Алматы-Алагир (4223 m)

Wspinaczka od strony północno-zachodniej — kat. trudn. 1B

Szczyt Алматы-Алагир znajduje się w systemie grzbietu wododziałowego w górnym biegu doliny Озерного i jest najwyższym punktem tego regionu. Na południe i południowy zachód rozciągają się długie, stopniowo obniżające się grzbiety. Od strony północnej rozciąga się śnieżno-lodowy stok, od wschodniej pokrywa śnieżna przeplata się z rumowiskiem.

Wygodniej jest przeprowadzić wspinaczkę od strony północno-zachodniej, z doliny Проходного. Wchodząc doliną, mija się kurort Алма-Арасан (po prawej ciągnie się Большой Алматинский отрог).

Nie dochodząc do przełęczy Проходного, należy skręcić w lewo w kierunku bezimiennej przełęczy „3400 m”, położonej pomiędzy szczytami Алматы-Алагир i Карнизной. Od tego ostatniego w kierunku doliny Проходного odchodzi niewielki grzbiet. Pozostawiając przełęcz po lewej stronie, wychodzi się na morenę niewielkiego lodowca schodzącego do doliny Проходное. Lodowiec niezbyt stromy, w niektórych miejscach przecięty sporymi szczelinami. Z przodu widoczne stoki grzbietu szczytu Алматы-Алагир.

Nie wchodząc na cały lodowiec, należy skręcić w lewo. Trzeba zwrócić uwagę na północno-zachodnią stronę szczytu, z której schodzą skaliste grzbiety przedzielone szerokimi żlebami. Następnie należy się wspinać jednym z żlebów o nachyleniu 40–45°, na dnie którego znajdują się duże, luźne kamienie. Zachowując ostrożność, należy wejść na ramię wierzchołka i niezbyt stromym zboczem wyjść na szczyt.

Schodzenie tą samą drogą. Cała wspinaczka zajmuje 6–7 godzin. Po raz pierwszy na tym szczycie w 1927 r. był M. Т. Погребецкий. Pierwsze wejście od strony wschodniej w 1952 r. wykonali алма-атинские alpiniści: K. Менжулин i А. Марьяшев.

Rekomendacje dla wspinaczy

1. Liczba uczestników nieograniczona.
2. Punkt startowy — na morenie lodowca Безымянного.
3. Wymarsz z biwaku o 6:00.
4. Wyposażenie na grupę 4-osobową — lina główna 2 × 30 m.