Góry Ałajskie

Opis trasy na wierzchołek "Легендарная Магнитка" (4632 m n.p.m.) wraz z fotografiami kluczowych odcinków szlaku.

Zdjęcie №5. Odcinek R2–R3. Punkt fotografowania Ф5. Zdjęcie №7. Odcinek R3–R4. Punkt fotografowania Ф7. Zdjęcie №6. Odcinek R3–R4. Punkt fotografowania Ф6. Zdjęcie №8. Początek odcinka R4–R5. Punkt fotografowania Ф8. Zdjęcie №9. Górna część odcinka R4–R5. Punkt fotografowania Ф9. Zdjęcie №10. Na odcinku R4–R5. Punkt fotografowania Ф10. Zdjęcie №11. Odcinek R5–R6. Punkt fotografowania Ф11.

Opis trasy o kategorii trudności 1Б na wierzchołek Legendarna Magniatka północno-wschodnim grzbietem o długości 1200 m i czasie wejścia 2-3 godziny.

Legendarna Magnitka północnym zboczem Grzbietu Północno-Wschodniego.

Trasa 4B kategorii trudności na wierzchołek LVO przez Wschodnią grań, o długości 800 m, czas przejścia: 8-10 godz.

LVO przez Wschodnią grań

Opis trasy 5B kategorii trudności na szczyt LWO (4003 m) północno-wschodnią ścianą w paśmie Ałajskim, Kiczik-Ałaj.

PASZPORT II przejścia trasy Miejsce wspinaczki — klasa skalna. Rejon wspinaczki — Pasmo Alajskie, Kiczik-Ałaj. Trasa wspinaczki — pik LWO (4003 m) po północno-wschodniej ścianie. Kategoria trudności według KTGW — 5B kat. sł. Charakterystyka trasy: długość trasy — 1000 m, różnica wysokości — 700 m, długość odcinków — IV kat. sł. — 300 m V kat. sł. — 280 m

Pierwsze wejście północno-wschodnią ścianą Pik "4003" (Chrebet Kiçik-Alaj) o kategorii trudności 5Б.

50 Klasa technicznie trudnych wejść Chud Ałajski grzbiet (Pasmo Kiçik-Ałaj) Szczyt „4003” (szczyt LVO). Pierwsze wejście północno-wschodnią ścianą kat. trudn. 5B (w przybliżeniu) od 27 do 31 lipca 1974 r. Zbiórka drużyny alpinistów LVO: Gaas A.W., KMS — kierownik Chudiakow O.W., MSМК — trener Fiodorow S.A., KMS — uczestnik Gawrikow J.P., MS — uczestnik

Opis trasy o stopniu trudności 3A na szczyt LWO (4003 m) południowo-zachodnim grzbietem w dolinie Djolddžilga, z uwzględnieniem drogi podejściowej i szczegółów technicznych.

ЛВО Wierzchołek imienia Leningradzkiego Okręgu Wojskowego (ЛВО) o wysokości 4003 m nazwany został przez armijnych alpinistów Leningradu w 1974 r. Skalna baszta wierzchołka kończy krótki grzbiet południowego grzebienia wierzchołka Карагой w dolinie Джолджилга. W dolinie Джолджилга z ЛВО schodzą strome ściany i żebra, a do cyrków Ручьева i Восточно-Карагойский — krótkie, zniszczone skalne stoki, pod którymi leżą niewielkie, pokryte morenami jednoimienne lodowce. Północne krótkie żebro i południowe ściany czekają na swoich pierwszych zdobywców. ЛВО Юго-западным гребнем, 3А kat. trudn. (M. Lewin i in., 12 sierpnia 1982 r.). ЛВО Северо-восточной стеной, 4А kat. trudn. (A. Gaas, Ju. Gawrikow, S. Fiodorow, O. Chudiakow, 27–30 lipca 1974 r.; G. Sidorow, N. Andriejew, W. Widjakin, W. Nadein, 10 sierpnia 1977 r.). ЛВО Восточным ребром, 4Б kat. trudn. (G. Rozhalska, W. Kirillow, B. Kozłow, G. Semeniuta, 7 sierpnia 1977 r.; A. Tarasenko i in., 1983 r.). ЛВО Юго-западным гребнем Trasa kombinowana, 3А kat. trudn. (rys. 5, 61, 62, 72). Długość — 450 m, H — 200 m, czas — 4–5 godz.

Opis wejścia na pik S.M. Cwiłlinga (4326 m) północną ścianą w łańcuchu górskim Kiçik-Alay, kategoria trudności 5Б.

