Bureya Region

Tra­wers wierz­choł­ków Czoja i Cha­ba­row­skich al­pi­nist­ek, 2А kat. złoż., 6-7 godz., gra­benowy szlak z tward­ym fir­nem i asek­kuracją hakową.

w. Coja (2130 m) – w. Chabarowskich alpinistok (2166 m), 2А kat. trudn. Od obozu bazowego, po wejściu na taras lewego brzegu rzeki Ułun, maszerować 40 min w dół rzeki. Ominąć cały grzbiet północno-wschodni w. Chabarowskich alpinistok, wyjść u podnóża w. 1942 m. Wejście na w. Coja prowadzić grzbietem północno-wschodnim przez w. 1942 m. Prawy stok grzbietu pokryty bardzo gęstym firnem, przemieszczanie się tylko w rakach. Czas przemieszczania się po grzbiecie do w. Coja wynosi 2–2,5 godz. Ubezpieczenie równoczesne. Szczyt Coja jest ośnieżonym kopułą. Dalsze przemieszczanie się ze szczytu grzebieniem południowo-wschodnim: Ubezpieczenie równoczesne. Przemieszczanie się w rakach. Za 20–25 min wyjść na dużego «żandarma», którego należy przebyć „w лоб". Możliwe zastosowanie haków skalnych lub elementów zaklinowanych. Dalszy grzbiet jest silnie rozczłonkowany, występuje kilka niewielkich 20–30-metrowych „żandarmów”, przejezdnych „w лоб" z przemiennym ubezpieczeniem. Za 1 godz. 20–30 min po dużym „żandarmie” wyjść do wieży szczytowej.

Opis przejścia trasy prawą krawędzią Grzbietu Wschodniego szczytu Czoja, kategoria trudności 4A, z uwzględnieniem kluczowych odcinków, niezbędnego sprzętu i zaleceń dotyczących bezpieczeństwa.

po lewym rebru W. grzbietu, 2B po prawym rebru W. grzbietu, 4A Po prawym rebru Wschodniego grzbietu, 4A kat. sł. Od obozu bazowego, po dojściu na taras lewego brzegu rzeki Ułun, przejść do wąwozu w. Coja do początku trasy. Zajmuje to 1–1,5 godz. Następnie: 200 m wspiąć się po ośnieżonym stoku; dalej po płytach i wewnętrznym narożniku wydostać się na śnieżną półkę 30 m; w górnej części narożnika — korek i niewygodne przejście; następnie 160 m poruszać się po skałach średniej trudności u podstawy dużego „żandarma” — jest dobrze widoczny z dołu;

Opis trasą lewym żebrem Grani Wschodniej w. Czoja, kategoria trudności 2Б, z szczegółami przejścia i rekomendacjami dotyczącymi sprzętu.

po lewym rebru W. grzbietu, 2B po prawym rebru W. grzbietu, 4A Po lewym rebru Wschodniego grzbietu, 2B kat. sł. Od obozu bazowego, po wejściu na taras lewego brzegu rzeki Ułun, poruszać się w dół rzeki. Ominąć cały Północno-Wschodni grzbiet w. Habarowskich Alpiniсток, dostać się do najdalszego końca cyrku Coja, do początku trasy. Podejście zajmuje 40 min na nartach. Na początku trasy należy być ostrożnym - po lewej i prawej niebezpieczne żleby. Przejść 150 m do początku krawędzi. Początek podjazdu prowadzi po niezbyt stromych, mocno zaśnieżonych skałach na około 100 m u podstawy pierwszego dużego "żandarma". On przechodzi po prawej stronie, przez dość trudne technicznie wewnętrzne kąty i płyty (odcinek kluczowy 95 m). Następnie 100 m jednocześnie u podstawy drugiego dużego "żandarma". Przechodzić go: po prawej stronie po płytach, lub prosto do góry przez szczelinę na 40 m (drugi odcinek kluczowy).

Opis trasy o kategorii trudności 1Б na wierzchołki Chabarowskich Alpiniсток (2166 m) i Ułun (2221 m) wraz z zaleceniami dotyczącymi sprzętu i taktyki wspinaczki.

