Suatisi

Trawers Suatisi — p. Geologów — Dżimara — Szau-choch — p. Drużba — Zaihelan, lodowiec Midograby, 1965 r., sprawozdanie ze wspinaczki.

Sprawozdanie z traversu wierzchołków: Suatiсси — p. Geologów — Dżimaraй — Szau-хох-Druжba-Zajgeлан Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „CZERWONA FLAGa” Trener NARKIEWICZ F.W. Kapitan PRZESDNICOW W.A. Mińsk 1965 rok Schemat traversu wierzchołków „Suatiсси-хох — pik 4392 — Dżimaraй-хох — Szau-хох — pik Druжba — Zajgeлан”. Druжyna Centralnego Sportowego Stowarzyszenia „Czerwona Flaga”, m. Mińsk. Znaki umowne: droga widoczna, droga niewidoczna, miejsca biwaków, odcinki trasy. „Lepiej się kłócić z Kazbekiem, niż pić herbatę z Dżimarajem” Osetyńskie przysłowie

Przejście szczytów Midagrabin-Choch i Tep-Choch na Kaukazie Centralnym, 4-5 kategoria trudności, opis szlaku i kluczowe cechy.

Trawersa wierzchołów Midagrabin-Choch (4040 m) – Tep-Choch (3926 m), 4–6 kat. trudn. (orientacyjnie). Rejon lodowca Midagrabin — sąsiedni z kazbeckim regionem wysokogórskim (od zachodu), położony we wschodniej części Kaukazu Centralnego. Najwyższy szczyt regionu (i Osetii Północnej) — Dżimara-j-Choch (4778 m). Masywy wierzchołków Midagrabin-Choch (4040 m) i Tep-Choch (3926 m) wchodzą w skład grzbietu ograniczającego od południa płaskowyż Midagraibinski i odgałęziającego się od Dżimara-j-Choch na zachód. Charakterystyka rzeźby terenu: Na północy grań opada stromymi lodowymi stokami i skalnymi ścianami. Na południe — skalnymi ścianami. Skały tworzące masywy tych szczytów są niezwykle nietrwałe, grań między nimi jest mocno zniszczona i bardzo ostra z gwałtownymi stromymi spadkami. Trawers został po raz pierwszy przebyty we wrześniu 1956 roku przez grupę „Lokomotiwu” pod kierownictwem L. Cypkina. Powtórnie został przebyty również przez grupę „Lokomotiwu” w tym samym roku. Klasyfikacja uczestników:

Trawers wierzchołków Dżimajraichoch i Suatisi choch na Kaukazie, 5B kategoria trudności, szczegółowy opis trasy.

OPIS TRASY Travers wierzchołków Dżimaraichoch (4778 m) — „4398” — Suatisichoch (4473 m) 5A kat. trudn. Wierzchołki Dżimaraichoch (4778 m), „4398” i Suatisichoch (4473 m) znajdują się w Bocznej Grani Kaukazu, na zachód od wierzchołka Kazbek. Ich masywy ograniczają Midałrabińskie Plato od wschodu i południowego wschodu. Dżimaraichoch jest najwyższym wierzchołkiem w górach Północnej Osetii. Lodowe masywy Dżimaraichoch i Suatisichoch łączy grań. Wierzchołki Dżimaraichoch, „4398” i Suatisichoch: zbudowane są z łupków, poprzecinanych dykami diabazu; posiadają znaczne zlodzenie. Zachodnie skalno-lodowe żebro Dżimaraia stromo opada do górnego cyrku lodowca Midałrabińskiego. Po raz pierwszy na Dżimaraichoch dokonano wejścia grań wschodnią grupą A. Dżaparidze w 1935 r. Travers wierzchołków Dżimaraichoch — Szau-Choch został sklasyfikowany jako 4A kat. trudn.

Przejście wierzchołków Dżimaj-koch, „4398” i Sautisi-koch w Osetii Północnej, kategoria trudności 5A, opis trasy z 1958 roku.

Szczyty Dżimraj-choch (4776 m), „4398” i Sautisi-choch (4473 m) znajdują się na zachód od szczytu Kazbek w bocznym odgałęzieniu jego śnieżnego masywu i ograniczają płaskowyż Midagra w kierunku wschodnim i południowo-wschodnim. Dżimraj-choch jest najwyższym szczytem w Górach Północnej Osetii. Jego skalno-lodowa północna ściana jest dobrze widoczna w pogodny dzień z miasta Ordżonikidze pomiędzy białymi czapami Kazbeka i Szau-chocha (4000 m). Szczyty Dżimraj-choch, „4398” i Sautisi-choch zbudowane są z łupków poprzecinanych żyłami diabazu i efuzyjami, i posiadają znaczne zlodowacenie. Zachodnie skalne żebro Dżimraja składa się ze skał efuzywnych. Po raz pierwszy na Dżimraj weszła grupa Z. Dżaparidze w 1935 r. od strony zachodniego skalnego żebra. W kolejnych latach: W 1950 r. na Dżimraju ponownie byli alpinisci towarzystwa „Medik” z Północnej Osetii. W 1955 r. grupa sekcji alpinizmu Północnej Osetii pod przewodnictwem Sużajewa dokonała przejścia granią pomiędzy wierzchołkami Dżimraj-choch – Szau-choch, co zostało ocenione jako przejście o kategorii trudności 5B. Na wierzchołek Sautisi jako pierwsi weszli w 1956 r. członkowie grupy S. W. Polakowa, wchodząc od strony przełęczy Tep granią. Na wierzchołku „4398”, który do tej pory pozostawał bezimienny, jak dotąd nikt nie był. Piękno wierzchołków Dżimraja, Sautisi i śnieżno-lodowej grani pomiędzy nimi z nawisa-mi i zlodowaceniami skłoniło alpinistów z towarzystwa „Łokomotiw” do dokonania opisanego poniżej przejścia.