PASZPORT II przejścia trasy

1. Miejsce wspinaczki — klasa skalna.

2. Rejon wspinaczki — Pasmo Alajskie, Kiczik-Ałaj.

3. Trasa wspinaczki — pik LWO (4003 m) po północno-wschodniej ścianie.

4. Kategoria trudności według KTGW — 5B kat. sł.

5. Charakterystyka trasy:

• długość trasy — 1000 m,
• różnica wysokości — 700 m,
• długość odcinków — IV kat. sł. — 300 m
• V kat. sł. — 280 m
• VI kat. sł. — 40 m
• Średnie nachylenie — 65°.

6. Wbite haki:

• dla asekuracji (skalnych) — 61
• dla stworzenia I.T.O. (skalnych) — 6.

7. Liczba godzin marszu — 8,5 godz.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka:

• "dwójka" przeszła trasę bez noclegów. Jest "leżąca" noclegówka z wodą przy I-szym turnie, i na grzebieniu wierzchołkowym, pozostałe "siedząc".

9. Nazwiska uczestników wspinaczki w "dwójce":

Dżibrajew Jurij Gieorgijewicz — KMS. Gołubiew Nikołaj Nikołajewicz — KMS. 10. Trener drużyny — m.s. ZSRR Gaas Artur Wasiljewicz. 11. Data wyjścia na trasę i powrotu — 14 lipca 1977 r.

Widok na pik LWO z lewego brzegu rzeki Dżołdiłta. Trasa po północno-wschodniej ścianie Zdjęcie z miejsca położonego 300 m poniżej Podnóża piku.

Ogólny krok i trasa wspinaczki na pik LWO. Odcinki trasy od 0 do 9. Widok na pik LWO z biwaku na prawym brzegu rzeki Dżoładiżiłga. Schemat rozmieszczenia p. LWO (4003) i podejścia do trasy. Rys. 14 lipca 1977 r. Dżib.

Tabela trasy

Krótki komentarz do tabeli nr 2.

1. Trasa zaczyna się po prawej stronie (w kierunku marszu) podnóża kontroforsa, który opiera się o środek ściany. Początek po skalnej nodze przechodzącej w pionowy zewnętrzny narożnik i wzlot.
2. Do pierwszego turnie wspinaczka jest przeważnie średniej trudności. Skały są dość zniszczone. Ściany, które spotyka się na kontroforsie, mają zaczepy i są niezbyt długie. Do kontrolnego turnie dwójka zużyła 2,5 godz. czasu marszu, wbijając 10 haków, wiele miejsc z asekuracją przez występy i jednoczesnym ruchem.
3. Po kontrolnym turnie (odcinek 1–2) gładka stroma płyta, plamy lodu i śniegu pozostają po prawej stronie. Przechodzi się na tarciu.
4. Dalej trasa jest czysto ścienna o nachyleniu 70°. Odcinek 2–3 — jego dolna część — 1-sze kluczowe miejsce 10-metrowa gładka pionowa ścianka bez zaczepów, przechodząca w 5-metrowy wewnętrzny mokry narożnik. Tu wbito trzy haki dla sztucznych punktów oparcia.
5. Odcinek 3–4 — długość 130 m — seria pionowych żlebów i wewnętrznych narożników z korkami i karnizami, występują oblodzone odcinki. Idący i asekurujący są tu cały czas jeden nad drugim, niebezpieczeństwo zrzucania kamieni!!!
6. Odcinek 4–5 — to pionowy skalny grzebień przechodzący w gładką płytę. Travers w lewo zaczyna się po 60-stopniowej płycie, przechodzący w poziomą szczelinę na płycie i podchodzi przez 15 m do karniza (psychologiczne miejsce, gdyż na dole przepaść ściany) — tu powieszone są drabinki. Występują mikro-zaczepy. Wbito 2 haczyki dla I.T.O.
7. Odcinek 5–6 — to 80 m skalnej ściany z łamliwymi skałami, wyprowadzającej na północno-wschodni grzebień.
8. Ruch po grzebieniu przegradzają 2 żandarmy, idące wprost, asekuracja hakowa, są żywe bloki (uwaga). Na grzebieniu i na wierzchołku są dogodne miejsca dla noclegów.

Opisywana trasa. Trasa grupy m.s. ZSRR–74 (kier. A. Gaas) po północno-wschodniej ścianie 5B kat. sł.

x — Tu jest drabinka. XX — Zobacz zdjęcie na sąsiedniej stronie.

Drabinka. Hak. X — Zobacz zdjęcie na sąsiedniej stronie.

Odcinek 4–5.

Na wierzchołku piku LWO

Dodatek 2. 7 września 1977 r. biwak na postoju "3200" od 17:00 do 07:00 8 września 1977 r.

17:30–20:00 — zjazd po południowo-zachodnim grzebieniu orint. 3B kat. sł., następnie z niego 2×20 sportowo w prawo, na moreny pod Kyzkoczkanem i z nich do obozu szturmowego "3200".

Uwagi do tabeli

1. Kontrolny turnie początku trasy — u końca osypiska po lewej stronie od wąskiego żlebu.
2. "3" — przełączka, rdzawe przewieszenie za nią ("4–5") przechodzi się w lewej części, następnie przejście w prawo pod przewieszającą się płytą wzdłuż wąskiej szczeliny nad pionowymi zbrojami.
3. Korek w żlebie ("6–7") łatwiej ominąć z lewej strony.
4. Miejsca na noclegi — w "4" i "9".
5. Na kluczowych odcinkach ("1–2") i ("4–5") racjonalne jest zastosowanie podwójnych lin.

Podejście

1. Samochodem — Osz–Iskinaukat–Karskojski leśniczówka–dolna granica lasu jałowcowego u góry Mazara w wąwozie Sujczikty.
2. Stąd do postoju "3200", skąd dobrze widać pik LWO i profil jego wschodniego żebra: przez las jałowcowy do rzeki Dżołdiżiłga i w górę wzdłuż niej, omijając od wschodu ściany Gielintasa i podstawę północnego żebra Kyzkoczkana na zielone polany u rzeki Dżołdiżiłga.
3. Od postoju "3200" wzdłuż moren lewego (or.) brzegu wąwozu Dżołdiżiłga, nie zbliżając się do wschodnich ścian Kyzkoczkana zbyt blisko.