Kaukaz

Wspinaczka na szczyt Perednyaya Chotcha północno-zachodnim grzbietem o kategorii trudności 4B, opis trasy i zalecenia dla alpinistów.

Рис. 58 Wspinaczka na wierzchołek Передняя Чотча północno-zachodnią granią — 4B kategorii trudności (rys. 58) Od Северного приюта przez kładkę przez rzekę Хокель i wzdłuż rzeki Чотча do podnóża północno-zachodniej grani — biwak. Od Северного приюта 1–2 godziny. Od biwaku w górę po stoku i trawiastych półkach w lewo ku pierwszemu przewieszonemu występowi na grani. Obejście występu z lewej (zabezpieczenie przez występy!), potem w prawo–w górę na grań do luźnego żlebu (niebezpieczeństwo spadających kamieni!) i po nim pod 100-metrową ścianę pierwszego wzniesienia. Po ścianie wzniesienia: w prawo — w górę 35–40 m, następnie w lewo — w górę, wyjście na trawiaste półki (zabezpieczenie przez występy, miejscami hakowe!). Dalej:

Wspinaczka na wierzchołek Pieriedniaja Czotcza kontrfors północnej ściany, kategoria trudności 4B, opis trasy i zalecenia dla alpinistów.

Рис. 57 Wspinaczka na wierzchołek Perednia Czotcza (3637 m) kontrforsami północnej ściany — 4B kategorii trudności (rys. 57) Z polany Dombańskiej do Przytułku Północnego samochodem. Od Przytułku Północnego: przez kładkę przez rzekę Chokiel dalej ścieżką po lewej stronie doliny Czotczy aż do żlebu pod północną ścianą wierzchołka Czotcza Wspinaczka: środkiem żlebu do jego środkowej części potem przez baranie łby i nieskomplikowane skały

Opis trasy na szczyt Hokel (3645 m) wschodnim grzbietem, IV kategorii trudności, Kaukaz Zachodni, 1977 rok.

PASAZPORT wspinaczki na w. Hokel po Wschodnim grzbiecie Klasa wspinaczki — skalna Rejon wspinaczki — Kaukaz Zachodni, Główny Kaukaski grzbiet Szczyt, trasa — w. Hokel, 3645 m, wspinaczka po Wschodnim grzbiecie z przełęczy między w. Hokel i Bezimiennym szczytem z lewej. Proponowana kategoria trudności — 4B Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 700 m długość odcinków: II kat. zm. — 400 m

Trawers masywu wierzchołka Sulałat zimą, kategoria trudności 2Б, czas przejścia 15-20 godzin, wymagany specjalistyczny sprzęt, szlak zagrożony lawinami.

Trawers masywu wierzchołka Sulałat (3600 m) od południa, zimą — 2A kat. zł. (rys. 8) Z Polany Dombejskiej obok obozu alpinistycznego „Alibek” do chaty na morenie lodowca Alibek. Następnie w górę po morenie i, nie dochodząc do letniego biwaku, wyjście w prawo na lodowiec Dwujazyczny i prawą stroną stromego języka — na górny płaskowyż. Płaskowyżem w górę w kierunku przełęczy i pod skalnym grzebieniem szczytu Kwadratowy — biwak (jaskinia). Od Polany Dombejskiej 7–8 godz. Z biwaku przez obniżenie między szczytem Kwadratowym i wierzchołkiem Bezimienna I do przełączki między wierzchołkami Bezimienna I i Bezimienna II i przez wierzchołek Bezimienna II wyjście na Płaskowyż Południowo-Sulałacki. Wejście na wierzchołek Południowy Sulałatu po ośnieżonym grzebieniu. Z wierzchołka Południowego półką do żlebu i nim w górę na grzbiet. (Ubezpieczenie hakowe! Najbardziej skomplikowany odcinek trawersu!) Za kopcem kontrolnym lewym od grzbietu półką do ostatniego żandarma przed wierzchołkiem Północnym. Obchodząc żandarma z lewej strony półką i grzbietem — wyjście na wierzchołek Północny. Droga od biwaku zajmuje 5–6 godz. Z wierzchołka zejście z powrotem do przełączki między wierzchołkiem i żandarmem, stąd zejście lewą stroną żlebu na Płaskowyż Południowo-Sulałacki (zimą lawiniasto!) i powrót na biwak pod szczytem Kwadratowym. Zejście trwa 3–4 godz. Od biwaku do Polany Dombejskiej — 3–4 godz. Trasa jest lawiniasta! Rekomendacje dla wspinaczy Liczba uczestników w grupie — nie więcej niż 8 osób. Wyjściowy biwak — pod szczytem Kwadratowym.

