Pik Tandykul

Traversowanie pasma Ałajskiego z pierwszowosхожdeniem na 7 szczytów, kategoria trudności 6A.

Paszport wejścia I. Klasa wejścia — trawers Rejon wejścia — Pamiro-Ałaj, Ałajski chrebet Trasa wejścia — trawers Ałajskiego chrebetu od wierzchołka 5529 m do wierzchołka Tamdykuł z przebiegnięciem wierzchołka 5529 m (szczyt 30-lecia Zwycięstwa), wejście po wschodniej ścianie, pierwsze wejście, wierzchołka 5300 m (szczyt Piramida), pierwsze wejście, wierzchołka 5308 m, pierwsze wejście, wierzchołka 5380 m (szczyt Obrońców Leningradu), pierwsze wejście, wierzchołka 5200 m, pierwsze wejście,

Opis wejścia grupy klubu alpinistycznego z Taganrogu na pik Tamdykul (5450 m) wschodnim grzbietem, techniczne szczegóły trasy i jej kluczowe odcinki.

Paszport wejścia Klasa wejścia — technicznie trudna Region wejścia — Pamiro-Ałaj Trasa wejścia na pik Tamdykuł (5450 m n.p.m.) — wierzchołek wschodni od wschodniego grzbietu. Charakterystyka wejścia: — różnica wysokości — 2250 m; — średnie nachylenie — 44°; — długość trudnego odcinka lodowego — 45°, 1050 m; — długość trudnego odcinka skalnego — 80°, 100 m; Liczba wbitych haków:

Opis pierwszego przejścia o 6B kategorii trudności północno-zachodnią ścianą wierzchołka Tamdiqul (5539 m n.p.m.) w paśmie Ałajskim, dokonanego przez zespół wspinaczy w 1985 roku.

PASAZSPORT Klasa wysokościowo-techniczna Pamiro-Ałaj, dolina Arczabaszi Szczyt Tamdykuł, 5539 m, lewą częścią PN ściany Proponowana 6B kat. trudności pierwszego przejścia Przewyższenie trasy — 1490 m, ściany — 1180 m. Długość trasy — 2180 m, ściany — 1580 m. Długość odcinków 5–6B kat. trudności — 1270 m. Średnie nachylenie głównej części trasy — 71° (4150–5330 m), z czego 6B kat. trudności — 79° (4900–5330 m). Wbijanych haków: skalnych: 116, klinów: 98, szwelerów: 10, закладok: 69, lodowych: 3.

Wspinaczka na szczyt Tamdykul od północno-wschodniej ściany, opis trasy, charakterystyka góry i warunków wspinaczkowych.

Представитель Ленинградской команды перед нашим выходом на маршрут заметил, что прохождение заявленного пути не решает главную проблему стены — прохождение по центру через висячий ледник. На наш взгляд, этой «проблемы» не существует, так как во время нашего пребывания в базовом лагере и прохождения зачётного маршрута проблемный маршрут регулярно «накрывало» лавинами льда и снега различной мощности, но всякий раз достаточной для того, чтобы «проблема» осталась проблемой. Одной из основных характеристик объекта восхождения является протяжённость возможных маршрутов восхождений из ущелья Тамыкуль. 3 км — это была бы минимальная длина пути, если бы его можно было проложить через висячие ледники от подножья горы прямо вверх к вершине. В связи с этим, совершая восхождение на Тамыкуль, спортсмен проходит ряд климатических зон. При этом: внизу, в часы, когда стена освещается солнцем, его томит жара; вверху только пуховое снаряжение, непродуваемый костюм и безостановочное движение помогают бороться с пронизывающим холодным ветром.