Paszport

Klasa techniczna.
Indyjskie Himalaje, Garhwal.
Pik Thalay Sagar (6904 m), centralna część północnej ściany („Wysokie napięcie”).
Proponowana — 6B kat. trudn., pierwsze wejście.
Przewyższenie — 1480 m, długość — 1815 m, w tym część ścienna 1325 m.

Długość odcinków:

1. kat. trudn. — 305 m.
1. kat. trudn. — 920 m.

Średnie nachylenie:

głównej części trasy — 73°
całej trasy — 66°

Wbite haki:

skalne	закладок	lodowe	śrubowane	otwory pod sky-hook
132/46	217/42	106/23	7/7	21/21

Godzin marszu zespołu — 76, dni — 12, w tym 1 dzień obróbki.
Biwaki: na platformie.
Kierownik: Klenow Aleksandr Walerjewicz MCMK, adres domowy: 620144, г. Jekaterynburg, ul. Szejnkmanа, 128–125. Uczestnicy: Bołotow Aleksiej Wasiljewicz MCM, Dеwi Michaił Marenglenowicz MCMK, Pierszyn Michaił Walerjewicz MCMK.
Trener: Ostannin Wiktor Wasiljewicz MC, adres dom.: 620003, г. Jekaterynburg, ul. Rodonitowa, 30, кв. 120.
Wyjście na trasę: 16 maja 1999 r.

Na wierzchołek: 27 maja 1999 r. Powrót: 30 maja 1999 r.

Organizacja: Komitet ds. kultury fizycznej i sportu obwodu swierdłowskiego. 620151, г. Jekaterynburg, ul. Małyszewa, 60.

Przegląd regionu

System górski Garhwal znajduje się na północnym wschodzie Indii u granic z Chinami i Nepalem. Droga do Garhwal zaczyna się w Delhi. Do Delhi wybraliśmy trasę przez Taszkient liniami Uzbekistan Airlines Jekaterynburg–Taszkient–Delhi. Z Delhi droga wiedzie transportem samochodowym. Wynajęliśmy mały autobus i przebyliśmy trasę Delhi–Rishikesh–Uttarkashi–Gangotri w ciągu trzech dni z noclegami w punktach pośrednich. Od Gangotri wiedzie ścieżka ostro w górę z dużym podejściem. Obóz bazowy znajduje się na wysokości 4700 m przy jeziorze Kedartal. Podejście od Gangotri trwa dwa dni z obozem pośrednim. Przez dwa dni zdobywa się 1700 m różnicy wzniesień. Podejście idzie dobrą ścieżką, jednak zbocza są miejscami zagrożone spadającymi kamieniami. Region jest dość uczęszczany, ale większość stanowią grupy trekingowe i pielgrzymi, których droga wiedzie nad jezioro i z powrotem. Ekspedycji alpinistycznych jest niewiele — w całym Garhwalu pięć lub sześć w sezonie. Sezon w Garhwal: maj–czerwiec i sierpień–wrzesień. Od obozu bazowego pod trasę z ładunkiem ok. 7–8 godz. Droga wiedzie najpierw po morenie, po wytropionej przez turystów ścieżce, a następnie przecina lewy lodowiec i dalej w górę, omijając lodospady z prawej strony w kierunku widocznego u dołu śnieżno-lodowego poduszki.

Profil trasy

M 1:6000

Bhrigupanth (6772 m)

Thalay Sagar (6904 m)

Zdjęcie techniczne trasy

Działania taktyczne zespołu

Działania taktyczne zespołu układały się na podstawie dotychczasowych doświadczeń w wejściach ściennych, jak i specyfiki tego wejścia. Północną ścianę Thalay Sagar próowało przebyć po bezpośredniej trasie wielu najsilniejszych wspinaczy ze wszystkich kontynentów, jednak wszyscy oni rozpoczynali trasę po centralnym lodowym żlebie i tylko dwa zespoły osiągnęły wierzchołek, przy czym ominęły górny pas łupków z prawej lub lewej strony. Dlatego zespół przygotowywał się ze szczególną starannością. Członkowie zespołu:

stale trenowali na sztucznych i naturalnych ścianach skalnych,
mają poziom „wolnego łażenia” 6C+, 7A.

