Genaldon

Opis trasy 1B kategorii trudności na wierzchołek Donczentn (4192) na Kaukazie, w tym charakterystyka ścieżki, ubezpieczenie oraz zdjęcia z wejścia.

Paszport wspinaczki Klasa wspinaczki: skalna (kombinowana) Rejon wspinaczki: Kaukaz, 2,8, dolina rzeki Midagrabindon Szczyt, trasa: Donczenty (4192), grzbiet Zachodni Przewidywana kategoria trudności: 1B sk, p/p Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 850 m, długość trasy — 1250 m, długość odcinków 2 kategorii trudności — 120 m, średnie nachylenie głównej części trasy — 45° Zabezpieczenie: ubezpieczenie za pomocą lodoruba i występów skalnych. Czas/dni marszu — 12/1 (7 godz.).

Trawers wierzchołków Dżimajraichoch i Suatisi choch na Kaukazie, 5B kategoria trudności, szczegółowy opis trasy.

OPIS TRASY Travers wierzchołków Dżimaraichoch (4778 m) — „4398” — Suatisichoch (4473 m) 5A kat. trudn. Wierzchołki Dżimaraichoch (4778 m), „4398” i Suatisichoch (4473 m) znajdują się w Bocznej Grani Kaukazu, na zachód od wierzchołka Kazbek. Ich masywy ograniczają Midałrabińskie Plato od wschodu i południowego wschodu. Dżimaraichoch jest najwyższym wierzchołkiem w górach Północnej Osetii. Lodowe masywy Dżimaraichoch i Suatisichoch łączy grań. Wierzchołki Dżimaraichoch, „4398” i Suatisichoch: zbudowane są z łupków, poprzecinanych dykami diabazu; posiadają znaczne zlodzenie. Zachodnie skalno-lodowe żebro Dżimaraia stromo opada do górnego cyrku lodowca Midałrabińskiego. Po raz pierwszy na Dżimaraichoch dokonano wejścia grań wschodnią grupą A. Dżaparidze w 1935 r. Travers wierzchołków Dżimaraichoch — Szau-Choch został sklasyfikowany jako 4A kat. trudn.

Relacja z pierwszego wejścia drogą o kategorii trudności 1Б na wierzchołek Тbaу Главная Granią Południowo-Zachodnią z przełęczy Какадурский.

Sprawozdanie O pierwszym wejściu na wierzchołek Tbau Główna Granią Południowo-Zachodnią z przełęczy Kakadurski, 1B kat. trudn., przez zespół GSK "Krokus", 12 maja 2019 r. 2019 rok Paszport wejścia | № p.p. | 1. Informacje ogólne | | | :--------: | :------------------------------ | :------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------: | | 1.1 | Nazwisko i imię, stopień sportowy kierownika | Egorin S.W. — MS | | 1.2 | Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestników | Drjajew J.G. — 3 sp. stop., Koklin D.A. — 2 sp. stop., Gudijewa M.W. — 2 sp. stop. | | 1.3 | Nazwisko i imię trenera | Egorin S.W. |

Wspinaczka na szczyt "3850" (Osetia Północna) północną lodowo-skalną granią, kategoria trudności 2B.

Wspinaczka na szczyt "3850" 3B kat. trudn. (w Osetii Północnej nazywany szczytem "3944"). Szczyt znajduje się w północnym odgałęzienii Bocznego grzbietu Kaukazu. Odgałęzienie odchodzi od szczytu Spartaka (4677 m) na kazbeckim firnplateau i obejmuje z południa na północ następujące szczyty: Bezimienny (szczyt Ordzonikidzewskiej железной дороги — 4007 m) szczyt Iriston (4000 m) Czacz-choch (4100 m) szczyt "3850" Południowa Kaidżani (3916 m) Północna Kaidżani (3969 m) Na szczycie dwukrotnie byli alpiniści, pokonujący траверсом Kaidżany–Czacz-choch. W styczniu 1959 r. grupa D. Szewczuka weszła na szczyt "3850", jak na samodzielny obiekt wspinaczki z wschodu, jednak trasa z wschodu pozostała nie sklasyfikowana (rzędu 1B kat. trudn.). Pierwsze przejście północnego lodowo-skalnego żebra szczytu "3850" zostało dokonane przez grupę zawodników Północno-Osetyjskiego DSO "Spartak" pod kierownictwem T. Chakurinowa 3 października 1965 r. Za pierwowspinaczami trasą przeszła grupa CO Rady "Spartak" pod kierownictwem G. Jeputaewa.