Trawers wierzchołka Sułachat z północy na południe - trasa o kategorii trudności 2А, czas przejścia 8-9 godzin, wymagany jest specjalny sprzęt.

Trawers wierzchołka Sulałat z północy na południe — 2А kat. trudn. (patrz rys. 7) Z północnego wierzchołka w lewo w dół do zapadliska. Następnie wzdłuż grani (zabezpieczenie poprzez występy!) do kontrolowego kopca. Od kopca zjazd w prawo przez szczelinę na półkę i po niej (zabezpieczenie hakowe!) na następną grań. Następnie wzdłuż grani do 30-metrowej ścianki. Zjazd po niej na grań. Z grani zjazd w prawo na półkę i dalej wzdłuż grani do podstawy Południowego wierzchołka. Wejście na Południowy wierzchołek wzdłuż grani. Zjazd z Południowego wierzchołka w prawo przez żleb (zabezpieczenie!) na półkę i po niej wyjście do wąskiego śnieżnika w żlebie. Następnie przez żleb (zabezpieczenie!) na duży śnieżnik i po nim w dół. Następnie wyjście w lewo po trawiastych zboczach i piargach do ścieżki i po niej na biwak. Trasa biwak — trawers — biwak zajmuje 8–9 godz. Rekomendacje dla wspinaczy Liczba uczestników w grupie — nie więcej niż 8 osób. Wyjściowy biwak — dolna Sulałacka noclegowisko. Czas wyjścia z biwaku — nie później niż 5:00. Specjalne wyposażenie dla grupy 4 osób: a) lina główna — 2×30 m; b) lina pomocnicza — 2–3 m; c) haki skalne — 4; d) haki lodowe — 3 (w drugiej połowie lata); e) młotki skalne — 2; f) karabinki — 8; g) raki 4 pary (w drugiej połowie lata). Miejsca możliwych biwaków na wierzchołkach Północnym, Centralnym i pod Południowym.

Relacja z pierwszego przejścia trasy o stopniu trudności 3A północno-zachodnim kontrafortem szczytu Zuby Sofrudżu (3629 m) na Kaukazie.

Paszport wspinaczki 2 Kaukaz. 2.2 Od przełęczy Marh do przełęczy Nahar. Numer rozdziału według klasyfikacyjnej tabeli z 2017 roku. Sofrudżu Zub, wysokość 3629 m, północno-zachodnim kontforsem. Proponowana kategoria trudności: 3A, pierwsze wejście. Charakter trasy: skalny. Różnica wysokości na trasie 459 m (wg wysokościomierza). Długość trasy: 650 m. Długość odcinków: 1 kategoria trudności – 150 m, 2 kategoria trudności – 250 m, 3 kategoria trudności – 250 m. Średnie nachylenie: 45°. Głównej części trasy — 50°; całej trasy — 45°.

Wspinaczka na wierzchołek Zęb Sofrużu przez sofrużski kuloar, kategoria trudności 2Б, czas przejścia 9-11 godzin.