Zimą członkowie zespołu wyjechali w góry, gdzie przeszli trudne trasy ścienne na:

p. Aksu (M. Pierszyn, pierwsze miejsce na zimowych Mistrzostwach Rosji),
p. Grand Capucin (A. Klenow i M. Dеwi, trzecie miejsce na zimowych Mistrzostwach Rosji).

Oprócz przygotowania uczestników, na to wejście szczególną uwagę zwrócono na wyposażenie. Zrobiono namiot z platformą nowej konstrukcji z wygiętym żebrem sztywności pośrodku dna i mocnym wysokim połaciem w celu ochrony od kamieni, ponieważ w górnej części ściany znajduje się pas zniszczonych kamieniołuskowatych łupków. Pozwoliło to mieć „dach nad głową” i zadowalający odpoczynek na noclegach na wysokości do 6600 m w warunkach niepogody i całkowitym braku półek na trasie. Dla dolnej części trasy zostały przygotowane:

przebijaki,
haki śrubowane,
sky-haki własnej konstrukcji.

Do wyciągania ładunków na stromych odcinkach stosowano lekkie i mocne hamulce blokowe oryginalnej konstrukcji, wykonane przez firmę „Ural-Alp”.

Ruch zespołu na trasie był zorganizowany w tradycyjny sposób. Pierwszy szedł bez plecaka na podwójnej linie (jedna z oznaczeniem UIAA), jedna z lin była mocowana w charakterze poręczówki. Pozostali szli po poręczówkach z plecakami z górną lub dolną asurancją. Platforma była przenoszona w stanie złożonym, co pozwalało szybko organizować nocleg na dowolnym podłożu. Każdego dnia z przodu pracowała wyznaczona para, w drugiej połowie dnia następowała zwykle zmiana lidera. Każdy uczestnik pracował jako pierwszy — to pozwoliło równomiernie rozłożyć obciążenia wspinaczki. Podczas organizowania biwaku prowadzono rozpoznanie trasy. W niektóre dni, kiedy z powodu złej pogody i trudnego ukształtowania terenu udawało się przebyć tylko dwie lub trzy liny, obozu nie przenoszono ze względów bezpieczeństwa, i były podwójne noclegi. Jednak w sumie wejście było bez wątpienia dokonane w stylu alpejskim, a nie „kapsułkowym”. Jest to szczególnie cenne dla takiej trasy, która faktycznie, ze względu na warunki, jest wejściem wysokościowo-technicznym.

Reżim żywieniowy:

Ciepłe jedzenie rano
Ciepłe jedzenie wieczorem
W ciągu dnia — indywidualna przekąska.

Przez cały okres trwania trasy była stabilna łączność radiowa z obozem bazowym, gdzie znajdował się trener Wiktor Ostannin i oficer łączności, który w przypadku wypadku na trasie miał możliwość wezwać helikopter i zorganizować grupę ratunkową z górali indyjskiej armii.

