I. Krótki opis geograficzny i charakterystyka sportowa traversu

Szczyty traversu znajdują się na północno-zachodnim Pamirze. W swojej północnej części południkowy łańcuch Pamiru — łańcuch Akademii Nauk — rozdwaja się, dając na zachód potężne odgałęzienie, które kończy się szczytem E. Korżeniewskiej. Węzłem rozwidlenia jest masyw szczytu Woroszyłowa, reprezentujący ponad 3-kilometrowe wzniesienie w postaci grani, które waha się od 6666 m do 6500 m. Odgałęzienie charakteryzuje się znaczną postrzępioną strukturą (od 7105 m do 5300 m), niemniej jednak reprezentuje jednolity masyw zarówno w rozumieniu geograficznym, jak i alpinistycznym. Masyw jest otoczony przez dwa potężne lodowce (Aju-Dżiłga i Moskwin) i rozdziela dwie duże doliny (Aju-Dżiłga i Fortambek). Szczyty wchodzące w skład masywu zostały już zdobyte najprostszymi drogami:

• szczyt Woroszyłowa od wschodu;
• szczyt Czterech od południowego zachodu;

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — wysokościowa
2. Rejon wspinaczki — Północno-Zachodni Pamir, pasmo Akademii Nauk
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczkowa — p. Achmadi Donisza, 6666 m, zachodnia ściana
4. Proponowana kategoria trudności — 6
5. Charakterystyka trasy:

• różnica wysokości — 1666 m
• długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 1295 m
• średnie nachylenie — 60°

Raport

O wejściu na pik Ahmaḋi Donisza po wschodniej ścianie 3–8 sierpnia 1966 roku Grupa CS DSO "Lokomotiw"

I. Krótkie geograficzne opisanie i sportowa charakterystyka obiektu wspinaczki

Pik Ahmaḋi Donisza jest położony w paśmie Akademii Nauk w północno-zachodniej części Pamiru pomiędzy pikami Izwiestii (6856 m) i Kalinina (6560 m). Wysokość piku Ahmaḋi Donisza wynosi 6667 m. Odkryty został on w połowie lat 30. Na południowy wschód od piku odchodzi do lodowca Biwacznyj boczny grzbiet; na północny zachód biegnie inny grzbiet, w którym dalej znajdują się:

• pik Czterech (6380 m)
• pik Korżeniewskiej (7105 m). Na pik Ahmaḋi Donisza zostały dokonane dwa wejścia. Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę CS "Spartaka" pod kierownictwem W.M. Abalakowa, uczestniczącą w zawodach na najlepsze wejście sezonu 1959 r.

Fot. 1. Początek odcinka 2. Ukośny skalny żleb o nachyleniu 40–45 °, zbudowany z dużych okruchów skalnych. Ubezpieczenie poprzez występy. Fot. 2. Odcinek 2. Końcowa część skalnego żlebu. Dalej — przejście na wschodni grzbiet. Fot. 3. Wejście do lodowego żlebu. Nachylenie 45–50 stopni. Ubezpieczenie za pomocą haka skalnego. Fot. 4. Wewnętrzny kąt (odc.4). Mocno zwarte skały, wspinaczka o podwyższonym stopniu trudności.