Opisy tras wspinaczkowych na w. Chabarowskich alpinistok (2166 m) W. Chabarowskich alpinistok (2166 m) – w. Ułun (2221 m), 1B kat. sł. Od obozu bazowego ruszać wzdłuż koryta lewego dopływu rzeki Ułun, a następnie w kierunku przełęczy Edelweiss. Po 20–30 minutach marszu rozpocząć wspinaczkę w górę-w prawo po Wschodnim kontrafortcie w. Chabarowskich alpinistok (2166 m). Po 1 godzinie i 10 minutach wspinaczki po niezbyt trudnym zaśnieżonym grzbiecie z wydeptywaniem stopni dotrzeć do Północno-Wschodniego grzbietu wierzchołka, a następnie poruszać się po nim przez 20 minut aż do wierzchołka. Grzbiet niezbyt stromy, zaśnieżony, ale niezbędna jest wzajemna asekuracja, ponieważ występują śnieżne gzymsy. Obowiązkowe jest używanie raków! Wierzchołek Chabarowskich alpinistok jest piramidą o stromych ścianach od strony Południowo-Zachodniej i Południowo-Wschodniej. Z niego dobrze widoczna jest cała dalsza trasa. Trawers wiedzie po grzbiecie skierowanym z Północy na Południe. Charakterystyka grzbietu: skalisty, dość wąski; po obu stronach opada ścianami o głębokości do 60 m; miejscami zaśnieżony, co w pewnym stopniu ułatwia przemieszczanie się po nim; na grzbiecie znajdują się niewielkie „żandarme”, do przebycia tylko „na wprost”.

Opis trasy wspinaczkowej na szczyt Fregat centralnym kontrafortem o 2B kategorii trudności wraz z zaleceniami dotyczącymi bezpieczeństwa i wyposażenia.

Opis tras wspinaczkowych na szczyt Fregat Środkowym kontforsem, 2B kat. sł. Od obozu bazowego poruszać się prawym brzegiem rzeki Ułun pod szczytem Fregat, trzymając kierunek na centralny kontfors. Po 1 godzinie rozpocząć wspinaczkę po żlebie, trzymając się jego prawej strony. W górnej części żleb staje się bardziej stromy, prowadząc do szerokiego, śnieżno-lodowego komina. Wspinaczka jest napięta. W górnej części komina znajdują się "żywe", nieco przewieszone, przewrócone bloki, wymagające ostrożnego przejścia. Stację lub ubezpieczenie zaleca się zrobić powyżej nich, w dolnej części niewielkiego komina, prowadzącego na grań. Dalej możliwe jest:

Opis trasy o kategorii trudności 1Б przez przełęcz Эдельвейс wzdłuż Grzbietu Wschodniego wraz z szczegółową analizą odcinków ścieżki i zaleceniami dotyczącymi zjazdu.

Trasa przez przełęcz Edelweiss Trasa wzdłuż Wschodniego Grzbietu 1B kat. sł. Travers szczytów alpinistów chabarowskich Zejście z tras Wzdłuż Wschodniego kontrfors, 1B kat. sł. Od obozu do początku trasy 20–25 minut. Odcinek | Odcinek | Długość | Nachylenie, ° | Opis | | :------ | :----------- | :------------ | :---------------------------- | | R0–R1 | 80 m | 25° | Stary śnieg |

Opis trasy o kategorii trudności 1Б przez przełęcz Эдельвейс wraz ze szczegółową analizą odcinków ścieżki oraz zaleceniami dotyczącymi jej przebiegu.