PASAŻ WSPINACZKI 48 KLASA — TECHNICZNA REJON — pasmo KICZIK-ALAŃ (Kurgań (południe)) SZCZYT — CVIllINGA S. M. pik 4326 m n.p.m., pierwsze wejście północną ścianą (KOMBINOWANA) PROPONOWANA kategoria trudności — 5B Różnica wysokości — 910 m Długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 347 m Średnie nachylenie — 70° ZBIJTO HAKÓW: Do asekuracji: skalnych — 77, do stworzenia ITO: skalnych — 9. Lodowych — 10. Śrubowych — (brak danych)

### Paszport wspinaczki na szczyt 4326 przez przełęcz Cwillinga Kategoria trudności: 4B, technicznie wymagana wspinaczka o różnicy wysokości 850 m i nachyleniu stoku do 50°.

Paszport wspinaczki Klasa wspinaczki: Techniczna Rejon wspinaczki, grzbiet: Pamiro-Ałaj, grzb. Kiczik-Ałaj Szczyt: Cwiłlinga S.M. pik Wysokość: 4326 m Trasa wspinaczki: z przeł. Cwiłlinga Proponowana kategoria trudności: 4–5 Charakterystyka trasy: Różnica wysokości: ~850 m Długość odcinków: 5–6 k/tr. 30 m

Opis trasy na szczyt "Строитель Токтогульской ГЭС" granią od strony północno-zachodniej, kategoria trudności 4А.

Opisy tras wejściowych I. Szczyt "Budowniczy Toktogulskiej Elektrowni Wodnej" Kurhan Pierwsze wejście zostało dokonane przez grupę w składzie Koporuszin W.G. (kier.), Inozemcew Yu.P., Kuźmiczenok V.A., Tonka A.R. (wszyscy - 2. kategoria sportowa) w okresie 2-4 listopada 1972 r. Schemat trasy jest pokazany na rys. 2. Grzbiet górski, w którym znajduje się szczyt, rozciąga się wzdłuż prawego brzegu rzeki Kurhan w kierunku północno-północno-zachodnim - południowo-południowo-wschodnim. Widok ogólny trasy jest pokazany na rys. 3 (od strony szczytu Tuya Tash) i 4 (od strony szczytu Sur-Too). Podejścia. Od biwaku, przechodząc na lewy brzeg bezimiennego strumienia, schodzimy na południe. Po 10-15 minutach marszu przechodzimy przez strumień wypływający spod szczytu Dzhelan-Konybashi. Następnie ścieżka prowadzi wzdłuż prawego brzegu prawobrzeżnego dopływu rzeki Kurhan (strumień bierze początek pod przełęczą Kumbel). Po 1,5 godziny marszu od obozu bazowego ścieżka przechodzi na lewy brzeg dopływu i prowadzi przez zasypaną śniegiem morenę w kierunku południowo-wschodniego żebra Sur-Too (2 godziny). Trasa. Dalszy ruch wzdłuż żebra w kierunku przełączki między szczytem Sur-Too a szczytem Budowniczy Toktogulskiej Elektrowni Wodnej - początkowo pod skałami, a następnie po skałach zachodnich zboczy żebra. Na przełączce jest dogodne miejsce na nocleg. Czas przemarszu od obozu bazowego do przełączki - 6 godzin. Od przełączki poruszamy się wzdłuż grani do I żandarma, który omijamy z lewej strony. Następnie omijamy z lewej strony dolną część II żandarma. Potem wzdłuż śnieżnego żlebu, a w górnej części - po skałach z hakami (I hak) - wychodzimy na grań pod III żandarm.

Opis trasy o stopniu trudności 2A na wierzchołek Kurhan Głowna od zachodu przez Centralny Kouluar, o długości 1200 m i różnicy wysokości 700 m.

Kurhan Główna od zachodu przez Centralny kułuar. Trasa kombinowana, 2A kat. trudn. (rys. 5, 6, 15, 16, 18). Długość — 1200 m, H — 700 m, czas — 2,5–3 godz. Droga od alplageru «Kirgizata» (grupa 2–4 osóby) do wyjściowego biwaku na morzenie doliny Kurgan pod Centralnym kułuarem szczytu Kurgan — patrz w trasie 10. Z wyjściowego biwaku wyjście o 3:00–4:00. Po osypiskowemu stoku, następnie po szerokim osypiskowym 35–40° Centralnym kułuarze 600–800 m w górę (kamniepady, ubezpieczenie). Dalej 300–350 m po prawej odnodze kułuaru, z której wyjść w lewo na płaskowyż ponad długą skalną Zachodnią wyspą — bastionem, rozdzielającym górną część Centralnego kułuaru.