Pytanie od czytelnika (czytelników ExplorersWeb – przypis redakcji) planującego podróż do Górnego Mustangu, zwróciło naszą uwagę na przeszkody, na jakie napotykają niezależni alpiniści planując swoje himalajskie projekty, zwłaszcza solowe wspinaczki lub próby zdobycia niezdobytych szczytów w zamkniętych regionach. Skontaktowaliśmy się z nepalskim operatorem turystycznym w celu uzyskania wyjaśnień dotyczących uzyskiwania takich zezwoleń.

Pytania i odpowiedzi

Matt Powell ze Stanów Zjednoczonych zapytał:

Mam nadzieję, że będziecie w stanie mi wyjaśnić zasady Nepalu dotyczące samotnych wspinaczy, szczególnie w zamkniętych regionach, takich jak Górny Mustang i dolina Nar-Phu. Czy możliwe jest uzyskanie zezwolenia na wspinaczkę na szczyt w zamkniętym regionie, jeśli skorzystam z usług nepalskiego przewodnika? I jeśli tak, to jak to zrobić? Dawa Steven Sherpa wyjaśnił, że jest to możliwe. Dodał jednak, że wspinacz musi uzyskać zezwolenie za pośrednictwem zarejestrowanej i certyfikowanej agencji turystycznej w Nepalu. Jednak głównym problemem jest to, jakie zezwolenia są potrzebne wspinaczowi i jakie są wymagania dla każdego z nich. Okazuje się, że zależy to od wysokości szczytu i obejmuje różne zezwolenia i procedury.

Szczyty dla ekspedycji

Szczyty powyżej 6 500 m są uważane za szczyty dla ekspedycji i wymagają zezwolenia oraz obecności w ekspedycji sirdara/przewodnika i oficera łącznikowego, co zwiększa koszty. Zezwolenia na te szczyty są wydawane przez Departament Turystyki, wchodzący w skład Ministerstwa Kultury, Turystyki i Lotnictwa Cywilnego Nepalu.

W pięknym filmie Sasza Moroz opisuje swoje wrażenia o Nepalu, a także szczegółowo opowiada o trasie do Mera Pik przez przełęcz https://summitx.info/ru/objects/passes/12617730/about, oraz o zdobyciu szczytu. Dalsze plany – wejście na https://summitx.info/ru/objects/peaks/12763468/about  trasą American Direct po zachodniej ścianie.

Nowe zasady wspinaczki na Mount Everest: konieczność wcześniejszego zdobycia 7 000-metrowej góry w Nepalu. Zgromadzenie Narodowe Nepalu przyjęło nowy projekt ustawy o turystyce, który wymaga od alpinistów wcześniejszego zdobycia 7 000-metrowej góry w Nepalu, zanim podejmą próbę zdobycia Mount Everestu. To nowe rozwiązanie ma na celu zapobieganie wspinaczkom niedoświadczonych lub nieprzygotowanych alpinistów na górę i rozwój biznesu ekspedycyjnego w kraju. Co roku w Nepalu proponowane są nowe przepisy dotyczące trekkingu i alpinizmu, i teraz są one na granicy przekształcenia w prawo krajowe. Wymóg posiadania doświadczenia we wspinaczce na 7 000-metrową górę w Nepalu dla wszystkich, którzy zamierzają zdobyć Mount Everest, jest najbardziej znaczącym novum. Według urzędników przepis ten ma na celu powstrzymanie rosnącej liczby niedoświadczonych alpinistów, próbujących zdobyć najwyższą górę świata, co często prowadzi do zatorów, wypadków i obciążenia służb ratunkowych. W Nepalu znajduje się 86 gór o wysokości od 7 000 do 7 999 metrów, a opłata za wspinaczkę na nie dla obcokrajowców wiosną waha się od 500 do 800 dolarów. Niektóre z przepisów zawartych w projekcie ustawy pojawiły się również w innych niedawnych rozporządzeniach, takie jak wymóg przedstawienia niedawnego zaświadczenia lekarskiego w celu uzyskania pozwolenia na wspinaczkę. Projekt ustawy stanowi również podstawę dla wspólnego funduszu środowiskowego, który będzie gromadził pieniądze od alpinistów.

