Западный Джугутурлючат

Wspinaczka na szczyt Pik Mitnikova wschodnią granią, kategoria trudności 3Б, opis trasy i zalecenia dla alpinistów.

Rys. 33 Wspinaczka na szczyt Mitnikowa (3700 m) po wschodnim żebrze — kat. trudn. 3B (rys. 33) Od polany Dombajskiej wzdłuż ścieżki, następnie przez przerośnięte trawą stoki, usypiami i "baranimi łbami" po lewej stronie lodowca Inэ (w wiązakach na lodowcu!) do śnieżnej platou. Dalej: W lewo — w górę na przełęcz pomiędzy Małym szczytem Inэ (szczyt Zołoto) i odrogiem Wschodniej korony Dżuguturuczat. Przez przełęcz wyjść na wschodni Dżuguturuczatski lodowiec (lód kruchy, zabezpieczenie!). Po lodowcu w lewo — ukośnie — w górę w kierunku wschodniego kontrforsu szczytu Mitnikowa. Podczas przechodzenia lodowca możliwe są lodowo-śnieżne lawiny w rejonie wyjścia na firnowe platou! Następnie:

Opis trasy na wierzchołek Узловая Джугутурдвчат wschodnią krawędzią, kategoria trudności 3Б, zawierający szczegółowe wskazanie ścieżki podejścia i techniczne szczegóły wejścia.

2.2.6362 Wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata znajduje się w GKCh. Ten odcinek GKCh zaczyna się od masywu Amanauz, po którym grzbiet obniża się do rzadko odwiedzanego przełęczy „Nauka” i ciągnie się dalej — do skomplikowanego reliefu wielowierzchołkowego masywu, łącząc się z Południowym wierzchołkiem Dżuguturłuczata. Od niego grzbiet skręca na północny wschód ku Głównej (3921 m) i Uzłowej (3800 m) wierzchołkom Dżuguturłuczata, od którego odgałęzia się krótki grzbiet boczny ku pikowi Mitnikowa (3700 m) i dalej ku Wschodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3880 m). Od ostatniej grzbiet boczny rozgałęzia się: na północ — ku pikowi Inэ (3409 m) na zachód — ku Zachodniej wierzchołce Dżuguturłuczata (3700 m). Masywy Dżuguturłuczata i Amanauz tworzą ogromny kocioł lodowcowy, w którym położone są trzy lodowce. Od wierzchołka Uzłowaja Dżuguturłuczata grzbiet ma kierunek wschodni i łączy się ze skalistym wierzchołkiem Ptysh (3520 m). Ten odcinek grzbietu jest znany pod nazwą Akbekski. Trasa na wierzchołek Uzłowaja Dżuguturłuczata prowadzi po wschodnim żebrze, które ciągnie się równolegle do trasy 3B kat. sł. na pik Mitnikowa. Trasa ma charakter skalny, z wyjątkiem podejścia pod żebro, które prowadzi po Wschodnio-Dżuguturłuczackim lodowcu. Od a/l „Dombaj” do Ptyskich noclegów ta droga jest dobrze opisana w książce Kropfa (3 cz.). Wspinaczka z Ptyskich noclegów na płaskowyż Wschodnio-Dżuguturłuczackiego lodowca jest możliwa trzema szerokimi żlebami: 1-szy opada pod stokami Akbekskich pików;

Wspinaczka na Zachodni wierzchołek Dżuguturluczatu (3700 m) od północy, opis trasy, zalecenia dla wspinaczy i niezbędne wyposażenie.

Рис. 32 Wspinaczka na Zachodni Wierzchołek Dżuguturułczat (3700 m) od północy — za kategorie trudności (ryc. 32) Od polany Dombaj po ścieżce do przeprawy przez rzekę Dombaj (2 godz.). Przeszedłszy przez rzekę, podbieg po trawiastych zboczach, usypiskach i «baranich łbach» po lewej stronie lodowca Iné. W górę po lodowcu do śnieżnego płato, dalej w prawo ku «baranim łbom», po nich w górę ku usypisku i w lewo wzdłuż masywu szczytu Iné ku pierwszemu lodowcowemu kuluarowi (droga jest zagrożona spadającymi kamieniami od strony szczytu Iné!). Przez kuluar w lewo od szczytu Iné w górę ku przełęczy. Szczególności kuluara: W dolnej części — śnieżno-lodowy (w drugiej połowie lata — lodowy)

Opis wejść na główną вершиnę Dżuguturluczatu od północnego zbocza i północno-wschodniego grzbietu z rekomendacjami dla alpinistów i informacjami o niezbędnym wyposażeniu.

Rys. 30 Wspinaczka na główny wierzchołek Dżuguturluczatu od północnej strony — kategoria trudności (patrz rys. 30) Od noclegu Abalakowskiego w lewo do góry przez lodowiec, omijając zsypy lodowe po lewej stronie, następnie w prawo do góry po zboczu między zsypami lodowymi a skalną wyspą. Na początku zbocze jest łagodne — 200–250 m Następnie stromość wzrasta do 45°, miejscami — do 50° (ubezpieczenie!) W drugiej połowie lata na tym odcinku jest lód; do ubezpieczenia niezbędne są haki lodowe (45–50°, ubezpieczenie!) Dalej w prawo — w górę na północno-zachodni grzbiet i po nim na wierzchołek. Od biwaku do wierzchołka — 4–6 godz. Spływ ścieżką 26 kat. trudności (niebezpieczeństwo spadających kamieni!, ubezpieczenie!) zajmuje 5 godz.

Wspinaczka na wschodni szczyt Dżuguturluczatu (3800 m) od północy drogą o kategorii trudności 3Б, przejście lodowego żlebu i skalistego grzbietu, zalecenia dotyczące sprzętu i taktyki.

Rys. 32 Wejście na wschodni wierzchołek Dżuguturluczatu (3800 m) od północy — kat. trudn. 3B (patrz rys. 32) Od przełęczy na lewo od szczytu Ine w górę po płaskowyżu wzdłuż północnego grzbietu do szerokiego (50° nachylenia) lodowo-śnieżnego żlebu, przejście szczeliny brzeżnej i po lodowo-śnieżnym żlebie w górę do śnieżnej poduszki na północnym grzbiecie (zabezpieczenie; w drugiej połowie lata — lód, lodziarki, raki!). Dalej grzbietem i przez zniszczonego żandarma (2 haki, zagrożenie spadającymi kamieniami!) na grzbiet — wyjście pod obelisk szczytu. Po żandarmie w lewo po stromym śnieżniku (zabezpieczenie, w przypadku lodu — lodziarki!) 60–70 m i wyjście na skały.

Opis pierwszego przejścia trawersu Ptysz-Dżuguturlucz przez grupę alpinistów w 1946 roku, z szczegółami dotyczącymi przebiegu trasy i danymi technicznymi.

FEDERACJA ALPINIZMU ROSJI RUSSIAN MOUNTAINEERING FEDERATION ① Klasyfikacja 5А+1 protokół nr 3 z 22/XI–46 r. 123 KLUB TURYSTÓW CZYTALNIA NR 797 REKORDOWE WSPINACZKA TRAWERSKA