Zdjęcie №5. Odcinek R2–R3. Punkt fotografowania Ф5. Zdjęcie №7. Odcinek R3–R4. Punkt fotografowania Ф7. Zdjęcie №6. Odcinek R3–R4. Punkt fotografowania Ф6. Zdjęcie №8. Początek odcinka R4–R5. Punkt fotografowania Ф8. Zdjęcie №9. Górna część odcinka R4–R5. Punkt fotografowania Ф9. Zdjęcie №10. Na odcinku R4–R5. Punkt fotografowania Ф10. Zdjęcie №11. Odcinek R5–R6. Punkt fotografowania Ф11.

21. Legendarna Magnitka północnym zboczem Grzbietu Północno-Wschodniego.

64. LVO przez Wschodnią grań

PASZPORT II przejścia trasy

1. Miejsce wspinaczki — klasa skalna.
2. Rejon wspinaczki — Pasmo Alajskie, Kiczik-Ałaj.
3. Trasa wspinaczki — pik LWO (4003 m) po północno-wschodniej ścianie.
4. Kategoria trudności według KTGW — 5B kat. sł.
5. Charakterystyka trasy:

• długość trasy — 1000 m,
• różnica wysokości — 700 m,
• długość odcinków — IV kat. sł. — 300 m
• V kat. sł. — 280 m

50

Klasa technicznie trudnych wejść

Chud Ałajski grzbiet

(Pasmo Kiçik-Ałaj) Szczyt „4003” (szczyt LVO). Pierwsze wejście północno-wschodnią ścianą kat. trudn. 5B (w przybliżeniu) od 27 do 31 lipca 1974 r. Zbiórka drużyny alpinistów LVO:

• Gaas A.W., KMS — kierownik
• Chudiakow O.W., MSМК — trener
• Fiodorow S.A., KMS — uczestnik
• Gawrikow J.P., MS — uczestnik

ЛВО

Wierzchołek imienia Leningradzkiego Okręgu Wojskowego (ЛВО) o wysokości 4003 m nazwany został przez armijnych alpinistów Leningradu w 1974 r. Skalna baszta wierzchołka kończy krótki grzbiet południowego grzebienia wierzchołka Карагой w dolinie Джолджилга. W dolinie Джолджилга z ЛВО schodzą strome ściany i żebra, a do cyrków Ручьева i Восточно-Карагойский — krótkie, zniszczone skalne stoki, pod którymi leżą niewielkie, pokryte morenami jednoimienne lodowce. Północne krótkie żebro i południowe ściany czekają na swoich pierwszych zdobywców. 62. ЛВО Юго-западным гребнем, 3А kat. trudn. (M. Lewin i in., 12 sierpnia 1982 r.). 63. ЛВО Северо-восточной стеной, 4А kat. trudn. (A. Gaas, Ju. Gawrikow, S. Fiodorow, O. Chudiakow, 27–30 lipca 1974 r.; G. Sidorow, N. Andriejew, W. Widjakin, W. Nadein, 10 sierpnia 1977 r.). 64. ЛВО Восточным ребром, 4Б kat. trudn. (G. Rozhalska, W. Kirillow, B. Kozłow, G. Semeniuta, 7 sierpnia 1977 r.; A. Tarasenko i in., 1983 r.). 62. ЛВО Юго-западным гребнем Trasa kombinowana, 3А kat. trudn. (rys. 5, 61, 62, 72). Długość — 450 m, H — 200 m, czas — 4–5 godz.

PASAŻ WSPINACZKI 48

1. KLASA — TECHNICZNA
2. REJON — pasmo KICZIK-ALAŃ (Kurgań (południe))
3. SZCZYT — CVIllINGA S. M. pik 4326 m n.p.m., pierwsze wejście północną ścianą (KOMBINOWANA)
4. PROPONOWANA kategoria trudności — 5B
5. Różnica wysokości — 910 m Długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 347 m Średnie nachylenie — 70°
6. ZBIJTO HAKÓW: Do asekuracji: skalnych — 77, do stworzenia ITO: skalnych — 9. Lodowych — 10. Śrubowych — (brak danych)

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki: Techniczna
2. Rejon wspinaczki, grzbiet: Pamiro-Ałaj, grzb. Kiczik-Ałaj
3. Szczyt: Cwiłlinga S.M. pik Wysokość: 4326 m Trasa wspinaczki: z przeł. Cwiłlinga
4. Proponowana kategoria trudności: 4–5
5. Charakterystyka trasy: Różnica wysokości: ~850 m Długość odcinków: 5–6 k/tr. 30 m

Opisy tras wejściowych

I. Szczyt "Budowniczy Toktogulskiej Elektrowni Wodnej" Kurhan

Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę w składzie Koporuszin W.G. (kier.), Inozemcew Yu.P., Kuźmiczenok V.A., Tonka A.R. (wszyscy - 2. kategoria sportowa) w okresie 2-4 listopada 1972 r. Schemat trasy jest pokazany na rys. 2. Grzbiet górski, w którym znajduje się szczyt, rozciąga się wzdłuż prawego brzegu rzeki Kurhan w kierunku północno-północno-zachodnim - południowo-południowo-wschodnim. Widok ogólny trasy jest pokazany na rys. 3 (od strony szczytu Tuya Tash) i 4 (od strony szczytu Sur-Too). Podejścia. Od biwaku, przechodząc na lewy brzeg bezimiennego strumienia, schodzimy na południe. Po 10-15 minutach marszu przechodzimy przez strumień wypływający spod szczytu Dzhelan-Konybashi. Następnie ścieżka prowadzi wzdłuż prawego brzegu prawobrzeżnego dopływu rzeki Kurhan (strumień bierze początek pod przełęczą Kumbel). Po 1,5 godziny marszu od obozu bazowego ścieżka przechodzi na lewy brzeg dopływu i prowadzi przez zasypaną śniegiem morenę w kierunku południowo-wschodniego żebra Sur-Too (2 godziny). Trasa. Dalszy ruch wzdłuż żebra w kierunku przełączki między szczytem Sur-Too a szczytem Budowniczy Toktogulskiej Elektrowni Wodnej - początkowo pod skałami, a następnie po skałach zachodnich zboczy żebra. Na przełączce jest dogodne miejsce na nocleg. Czas przemarszu od obozu bazowego do przełączki - 6 godzin. Od przełączki poruszamy się wzdłuż grani do I żandarma, który omijamy z lewej strony. Następnie omijamy z lewej strony dolną część II żandarma. Potem wzdłuż śnieżnego żlebu, a w górnej części - po skałach z hakami (I hak) - wychodzimy na grań pod III żandarm.

9. Kurhan Główna od zachodu przez Centralny ku­łuar. Trasa kombinowana, 2A kat. trudn. (rys. 5, 6, 15, 16, 18). Długość — 1200 m, H — 700 m, czas — 2,5–3 godz. Droga od alplageru «Kirgi­zata» (grupa 2–4 osó­by) do wyj­ściowe­go bi­waku na mo­rze­nie do­li­ny Ku­rgan pod Centralnym ku­łuarem szczytu Ku­rgan — patrz w trasie 10. Z wyj­ściowe­go bi­waku wyj­ście o 3:00–4:00. Po osypiskowemu stoku, następnie po szerokim osypiskowym 35–40° Centralnym ku­łuarze 600–800 m w górę (kam­nie­pady, ubez­pie­cze­nie). Da­lej 300–350 m po pra­wej od­no­dze ku­łuaru, z której wyjść w lewo na płaskowyż ponad długą skalną Zachodnią wy­spą — ba­stionem, roz­dzielającym górną część Centralnego ku­łuaru.