156. Цей (4140 m) po zboczu północno-wschodnim (szlak lodowcowy, kat. 1B, rys. 33). Od KSP rejonu Цейского (grupa 4–20 osób) wyjść na drogę i nią w dół przez Цейское ущелье. Przed ostatnią skrętem do osiedla Верхний Цей skręcić z drogi w lewo. Dalej:

• Drogą wzdłuż strumienia płynącego w bruździe
• Następnie grzbietem porośniętej trawą moreny obok cmentarza
• Wspinając się do trawiastych pól — miejsca początkowych biwaków przy wejściu na wierzchołki Садон i Спартак-Цейский. Z pól wspinać się ścieżką na porośniętym trawą, a następnie gruzowym grzbiecie kontrforsу. Dalej poruszać się w górę przez usypiska, a następnie przez proste zniszczone (ubezpieczenie) skały kontrforsу na grzbiet wschodni wierzchołka Садон. Tu skręcić w lewo i po prostych, łagodnych, mocno zniszczonych skałach grzbietu wschodniego

Цей

Wierzchołek Цей (4140 m n.p.m.) położony jest w północno-wschodniej części хребта Цей, pomiędzy masywem Малая Сонгути na wschodzie, a (za grupą skał Уктуре i przełęczą Родина) wierzchołkiem Турхох na zachodzie. Цей technicznie jest prosty, mocno zniszczony, dlatego rzadko odwiedzany przez alpinistów. 155. Цей granią Zachodnią, 1Б kat. trudn. (Ф. Зауэрер, И. Антонович, А. Золотарев, П. Курилов, 17 sierpnia 1934 r.). Droga od KSP rejonu Цей (grupa 4–8 osób) do przełęczy Родина z wyjściowym biwakiem na usypiskach pod lodowcem Родина jest opisana w opisach tras 83, 153. Na przełęczy skręcić w prawo i wyjść na grań Zachodnią wierzchołka Цей. Stąd:

• w górę po prostych skałach lewej strony grani;
• następnie ominąć trawersem po prostych, niezbyt zniszczonych skałach grupę skał Уктуре z lewej i za nimi wyjść na grań Zachodnią;
• bezpieczniej przejść grupę skał Уктуре granią;
• dalej po prostych, ośnieżonych skałach wspiąć się na wierzchołek Цей. Od biwaku początkowego 5–6 godz.

CSKA Kr-e4 115 113 CSKA Nie. Duplikaty Bubis 117–118 119

141. Pik ЦДСА przez Południową ścianę Południowo-wschodniej grani

(trasa kombinowana, 4B kat. sł.) Od noclegu Uiłpatynskich w górę lodowcem, omijając Południowo-wschodnią ścianę pika ЦДСА, podchodzimy pod początek trasy. Po śnieżnym stoku podchodzimy 150–200 m, podchodzimy do skał południowego kontraforta. Wspinaczka po skałach średniej trudności, zostawiając po prawej „Suchej”. Po 120–150 m wchodzimy do śnieżno-lodowego żlebu, który prowadzi do 20-metrowej ściany, podjazd po której odbywa się bez plecaka (to pierwsze kluczowe miejsce). Na tej ścianie wbito 2 haki. Po tej ścianie 30–50 m w lewo-w górę po osypiskowych skałach pod „Bastionem” znajdujemy miejsce z kopczykiem, gdzie była zdjęta notatka 1963 roku pierwszej grupy na tej trasie. Od kopczyka po prawej stronie po lekkich skałach podchodzimy pod szeroki śnieżno-lodowy żleb. „Przecinamy go i po prawej stronie wychodzimy na grań. Po grani 30 m, skały lekkiej trudności, podchodzimy do śnieżno-lodowej przełączki (na przełączce — nawisz). Przeszedłszy przełączkę, obchodzimy „Bastion” z prawej po mocno zniszczonych skałach. I dalej 100–120 m w górę po zaśnieżonych skałach wychodzimy na przełączkę między „Bastionem” i Pierwszym żandarmem. Żandarm obchodzimy po lewej i po grani podchodzimy pod 2-gi żandarm (drugie kluczowe miejsce). Żandarm — 50-metrowa ściana o stromości 80–90° z małą ilością chwytów. Na górze znajduje się placek do organizacji ubezpieczenia (na tym odcinku wbito 5 haków). Dalej po mocno zniszczonej grani z licznymi żandarmami, które są przechodzone frontalnie, ruszamy w górę:

• Na grani — 2-gi kontrolny kopczyk z notatką 1952 r. grupy pionierów pod przywództwem MC Kołomenskiego W.