Opis trasy na szczyt Szau-choch (4636 m) wschodnią granią, kategoria trudności 2Б, z informacjami o podejściach i technicznym przejściu trasy.

Opisanie stanu marszruty na szczyt Szau-choch (4636 m) wschodnim grzbiecie, 2B kategorii trudności. Charakter marszruty na stanie na wrzesień 2015 roku: śnieżno-lodowy odcinki skalne nie stanowią technicznej trudności Podejście Dobrać się do wsi Wierchnij Koni, zarejestrować się na strażni granicznej (szczyt znajduje się w strefie przygranicznej, dla wykonania wejścia należy uzyskać przepustkę do strefy granicznej ustalonego wzorcu, lepiej to zrobić zawczasna), dalej podnieść się na górę do osiedla Tmenikau, 2 km wyżej w górze po wąwozie — strażnica graniczna, to ostatnia część, do której można dojechać samochodem. Od strażnicy w górę po wąwozie Genaldońskim odchodzi łagodna szeroka ścieżka (była geologiczna droga), prowadząca do ciepłych źródeł mineralnych przed jęzorem lodowca Majli. W tym miejscu rozłożony jest bazowy obóz dla wejścia na górę Kazbek od północy. Są miejsca na nametry i woda. Odległość od strażnicy do źródeł — około 9 km, około 4 godzin marszu. Dalej ścieżka prowadzi przez wiszacy most przez rzekę Genaldon na morenę lodowca Majli, do jęzora lodowca, tam ścieżka się kończy. Dalej należy: podnieść się na jęzor lodowca Majli (morfologia często się zmienia, od stromej ściany lodowej do łagodnego przejścia, pokrytego osadami morenowymi) około jego zachodniej krawędzi, przejść na boczną morenę i poruszać się po niej wzdłuż rzeki Genaldon, do miejsca, gdzie w nią wpada lewy (orograficznie) dopływ,

Wspinaczka na szczyt Tbau Wschodnia (2832 m) wschodnią granią południowo-wschodniego bastionu, kategoria trudności 5B, trasa skalna.

Paszport wejścia Grzbiet skalny; Nr działu w Klasyfikacji 2.8 96 Tbau Wschodnia (2832 m), Wschodnią granią południowo-wschodniego bastionu. 5B kat. sł. Charakter trasy: skalna Różnica wysokości trasy: 912 m (wg GPS) Długość trasy: 1550 m. Długość odcinków 5–6 kategorii trudności: 150 m. Średnie nachylenie: — głównej części trasy: 75°

Sprawozdanie z pierwszego przejścia trawersu Tbau Główna — Tbau Północno-Zachodnia 1B kategorii trudności przez zespół КАТ «Фатум» 14 lutego 2024 roku.

SPRAWOZDANIE o pierwszym przejściu traversu Tbau Główna – Tbau Północno-Zachodnia, 1Bz kategorii trudności, przez zespół KAT Fatum 14 lutego 2024 r. I. Paszport wejścia | № п.п. | 1. Informacje ogólne | | | :---: | :-----------------------------------: | :-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------: | | 1.1 | Nazwisko i imię, kat. sport. kierownika | Egorin S.V. — MS | | 1.2 | Nazwisko i imię, kat. sport. uczestników | Tolistikova E.Yu. — 2-й sp. razryad | | 1.3 | Nazwisko i imię trenera | Egorin S.V. |

Opis trasy na szczyt Dżimraj-choch (4773 m) północnym grzbietem, kategoria trudności 3Б, zawierający szczegółowy opis podejścia, wspinaczki i zejścia.