Ogólne wskaźniki (według stanu na grudzień 2025)

Według stanu na grudzień 2025 na Everestcie odbyło się 13 737 wejść na szczyt, co odpowiada 43% skuteczności wejść. Spośród tych, którzy osiągnęli szczyt, 7 563 różnych osób było na szczycie. 339 osób zmarło na wszystkich trasach. Nepal pozostaje bardziej popularną i bardziej śmiercionośną stroną. 9 887 wejść i 229 zgonów odnotowano po stronie nepalskiej, co daje poziom śmiertelności około 2,3%. Po tybetańskiej stronie odnotowano 3 850 wejść i 110 zgonów, przy poziomie śmiertelności 2,8%. Użycie dodatkowego tlenu pozostaje jednym z najsilniejszych predyktorów przeżycia. 180 z 339 zgonów miało miejsce wśród wspinaczy wchodzących bez dodatkowego tlenu.

Tybet czy Nepal?

Strona nepalska pozostaje najbardziej popularną trasą i odnotowała najwyższą bezwzględną liczbę ofiar. Strona tybetańska odnotowała nieco wyższy odsetek zgonów — 2,8%, ale porównywalną znormalizowaną śmiertelność — 1,05.

Śmierci rosną wraz z liczbą wspinaczy

Od 2000 roku Everest doświadcza bezprecedensowego napływu wspinaczy. 15 781 osób weszło powyżej obozu bazowego w Nepalu w latach 2000-2025, co stanowi prawie trzykrotność ogólnej liczby za poprzednie 80 lat. W całej historii Everestu (1921–2025) 339 osób zmarło na górze. Średnia liczba zgonów wzrosła do około siedmiu zgonów rocznie w latach 2010-2025.

Standardowe trasy — 98% vs. niestandardowe trasy — 2%

Mistrzostwa Rosji w Alpinizmie 2016 r.

Klasa wysokościowa

Raport z wejścia zespołu Federacji Alpinizmu i Wspinaczki Moskiewskiej na szczyt Thalay Sagar (6904 m) Przez kontrfors Północnej ściany „Plynący festiwal (Moveable Feast)” — pierwsze wejście, orientacyjnie 6B kat. trud. St. trener: Kuzniecowa E.V. Kierownik: Niłow S.A.

Thalay Sagar (6904 m) przez kontrfors Północnej ściany „Plynący festiwal (Moveable Feast)”

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: wysokościowa

Paszport

1. Klasa techniczna.
2. Indyjskie Himalaje, Garhwal.
3. Pik Thalay Sagar (6904 m), centralna część północnej ściany („Wysokie napięcie”).
4. Proponowana — 6B kat. trudn., pierwsze wejście.
5. Przewyższenie — 1480 m, długość — 1815 m, w tym część ścienna 1325 m. Długość odcinków:

• 5. kat. trudn. — 305 m.
• 6. kat. trudn. — 920 m. Średnie nachylenie:

1. Himalaje;
2. Nanga — Parbat (Diamiir) 8126 m;
3. Kat. sł. — 6A;
4. Charakter marszrutu — kombinowany;
5. Różnica wysokości marszrutu — 4026 m. Długość trasy — 6500 m.
6. Użyto haków na trasie: wszystkie — 35, pozostawione na trasie — 35; Użyto haków: | Sk | Szl | Ld | Kliniec. Elem. | Fr | Firn. | | :--: | :-: | :-: | :---------: | :-: | :---: |

PASAZ

1. Klasa wysokościowa
2. Himalaje Zachodnie, przełom Diamir
3. Szczyt Nanga-Parbat — 8125 m po ścianie Diamir (szlak Kinshofer)
4. Proponowana 5B kategoria trudności.
5. Przewyższenie: od lodowca — 3800 m, długość — 4760 m. Długość odcinków 6A kategory trudności — 120 m. Średnie nachylenie głównej części trasy — 45° (od obozu na wysokości 5100 m do wierzchołka). Nachylenie części ściennej (od 5400 do 6200 m) — 60°.
6. Pozostawione haki na trasie (nie wyrwane) — 37.

Sprawozdanie

Z pierwszego wejścia na szczyt Rowaling Kang Shar 6645 m, proponowana 6A kat. sł., za okres od 20 października 2023 r. do 23 października 2023 r.

I. Paszport wejścia

Paszport wspinaczki

1. Klasa wysokościowa.
2. Himalaje, Tybet, Chiny, lodowiec Rongbuk.
3. Everest 8848 m przez środek Północnej ściany.
4. Proponowana — 6B kat. trudn., pierwsze wejście.
5. Różnica wysokości na trasie: 2648 m. Długość trasy: 5350 m. Długość odcinków: U kat. trudn. – 740 m, U1 kat. trudn. – 150 m. Średnie nachylenie głównej części trasy – 46°.
6. Pozostawiono haków na trasie: 140 w przybliżeniu; w tym haków ekspansywnych: 0. Użyto haków na trasie: ponad 300. Użyto ogółem sprzętu ITO: 40.