South Western Caucasus

Opis trawersowania wierzchołków 60 lat KChAO, Peszczera, Septewmwri i Khelbesch na Kaukazie Zachodnim, kategoria trudności 3A, którego dokonano w styczniu 1982 r.

| Charakterystyka | Wartość | | :---------------------------- | :----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | | KLASA WSPINACZKI | trawers | | REJON WSPINACZKI | Kaukaz Zachodni, Arkhyz, północny grzbiet boczny pasma Soffijskiego między dolinami rzek Psysz i Soffia | | SZCZYT TRASY | 60 lat KChAO, Pesztera, Septewmbri (propozycja pierwszych zdobywców), Kelbaszi | | PRZEWIDYWANA KATEGORIA TRUDNOŚCI | 3А (zimowa) | | CHARAKTERYSTYKA TRASY | – Skalno-śnieżna, głównie grzebieniowa, absolutna różnica wysokości 643 m | | ZABITYCH HAKÓW | 12 | | LICZBA GODZIN PODRÓŻY | 12 godzin (od początku trasy do szczytu Kelbaszi) |

Opis trasy 1Б kategorii trudności na szczyt 2330 m (Pik Soczi 2014) w paśmie Aibga, zawierający szczegóły przejścia i zalecenia.

Opis trasu na szczyt Bezymyannaya „Pik 2330 m”, „Pik SOCZ 2014”. Paszport wejścia Kraj Krasnodarski, dolina rzeki Mzymta, pasmo Aibga, numer sekcji w KMGV — 2.1 Pik 2330 m (Pik Soczi 2014), z południowego wschodu. Zaproponowano — 1B kat. trud., pierwsze wejście. Charakter trasu: skalny. Różnica wysokości trasu: 300 m (wg GPS) Długość trasu: około 500 m. Długość odcinków: 3 kat. trud.: 30 m. Średnie nachylenie trasu: 25°.

Relacja z pierwszego przejścia trasy o kategorii trudności 4A na pik Sochi wschodnim grzbietem z Przełęczy Sochi w 1992 r.

Szczyt: pik Sоchi Trasa: W. grzbiet z przełęczy Sоchi Kat. trudności: 4А Kierownik grupy: Sołod S. D. Region górski: Kaukaz Zachodni Dział klasyfikacji: 2.1 Sprawozdanie z pierwszego przejścia trasy na pik Sоchi wschodnim grzbietem z przełęczy Sоchi

Opis trasy 2A kategorii trudności na wierzchołek p. Soczi w żlebie d.gr. na Kaukazie Zachodnim, pierwsze przejście w 1992 roku.

PASAZPORT Klasa kombinowana Kaukaz Zachodni w. p. Soczi wg kuluari D. gr. Proponowana kategoria trudności 2A, pierwsze przejście Przewyższenie 483 m, długość 680 m średnie nachylenie trasy 45° Wbite haki 0. Użyto elementów skalnych — 3 Godziny marszu zespołu 9 godz., dni 1 Kierownik: Iwanсzenko Władimir Aleksandrowicz, 1-sza kat.

Opis przejścia traversu grzbietu z wejściem na wierzchołki Kara-Dżasz i inne, kategoria trudności 3.4, zilustrowany zdjęciami i fragmentami trasy.

Бугаратов Ксенец, Араси, Валиа Оргенеи Вершенье — 2006 (Кара-Дежи С-В), Кара-Дежи (3171), 3178 — 3201 (НРБ), 3226 (Тургене, Денисфона) (3227) Маршрут: «Трамерс мершин 2006 (Кара-Дежи С-В) — Кара-Дежи (3171) 3178 — 3201 (НРБ)» Кровец, Ілландота, 44 с.с. (Клабопоргонизсы) Фото из балиа Оргенеи — Третье участок промерсе — маршрут 3.4 с.с. прохождение центральной части траверса — Кара-Джаш — 3170 — 3201 (НРБ)

Szczegółowy opis alpinistycznej trasy 4A kategorii trudności prowadzącej granią Кара-Джаш na Zachodnim Kaukazie, zawierający szczegółową charakterystykę ścieżki, przeszkód i niezbędnych umiejętności technicznych.

