trasy Od stacji meteorologicznej Mynżyłki wejść na Alpinigrad. Travers zaczyna się od szczytu Amangeldy 1B od Zachodu (patrz opis Amangeldy 1B od Zachodu). Po osiągnięciu wierzchołka należy zejść we wschodnim kierunku w stronę przełęczy Pionierski według trasy 2B kat. trudn. Z przełęczy Pionierski wejście na szczyt Pionier według 1B kat. trudn. Następnie poruszać się w kierunku południowym ku wierzchołkowi Uczitiel (patrz opis traversu Uczitiel — Pionier 3A). Z wierzchołka Uczitiel zejść na wschód według trasy 2A kat. trudn. na szczyt Uczitiel do przełęczy Gierojew Panfiłowcew. Wejść na szczyt Gierojew Panfiłowcew według trasy 2B po zachodnim grzebieniu (patrz

Opis zimowego wejścia na pik Amangeldy (4100 m n.p.m.) w Zailijskim Ałatau północną ścianą, kategoria trudności 4A.

Pasport wspinaczki. Klasa wspinaczki — techniczna. Rejon wspinaczki — Zailijski Ałatau, Tienszan. Trasa wspinaczki — pik Amandgel'dy, 4100 m od północy. Przewidywana kategoria trudności — 4A. Charakterystyka wspinaczki: różnica wysokości — 500 m. średnie nachylenie — 54°. długość trudnego odcinka — 155 m. Wbijanych haków: skalnych — 25 szt.

Opis trasy na wierzchołek północno-zachodnią granią wraz z wymaganymi środkami technicznymi i zaleceniami dla alpinistów.

Opis trasy Od obozu alpinistycznego Tuyksu należy udać się do stacji meteorologicznej Mynzhilki. Po przekroczeniu tamy skręcić na wschód po stromym zboczu moreny i wspiąć się do bivuaku Alpinrad. Z głównego bivuaku na platformie Alpinradu należy iść w kierunku podstawy dużego żlebu z zachodniej strony szczytu. Początek podejścia do trasy pokrywa się z trasą na Amandel'dy od strony zachodniej 1B. Przy wejściu do wąskiego żlebu na trasie 1B należy gwałtownie skręcić w lewo i wyjść na szerokie, osypiskowe zbocze prowadzące pod podstawę północno-zachodniej grani wieżowatego szczytu. Podejście pod podstawę wieżowatego szczytu prowadzi do stromej ściany o wysokości 10–12 m, którą pokonuje się techniką hakową. Ściana ta wyprowadza na granię C-3, a dalej: Skręcić w prawo Przejść po skalistym grzbiecie o niewielkim stopniu trudności Wyjść na szczyt Zjazd południowo-zachodnim grzbietem według trasy 1B kat. trudn. Wspinaczka od obozu alpinistycznego Tuyksu zajmuje około 7–8 godzin. Rekomendacje Liczba uczestników: nieograniczona.

Opis trasy na pik Amandgeldy południowo-wschodnią ścianą, kategoria trudności 3А, z zaleceniami dotyczącymi sprzętu i bezpieczeństwa.

Opis trasu Od meteostacji Mynżyłki wejść na Alpinigrad i dalej wzdłuż ścieżki w stronę lodowca Mametowej. Po lewej stronie jeziora, pomiędzy szczytami Pionier i Amangeldy znajduje się przełęcz Pionierska. Nie należy wchodzić na samą przełęcz. Wspinaczkę pod początek trasy należy rozpocząć wcześniej, nie dochodząc do przełęczy, skręcić w lewo pod ścianę szczytu Amangeldy. Podejście pod ścianę prowadzi po szerokim usypiskowym stoku pomiędzy skalnymi wysepkami. Po przejściu między skalnymi wysepkami iść wzdłuż ściany w kierunku przełęczy. Iść aż do miejsca, gdzie otwiera się widok na lodowiec Bogdanowicza. Tutaj do skalnej ściany szczytu przylega usypiskowy grzbiet idący od przełęczy. Stąd zaczyna się trasa.