Рис.­ 27 112. ЦД­СА (4477 m) przez Północny Grzbiet (droga kombinowana, 2B kat. trudn., rys.­ 27). Droga od KSP rejonu Ceju lub od osiedla Dzina­ga (grupa 4–20 osób) do przełęczy Uilpatyńskiego Przełęczy z wyjściowymi biwakami na płaskowyżach Zachodniego Grzbietu wierzchołka Biwuačnaja lub w schronisku Południowej gałęzi lodowca Cejskiego została opisana w szlakach:

• 83
• 103 Na przełęczy skręcić w prawo (przy podjeździe z płaskowyżu Karaugomskiego) i łagodnym ośnieżonym zboczem siodła przełęczy (po lewej stronie są nawisające gzymsy) dostać się na skały Północnego Grzbietu szczytu CDSА. Dalej, po stosunkowo prostych («żywe» skały — ubezpieczenie) skałach mocno rozczłonkowanego, zniszczonego i zaśnieżonego Północnego Grzbietu wyjść na ośnieżony odcinek. Łagodnym ośnieżonym zboczem po prawej stronie Północnego Grzbietu (z lewej strony duże gzymsy), potem 80–90 metrowym lodowo-śnieżnym wzniesieniem (z ubezpieczeniem) i dalej prostymi zaśnieżonymi skałami Północnego Grzbietu — podjazd na szczyt CDSА. Od przełęczy 1,5–2 godziny. Zjazd tym samym szlakiem. Naumow A. F. Karaugom, Digoria, Cej (Centralny Kaukaz), M., «Fizkultura i sport», 1976.

163. Уларг — Сонгути (маршрут комбинированный Р. Андреевa, 4Б кат. сл.). Droga od KSP rejonu Ceju (grupa 4–8 osób) do wierzchołka Уларг według Wschodniego grzbietu jest opisana w маршруcie 143. Z wierzchołka Уларг zejście po skałach średniej trudności grzbietu ("żywe" kamienie) w stronę pikа Комсомолец. Następnie zjechać w lewo po śnieżnym żlebу na śnieżne siodełko i przez nie (wiszący lodowiec) podejść do pikа Комсомолец. Od siodełka:

• po lodowo-śnieżnym grzbiecie,
• następnie po prostych skałach — podjazd na pik Комсомолец. Z piku:

Ukraińska Rada SDSO "Buriewiestnik" w. Ułarg, 4320 m, po bastionach Północnej ściany Skład zespołu:

• І. Bodnik W.N.
• 2. Byczek A.M.
• 3. Barsukow W.A.
• 4. Bożko I.W.
• 5. Derkacz A.A.
• 6. Chariniak I.W.

148

Raport

O pierwszym wejściu na wierzchołek Ułłarg (4320 m) północną ścianą, dokonanym przez zespół alplageru «Цей» w okresie od 4 do 9 sierpnia 1968 r. Mistrzostwa ZSRR w alpinizmie 1968 roku. Klasa wspinaczek technicznych Moskwa, 1968 r. Rys. 1. Północna ściana wierzchołka Ułłarg. (Zdjęcie wykonane z górnego biegu lodowca Sonhuti 5 sierpnia 1968 r.)

Skład zespołu

Kapitan:

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia
2. Rejon wejścia — techniczny. Centralna część grzbietu, pomiędzy w. na Południowym-Zachodzie a p.s. na Wschodzie.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia: w. Ułarg, 4320 m, po bastionach Północnej.
4. Przewidywana kategoria trudności — 5B.
5. Charakterystyka trasy: Różnica wysokości — 1100 m, długość — 1212 m, średnie nachylenie — 68°. Długość odcinków: 2 — 70 m, 3 — 25 m, 4 — 460 m, 5 — 430 m, 6 — 227 m.
6. Wbijanych haków: do asekuracji

• skalnych — 104

5. W. UŁARG WZDŁUŻ PÓŁNOCNO-ZACHODNIEGO KONTRFORSU, 5A kat. sł.

PИК OНИАНИ ZACH. GRZBIET PИК АRЦЫШЕВСКОГО UŁARG PÓŁN. KRAWĘDŹ II Ż. I Ż. PÓŁN.-ZACH. KONTRFORS