Pasport Numer rozdziału wg KMGW — 2010 r. — 2.1. Zachodni Kaukaz, rejon górski — Archyz, belka Orlenok, masyw górski (grabieni) Kara-Dżasz Nazwa wierzchołków: 2900 m (Kara-Dżasz Północno-wschodni) — Kara-Dżasz (3171) — 3170 — 3201 (НРБ) — 3226 (Taułan, „Dimitrow-100”) Wysokość wierzchołków: 2900–3171–3170–3201–3226 Trasa: trawers wierzchołków: 2900 m (Kara-Dżasz Północno-wschodni) — Kara-Dżasz (3171) — 3170 — 3201 (НРБ) — 3226 (Taułan, „Dimitrow-100”) z północy-wschodu na południe

Pasport trasy na pik Albowa zachodnim grzbietem 2 kategorii trudności, opis ścieżki, szczegóły techniczne oraz ocena bezpieczeństwa.

2.1. piк Albova, 3-ci grań Fleer L.A. Zachodni Kaukaz 2.1. PASZPORT Klasa skalna Zachodni Kaukaz, pasmo Acetuka Pik Albova granią zachodnią Proponowana 3B kat. sł., pierwoproхождение Przewyższenie 700 m, długość 1200 m, średnie nachylenie głównej części trasy 40° Wbite haki 2

Wejście na wierzchołek Aćepsta głównym zachodnim grzbietem o 3 kategorii trudności, opis trasy i kluczowe detale techniczne.

Aґepcta Główna grzbietu — kat. sł. Samojlenko W.W. Zachodni Kaukaz 2.1. Paszport I. Klasa skalna Zachodni Kaukaz, grzbiet Aсetuka Wierzchołek Aґepcta Główna, po zachodnim grzbiecie Proponowana — 3A kat. sł., pierwsze przejście Przewyższenie: 450 m, długość — 1900 m Długość odcinków 4A–4Б kat. sł. — 30 m. Średnie nachylenie głównej części trasy 42°

Wspinaczka na szczyt Agepsta (3261 m) północno-wschodnim grzbietem kategorii trudności 3Б w 1978 r.

Ранniego podniebnia. Krasnodarskie żurawie do przełęczy Maruch. Szczyt, jego wysokość i marszrut podniebnia: Agiepsta Główna, 3261 m, po północno-wschodnim grzebieniu. Proponowana kategoria trudności: 3Б. Charakterystyka marszrutu: przepad wysokości — 700 m, średnia stromość — 45°, długość odcinków: I — 80 m; II — 520 m; III — 340 m; IV — 55 m; V — brak; VI — brak. Zabito haków: dla ubezpieczenia, dla zejścia itd. skalnych 21, lodowych, szlamburowych Liczba godzin przejścia — 9 godz.

Opis rejonu geograficznego, podejścia do trasy i wejścia na szczyt Ahepsta główną drogą nową trasą o kategorii trudności 3Б.

Przegląd geograficzny rejonu Masyw AGEPSTY to samotny grzbiet z dominującym szczytem GŁÓWNA AGEPSTA (3261 m), opadający na północ ścianami o nachyleniu do 80 ° i różnicy wysokości 1000 m. Położony jest na granicy Kraju Krasnodarskiego i Gruzińskiej SRR. Od zachodu ograniczony jest grzbietem Aibga i górami Turye, od wschodu — grzbietem Acetukskim, od północy — rzeką Mzymta, a od południa — rzeką Gegą. Z geograficznego punktu widzenia masyw AGEPSTA jest częścią Południowego Grzbietu Przedowego. Rozciąga się równolegle do Głównego Grzbietu Kaukaskiego między górnymi odcinkami rzek Cicha i Agepsta. Długość 10 km, wysokość 2800–3200 m, zbudowany z margla, zlepieńców, wapieni, diorytów, tufów i innych skał z okresów morskiego i kredowego. Rozwinięte są lodowcowe formy rzeźby: cyrki lodowcowe; kary; lodowce (największy — Hyms-Aneke) zajmują około 5 km kw. W dolnej części zboczy — roślinność górsko-łąkowa, lasy bukowe i bukowo-liściaste, rododendron, dużo jagód: porzeczki, borówki, czarne jagody. Duża ilość opadów (w niektórych latach do 6 m śniegu) i ostra skala temperatur sprzyjają niszczeniu skał.