Paszport wspinaczki I. Klasa wspinaczki: techniczna Region wspinaczki: Kaukaz; 2,8; l-k Kolka Szczyt, trasa: w. Dżimraj-choch (4773 m); I k/f S gr s l. Kołka Przewidywana kat. trudn. — 3B kat. trudn.; pierwsze wejście Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 2000 m, długość trasy — 2800 m, długość odcinków: 5 kat. trudn. — 20 m, 4 kat. trudn. — 200 m, średnie nachylenie głównej części trasy — 40°–45° Wbijane haki: lodośruby — 50 szt., skalne — 3 szt., elementy zaklinowane — brak Liczba godzin/dni marszu — 20/2

Wspinaczka na szczyt 25-lecia SKGMI (3840 m) od wschodu, kategoria trudności П-Б + III-А, z doliny rzeki Beloj przez wschodni grań.

Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m) z wschodu 2B + 3A kat. sł. Szczyt znajduje się na skrajnym wschodnim krańcu Kaukazu Centralnego, w grupie szczytów Bocznego Grzbietu Kazbek. Pik jest najbardziej na wschód wysuniętym szczytem w Północno-Wschodnim odgałęzieniu od Kazbekskiego Firnowego Plato, składającego się kolejno z wierzchołków: Pik "4005 m", Pik Iriston (3969 m), Czacz-choch (4098 m), Pik "3850 m", Południowa Kajdżany (3916 m), Północna Kajdżany (3969 m), Pik 25-lecia SKGMI (~3840 m). Masyw Piku i jego wschodnie odgałęzienia rozdzielają dorzecza dopływów Tereku: od południa - Koba-chi i wyżej w górę nurtu jego dopływu - Czacz-chi, od północy - rzekę Białą. Na zachodnich i wschodnich stokach Piku zachowało się po jednym małym ginącym lodowczyku w karze. Masyw zbudowany jest głównie z łupków ilastych, z pojedynczymi wystąpieniami skał intruzywnych. Na stokach znaczny jest płaszcz piargów. Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę alpinistów Północno-Kaukaskiego Instytutu Górniczo-Metalurgicznego pod przewodnictwem I. Sużajewa w 1956 roku po najprostszym szlaku z doliny Czacz (2A kat. sł.). W kolejnych latach wejścia z doliny Czacz były wielokrotnie powtarzane. W lipcu 1971 roku grupa alpinistów z Ordżonikidze (CO ASSR) pod przewodnictwem Proskuriakowa R.P. dokonała pierwszego przejścia na Pik z wschodu, z doliny rzeki Białej. Opis przebytej trasy jest przedstawiony poniżej.

Tra­wers wierz­choł­ków Ara­u-choch Wschód­nia (2392 m n.p.m.), Ara­u-choch Cen­tral­na (2548 m n.p.m.) i Ku­ar­dzin Wel. (2611 m n.p.m.) na Kau­ka­zie, skal­ny szlak 2B ka­tegorii trud­no­ści.

Paszport wejścia I. Klasa wejścia: skalny Rejon wejścia: Kaukaz, 28, masyw Arau-choch Szczyt, trasa: w. Arau-choch (2392 m) — w. Kuarjgin Uzl. (2611 m) — trawers z wschodu na zachód. Przypuszczalna kategoria trudności 2B: p/p Charakterystyka trasy: Różnica wysokości – 220 m, długość trasy – 4000 m, długość odcinków: 3 – 100 m 4 – 70 m, średnie nachylenie głównej części trasy – 40° Wbijane haki: