ледник Мидаграбин

Wyprawa japońskiej drużyny na Lhotse po Południowym Grzbiecie w 1981 roku, opis trasy i kluczowe wydarzenia ekspedycji.

1981

Opis trasy na wierzchołek Szauhöh poprzez 10 kontrafort w grani, Kaukaz, 4 kategoria trudności, trasa kombinowana.

86 Szauchoch przez 10 kontrefort do grzbietu Anoszyn G.G. Kaukaz 2.8 PASZPORT Klasa techniczna Kaukaz, dolina Genaldon, lodowiec Kolka Szauchoch przez 10 kontrefort do grzbietu Proponowana 4B kat. trudn., kombinowana, pierwsze wejście Przewyższenie — 1400 m. Wysokość odcinków skalnych: 2 kat. trudn. – 100 m, 3 kat. trudn. – 590 m, 4 kat. trudn. – 280 m, 5 kat. trudn. – 130 m. Wysokość lodowo-śnieżnego grzbietu: 2 kat. trudn. – 180 m, 3 kat. trudn. – 120 m. Średnie nachylenie: skalnej części trasy — 45°, lodowego grzbietu — 30–35° Na trasie haków wcześniej nie było i nie pozostawiono

Opis trasy wspinaczki na szczyt Pau-choch (4646 m) północną granią, jednej z najtrudniejszych tras w górach Północnej Osetii, z dokładnym opisem przebiegu trasy i niezbędnego wyposażenia.

Ogólny opis szczytu i jego lokalizacja Rejon płaskowyżu Midaagrabińskiego sąsiaduje z kazbeckim regionem wysokogórskim, od zachodu położony jest we wschodniej części Kaukazu Centralnego i terytorialnie w całości należy do Północnoosetyjskiej ASRR. Najbardziej znaczącymi szczytami regionu są tytani, tacy jak: Dżimaraichoch Szau-choch Suatisichoch Ziejgałanchoch Citi-choch Chirchatien

Opis trasy na wierzchołek Szau-choch (4636 m) wschodnim grzbietem, kategoria trudności 2Б, stan trasy na wrzesień 2015: śnieżno-lodowa, bez technicznie skomplikowanych odcinków skalnych.

Opisanie stanu trasy na szczyt Szau-choch (4636 m) przez wschodni grań, 2B kategorii trudności. Charakter trasy na weresień 2015 roku: śnieżno-lodowy odcinki skalne nie stanowią technicznej trudności. Podchody Dobrać się do s. Verchny Koni, zarejestrować się na granicznej placówce (szczyt znajduje się w strefie przygranicznej, dla dokonania wejścia należy uzyskać przepustkę do strefy przygranicznej ustalonego wzorca, lepiej to zrobić zawczasu), dalej podnieść się na górę do osiedla Tmenikau, 2 km wyżej po wąwozie — graniczny posting, to ostatnia punkt, do którego można dojechać samochodem. Od granicznego postu: W górę po wąwozie Genalonskim odchodzi łagodna szeroka ścieżka (była geologiczna droga) Ścieżka prowadzi do ciepłych źródeł mineralnych przed jęzorem lodowca Majli W tym miejscu znajduje się bazowy obóz dla wejść na g. Kazbek od północy Są miejsca na namety i woda

Trawers Suatisi — p. Geologów — Dżimara — Szau-choch — p. Drużba — Zaihelan, lodowiec Midograby, 1965 r., sprawozdanie ze wspinaczki.

Sprawozdanie z traversu wierzchołków: Suatiсси — p. Geologów — Dżimaraй — Szau-хох-Druжba-Zajgeлан Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „CZERWONA FLAGa” Trener NARKIEWICZ F.W. Kapitan PRZESDNICOW W.A. Mińsk 1965 rok Schemat traversu wierzchołków „Suatiсси-хох — pik 4392 — Dżimaraй-хох — Szau-хох — pik Druжba — Zajgeлан”. Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „Czerwona Flaga”, m. Mińsk. Znaki umowne: droga widoczna, droga niewidoczna, miejsca biwaków, odcinki trasy. „Lepiej się kłócić z Kazbekiem, niż pić herbatę z Dżimarajem” Osetyńskie przysłowie

Przejście szczytów Midagrabin-Choch i Tep-Choch na Kaukazie Centralnym, 4-5 kategoria trudności, opis szlaku i kluczowe cechy.

Trawersa wierzchołów Midagrabin-Choch (4040 m) – Tep-Choch (3926 m), 4–6 kat. trudn. (orientacyjnie). Rejon lodowca Midagrabin — sąsiedni z kazbeckim regionem wysokogórskim (od zachodu), położony we wschodniej części Kaukazu Centralnego. Najwyższy szczyt regionu (i Osetii Północnej) — Dżimara-j-Choch (4778 m). Masywy wierzchołków Midagrabin-Choch (4040 m) i Tep-Choch (3926 m) wchodzą w skład grzbietu ograniczającego od południa płaskowyż Midagraibinski i odgałęziającego się od Dżimara-j-Choch na zachód. Charakterystyka rzeźby terenu: Na północy grań opada stromymi lodowymi stokami i skalnymi ścianami. Na południe — skalnymi ścianami. Skały tworzące masywy tych szczytów są niezwykle nietrwałe, grań między nimi jest mocno zniszczona i bardzo ostra z gwałtownymi stromymi spadkami. Trawers został po raz pierwszy przebyty we wrześniu 1956 roku przez grupę „Lokomotiwu” pod kierownictwem L. Cypkina. Powtórnie został przebyty również przez grupę „Lokomotiwu” w tym samym roku. Klasyfikacja uczestników:

Trawers wierzchołków Dżimajraichoch i Suatisi choch na Kaukazie, 5B kategoria trudności, szczegółowy opis trasy.