Рис. 22 Wspinaczka na wierzchołek Zub Sofrużu — 2B kat. s. (rys. 22) Od Dombajskiej poljany przez most na rzece Alibek i ścieżką do potoku, spływającego z wielkiego Bełałakajskiego kułuaru. Przez potok na pole śnieżne i po nim 300 m do góry. Następnie w lewo do Sofrużynskiego kułuaru (niebezpieczeństwo spadających kamieni!) i po nim do góry aż do wielkiego przewieszonego skalnego bloku. Dalej prosto do góry po stromym odcinku do ścieżki i po niej na Miedwieją poljany. Z Miedwiejej poljany początkowo po łąkach alpejskich (ścieżka), następnie po śniegu i po 300–350 m w lewo od wschodnich stoków Bełałakaja — wyjście na Sofrużynski biwak.

Wspinaczka na wierzchołek Zęb Sołrucu (2B kat. trud.): trasa, opis ścieżki, zalecenia dla alpinistów i niezbędny sprzęt.

Рис. 22 Wspinaczka na wierzchołek Zub Sofrudżu — 2B kat. trudn. (rys. 22) Od polany Dombajskiej przez most na rzece Alibek i ścieżką do potoku, który płynie z wielkiego kuluaru Belalakaja. Przez potok na pole śnieżne i po nim 300 m w górę. Następnie w lewo do kuluaru Sofrudżyńskiego (kamienie spadają!). I nim w górę do wielkiego nawisającego skały. Dalej prosto w górę po stromym odcinku do ścieżki i nią na polaną Niedźwiedzią. Z polany Niedźwiedziej: najpierw łąkami alpejskimi (ścieżka), następnie przez śnieg, po 300–350 m w lewo od wschodnich zboczy Belalakaja — wyjście na biwak

Pierw­sze wej­ście na szczyt Sofru­dd­u od południa, opis tras­y, szcze­gó­ły i re­ko­men­da­cje dla wspi­nac­zów.

Do Komisji Klasyfikacyjnej Federacji Alpinizmu ZSRR SPRAWOZDANIE z pierwszego wejścia na wierzchołek Sofrudżu południową ścianą 27–29 lipca 1972 r. I. Skład grupy: Gubanov Jurij — kierownik, KMS, st. instruktor KSP rejonu Dombańskiego, b/p, DSO „Burewiestnik”, os. Domwaj. Prima Jurij — uczestnik, KMS, instruktor-radiotelegrafista KSP rejonu Dombańskiego, b/p, DSO „Burewiestnik”, os. Domwaj. Chamcow Aleksandr — uczestnik, 1-sza kat. sport., mł. instruktor, b/p, DSO „Burewiestnik”, os. Domwaj, pracownik a/l „Alibek”. Grupa współdziałania pod kierownictwem KMS Worobjowa D. G., równoległy marszrut na w. Gł. Amanauz południową ścianą 5B kat. złoż. II. Przegląd alpinistyczno-geograficzny masywu Sofrudżu.

Tra­wers szczy­tu So­fru­dzu od pół­no­co-wschodu, 2B kat. sł.: marsz­rut, opi­sanie pod­cho­dów i spo­stu, re­ko­men­da­cje co do wy­po­sażne­nia i or­ga­ni­za­cji wcho­dze­nia.

Рис. 26 Trawers werszczyny Sofrudżu z północno-wschodniej strony — 2B kat. sł. (rys. 26) Z polany Dombajskiej przez most na rzece Alibek i ścieżką do przeprawy przez rzekę Amanauz. Przeprawa na prawy brzeg, dalej po morenie i przez „baranie łby” na lodowiec Amanauzski, po nim do moreny stożkowej pod lodowiec Zachodnio-Amanauzski. Miejsce biwaku. Od polany Dombajskiej — 3–4 godziny. Dalej (w wiązkach!) podjazd na przełęcz Amanauzską między szczytami Główny Amanauz i Sofrudżu. Podjazd prawą stroną silnie porwanej czasty lodowca, zatem, w górnej części, pod zboczami „Zęba” Sofrudżu wyjście w środku lodowca, tak jak możliwe są lawiny śnieżne ze zboczy „Zęba” Sofrudżu. Środkiem