Schemat UIAA

M 1:2000

№ odcinków	Data, godzina	Kat. trudn. UIAA	Długość, m	Nachylenie, °
0	16 lipca 1999 r. 3 godz	III	380	45
1		V	30	70
2		VII	30	80
3	17 maja 1999 r. 7 godz	VIII–А3	30	95
4		VII А2	25	75
5		VIII–А3	25	80
6		VII А3	30	90
7	18 maja 1999 r. 6 godz	VI+ А2	10	75
8		VI+ А3	15	80
9		V	45	60
10	19 maja 1999 r. 8 godz	VI+ А2	35	85
11		VII А3e	30	80
12		V	20	70
13		VI+ А2	15	75
14	20 maja 1999 r. 6 godz	VIII А3e	15	80
15		VIII–А3	35	70
16		VIII–А3	50	75
17	21 maja 1999 r. 8 godz	VIII–А3	50	80
18		VI+ А2	60	60
19		VI+	20	70
20		VII А3	10	90
21		V	25	60
22		VII А3	10	90
23		V	15	60
24		VI+	10	60
25		IV	15	45
26		IV	10	45
27		V+	10	50
28	22 maja 1999 r. 7 godz	VIII А3	10	90
29		VIII–А1	105	60
30		VI+	20	80
31	23 maja 1999 r. 7 godz	V	90	70
32	24 maja 1999 r. 6 godz	VI+ А1	60	60
33		IV	20	45
34		V	10	75
35		А3	10	90
36		V	10	75
37		VI+	60	70
38	25 maja 1999 r. 5 godz	VII	20	80
39		VIII А3	50	95
40	26 maja 1999 r. 8 godz	Travers w prawo VI+	50	–
40		V	60	70
41		IV	35	60
41		V	60	70
43		VI	30	90
44		III	20	50
45		V	10	90
46		IV	30	70
47	27 maja 1999 r. 5 godz	II	60	40

Razem 76 godz.

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0. Śnieżno-lodowe zbocze z dwoma bergszrundami.

Odcinek R1–R4. Z prawej strony od monolitnej ściany po wewnętrznym narożniku.

Odcinek R5–R9. Po pęknięciach prosto w górę, następnie po mikście lewo-w górę pod monolitną ścianą.

Odcinek R10. W górę po pęknięciu w ITO do końca.

Odcinek R11. W górę w ITO na sky-hakach, asekuracja przez śrubowane haki, wahadłowiec w prawo w wąski wewnętrzny narożnik ze lodem.

Odcinek R12–R13. W górę po wewnętrznym narożniku i pęknięciu do końca.

Odcinek R14. Płyta, pokonywana na sky-hakach.

Odcinek R15–R17. Wewnętrzny narożnik z kilkoma przewieszeniami.

Odcinek R18–R19. Mikst lewo-w górę.

Odcinek R20. Przewieszająca płyta z pęknięciem.

Odcinek R21–R23. Lewo-w górę po ściankach i wewnętrznych narożnikach, ośnieżone skały.

Odcinek R24–R26. Po monolitnej płycie na śnieżno-lodowe pole.

Odcinek R27–R28. Po ośnieżonych skałach przez przewieszenie z zamrożonych pomiędzy sobą „żywych” kamieni.

Odcinek R29–R30. Ośnieżone skały, kończące się kominem ze lodem, wyprowadzającym w centralny żleb Północnej ściany.

Odcinek R31–R32. Po żlebie do końca, następnie pojęcie po skałach lewo-w górę.

Odcinek R33–R36. Po monolitnych ośnieżonych skałach najpierw w górę, następnie ominięcie dużego przewieszenia z lewej strony po pionowym pęknięciu w ITO.

Odcinek R37. Przedłużający się rozłam w zniszczonych skałach, bardzo niewiarygodna asekuracja.

Odcinek R38. Ominięcie przewieszenia z lewej strony, dalej w górę po lodzie, wahadłowiec w lewo na skały.

Odcinek R39. Bardzo zniszczone i strome skały, niebezpieczeństwo spadania dużych bloków z przewieszenia.

Odcinek R40. Travers w prawo po zniszczonych skałach i lodzie.

Odcinek R41. Wspinaczka po płycie, niebezpieczeństwo „żywych kamieni”.

Odcinek R42. Plama lodu.

Odcinek R43. Po kominie, dalej po pęknięciu, zniszczone skały, wyprowadzające na grań.

Odcinek R44–R46. Grań z żandarmami.

Odcinek R47. Śnieżno-lodowa kopuła, na wierzchołku przewieszenie na północną stronę.