OPIS TRASY Travers wierzchołków Dżimaraichoch (4778 m) — „4398” — Suatisichoch (4473 m) 5A kat. trudn. Wierzchołki Dżimaraichoch (4778 m), „4398” i Suatisichoch (4473 m) znajdują się w Bocznej Grani Kaukazu, na zachód od wierzchołka Kazbek. Ich masywy ograniczają Midałrabińskie Plato od wschodu i południowego wschodu. Dżimaraichoch jest najwyższym wierzchołkiem w górach Północnej Osetii. Lodowe masywy Dżimaraichoch i Suatisichoch łączy grań. Wierzchołki Dżimaraichoch, „4398” i Suatisichoch: zbudowane są z łupków, poprzecinanych dykami diabazu; posiadają znaczne zlodzenie. Zachodnie skalno-lodowe żebro Dżimaraia stromo opada do górnego cyrku lodowca Midałrabińskiego. Po raz pierwszy na Dżimaraichoch dokonano wejścia grań wschodnią grupą A. Dżaparidze w 1935 r. Travers wierzchołków Dżimaraichoch — Szau-Choch został sklasyfikowany jako 4A kat. trudn.

Przejście wierzchołków Dżimaj-koch, „4398” i Sautisi-koch w Osetii Północnej, kategoria trudności 5A, opis trasy z 1958 roku.

Szczyty Dżimraj-choch (4776 m), „4398” i Sautisi-choch (4473 m) znajdują się na zachód od szczytu Kazbek w bocznym odgałęzieniu jego śnieżnego masywu i ograniczają płaskowyż Midagra w kierunku wschodnim i południowo-wschodnim. Dżimraj-choch jest najwyższym szczytem w Górach Północnej Osetii. Jego skalno-lodowa północna ściana jest dobrze widoczna w pogodny dzień z miasta Ordżonikidze pomiędzy białymi czapami Kazbeka i Szau-chocha (4000 m). Szczyty Dżimraj-choch, „4398” i Sautisi-choch zbudowane są z łupków poprzecinanych żyłami diabazu i efuzyjami, i posiadają znaczne zlodowacenie. Zachodnie skalne żebro Dżimraja składa się ze skał efuzywnych. Po raz pierwszy na Dżimraj weszła grupa Z. Dżaparidze w 1935 r. od strony zachodniego skalnego żebra. W kolejnych latach: W 1950 r. na Dżimraju ponownie byli alpinisci towarzystwa „Medik” z Północnej Osetii. W 1955 r. grupa sekcji alpinizmu Północnej Osetii pod przewodnictwem Sużajewa dokonała przejścia granią pomiędzy wierzchołkami Dżimraj-choch – Szau-choch, co zostało ocenione jako przejście o kategorii trudności 5B. Na wierzchołek Sautisi jako pierwsi weszli w 1956 r. członkowie grupy S. W. Polakowa, wchodząc od strony przełęczy Tep granią. Na wierzchołku „4398”, który do tej pory pozostawał bezimienny, jak dotąd nikt nie był. Piękno wierzchołków Dżimraja, Sautisi i śnieżno-lodowej grani pomiędzy nimi z nawisa-mi i zlodowaceniami skłoniło alpinistów z towarzystwa „Łokomotiw” do dokonania opisanego poniżej przejścia.

Dokument opisuje ewidencję amunicji i magazynków do AK-74, przechowywanych w skrzyni, z podaniem ilości i daty produkcji.

24 kwietnia 2021 г. 18:01 Inwentaryzacja W załaczonej tabeli amunicji przechowywanej w skrzyni | № п/п | Nazwa amunicji | | | :---: | :------------------------------------: | :---: | | | | 25.11 | | 1 | 5,45 мм naboje z kulą PS nr270, 1987 г. | 6210 | | 2 | Magazynek do АК-74 | 104 | | 3 | Plany do ładowania magazyków | 206 | | | Podpis dowódcy kompanii o wprowadzeniu zmian | |

Opis trasy na szczyt Dżimraj-choch zachodnią krawędzią o stopniu trudności IV-A — IV-Б.

Wspinaczka na Dżimraj-choch (4778 m) po zachodniej krawędzi 4A–4B kat. trudn. Rejon lodowca Midagrabin — sąsiadujący z kazbeckim rejonem wysokogórskim od zachodu — położony jest we wschodniej części Kaukazu Centralnego. Najwyższy szczyt rejonu i Osetii Północnej — Dżimraj-choch — położony jest u źródeł lodowca Midagrabyński. Dżimraj-choch, będąca węzłowym szczytem przedniego grzbietu, jest połączona: wschodnim grzbietem — z Majli-choch (4602 m), północnym grzbietem — z Szau-choch (4646 m), południowym grzbietem — z Suatisi-choch (4453 m). Na lodowiec Midagrabyński opada stroma lodowo-skalna zachodnia krawędź. Po raz pierwszy zachodnia krawędź Dżimraj-choch została zdobyta przez grupę północnoosetyjskich alpinistów pod przewodnictwem I. Sużajewa w 1955 roku. W 1958 roku grupa alpinistów DSO „Lokomotiw” pod przewodnictwem L. Cybina dokonała drugiego przejścia trasy. Wszyscy uczestnicy obu grup — 1. sp. разряд, KMS. I dzień. Punktem wyjściowym dla wspinaczki jest miasto Ordżonikidze, skąd drogą samochodową jadą przez osiedla: Gizel, Dargavs,