Opis trasy o stopniu trudności 2A na pik Amandżeldy (3999 m) południowo-zachodnim grzebieniem w Zailijskim Ałatau.

Północny Tienszan, Zailijski Alatau Pik Amangieldye po południowo-zachodnim granicie 2A kategorii trudności Pasportu wchodzenia Klasa wchodzenia: techniczna Rejon wchodzenia: Północny Tienszan, Zailijski Alatau, uszczelbie Małe Almatinskie Wierzchołek, trassа: pik Amangieldye (3999 m), płd.-zach. granica. Przewidywana kat. s.: 2А Przepad wysokości:

Opis klasycznej trasy 1Б na szczyt Amandylda w Zailijskim Ałatau przez stromy żleb i skaliste odcinki z elementami asekuracji.

Wnioski Pik Amandżeldy, 1B, W. Zimin, 1937 Jest to prawdopodobnie najczęściej uczęszczana trasa w Tujuk-Su. Od Alpinradu należy poruszać się w górę po zboczu, które znajduje się po lewej stronie, w kierunku dużego żandarma. Żandarm ominąć z lewej, przejść ścieżką do góry, następnie trawersem po zboczu usypiskowym, po czym wejść do stromego żlebu. Zimą może być konieczne zakładanie sprzętu już tam — w żlebie może leżeć twardy firn. Latem jest to usypisko z wychodniami skał. Po nim Wspiąć się do następnego żlebu, którym poruszać się w górę aż do oporu. Początek

Wspinaczka na szczyt Almaty — Ałagir (4223 m) od północno-zachodniej strony, kategoria trudności 1B, zajmuje 6–7 godzin.

Алматы-Алагир (4223 m) Wspinaczka od strony północno-zachodniej — kat. trudn. 1B Szczyt Алматы-Алагир znajduje się w systemie grzbietu wododziałowego w górnym biegu doliny Озерного i jest najwyższym punktem tego regionu. Na południe i południowy zachód rozciągają się długie, stopniowo obniżające się grzbiety. Od strony północnej rozciąga się śnieżno-lodowy stok, od wschodniej pokrywa śnieżna przeplata się z rumowiskiem. Wygodniej jest przeprowadzić wspinaczkę od strony północno-zachodniej, z doliny Проходного. Wchodząc doliną, mija się kurort Алма-Арасан (po prawej ciągnie się Большой Алматинский отрог). Nie dochodząc do przełęczy Проходного, należy skręcić w lewo w kierunku bezimiennej przełęczy „3400 m”, położonej pomiędzy szczytami Алматы-Алагир i Карнизной. Od tego ostatniego w kierunku doliny Проходного odchodzi niewielki grzbiet. Pozostawiając przełęcz po lewej stronie, wychodzi się na morenę niewielkiego lodowca schodzącego do doliny Проходное. Lodowiec niezbyt stromy, w niektórych miejscach przecięty sporymi szczelinami. Z przodu widoczne stoki grzbietu szczytu Алматы-Алагир. Nie wchodząc na cały lodowiec, należy skręcić w lewo. Trzeba zwrócić uwagę na północno-zachodnią stronę szczytu, z której schodzą skaliste grzbiety przedzielone szerokimi żlebami. Następnie należy się wspinać jednym z żlebów o nachyleniu 40–45°, na dnie którego znajdują się duże, luźne kamienie. Zachowując ostrożność, należy wejść na ramię wierzchołka i niezbyt stromym zboczem wyjść na szczyt.

Opis przejścia granią Akszajskiej podkowy w Zailijskim Ałatau, kategoria trudności 4Б, z dokładnym opisem odcinków technicznych i przeszkód.

Opis trawersu Aksajskiej Podkowy M. Alma-Ata — 1963 r. Grzbiet Aksajskiej Podkowy pomiędzy II i III wierzchołkiem. Kierownik I grupy MS Marjaszew A. Uczestnicy 1. Toporkow A. — 2-й sp. roz.