Przez przełęcz Edelweiss, 1B кат. sł. | Działka | Długość | Nachylenie | Trudność | Opis | | :------ | :-------: | :--------: | :------: | :---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- | | R0–R1 | 250 | 30–40 | 1–2 | Przywierając do lewej krawędzi, górna część | | R1–R2 | 300 | 25 | 1 | Na całej długości śnieżne nawisy po prawej stronie, ruch wzdłuż zbocza w górę w odległości 10–15 m od grani. Jednocześnie. | | R2–R3 | 8 | 45 | 2 | Obeszło nawisy. Ubezpieczenie na przemian. | | R3–R4 | 450 | | 1 | Ruch po grani jednocześnie. Ubezpieczenie przez grań. Trzy wyraźne żandarmy. Pierwszy omija się po prawej stronie. Drugi - po lewej stronie. | | R4–R5 | 10 | 48 | 2 | Trzeci żandarm grani jest przebrnięty "w лоб" po pochyłym rogu. Ubezpieczenie na przemian. Żywe kamienie. | | R5–R6 | 50 | | 1 | Przedwierzchołkowy wzlot po grani. | Wyjście na trasę zaleca się przed 7:00 rano. W takim przypadku przełęcz zostaje pokonana przed oświetleniem jej przez słońce

Wspinaczka lewym skrajnym żebrem centralnego kontrforsowatego filara ściany centralnej w. Omut, 3B kategoria trudności, z opisem kluczowych odcinków i niezbędnych środków ostrożności.

Po lewym żebrze centralnego kontrforsu Północno-Zachodniej ściany, 3B kat. sł. Od obozu bazowego poruszać się wzdłuż prawego brzegu rzeki Omut pod Północno-Zachodnią ścianę w. Omut. Po 1 godzinie rozpocząć wspinaczkę po żlebie, trzymając kierunek na lewe żebro centralnego kontrforsa. Pierwsze nieskomplikowane skały kontrforsa ominąć z prawej strony, wychodząc na niewąską półkę pod pierwszym kluczowym odcinkiem trasy — 80-metrowym bastionem. Pierwsza ścianka z wystarczającą ilością chwytów jest przechodzona po skosie z prawej do lewej w kierunku pionowego wewnętrznego kąta, częściowo zalanego lodem. Wspinaczka jest napięta z użyciem ITO. Wyjście z kąta następuje po pochyłej śnieżnej półce, na końcu której z prawej strony i bezpośrednio na linii ruchu znajdują się pióropuszowe bloki skalne, które można wykorzystać do organizacji ubezpieczenia. Stacja jest niewygodna, półwisząca. Dalej: Pionowo do góry idzie szczelina wypełniona śniegiem i lodem. Wspinaczka jest skomplikowana z użyciem ITO. Następna za nią ścianka z ograniczoną liczbą chwytów i niewielkim okapem jest przechodzona frontalnie w lewo i do góry po szerokiej szczelinie, która wyprowadza na wierzchołek bastionu. Półka u góry jest wystarczająca dla trzech-czterech osób. Dalszy ruch jest możliwy z naprzemiennym ubezpieczeniem, należy trzymać się nieco lewej strony skał kontrforsa. W tej części trasy należy uważać na śliskie zaśnieżone płyty. Drugi 50-metrowy bastion jest kolejnym kluczowym odcinkiem: Ruch po stromej półce u podstawy bastionu w lewo i po szczelinie w ścianie wypełnionej śniegiem na małą półkę pod wierzchołkiem bastionu. Wspinaczka nie jest prosta z powodu ograniczonej liczby chwytów. Dalej po ściance w górę i w lewo na wierzchołek drugiego bastionu.

Wspinaczka na w. Omut po prawej krawędzi centralnego kontrforsów Płn.-Zach. ściany, kategoria trudności 3А, opis trasy i zalecenia dotyczące wyposażenia.

Po prawym żebrze centralnego kontraforta Północno-Zachodniej ściany, 3А kat. trudn. Od obozu bazowego poruszać się wzdłuż prawego brzegu rzeki Omut pod Północno-Zachodnią ścianę w. Omut. Po 1 godzinie rozpocząć wspinaczkę po żlebie, trzymając kierunek na prawe żebro centralnego kontraforta. Pierwsze niezbyt trudne skały kontraforta ominąć z prawej strony, podchodząc pod kluczowy odcinek trasy — 15-metrową ścianę i 25-metrowy komin z niewielkim występem skalnym po nim. Ścianę przejść od lewej do prawej; komin — bezpośrednio z odchyleniem w prawo w górnej jego części. Po 5–7 m wspinaczki po ścianie z pęknięciami, w miejscu, gdzie przylega stromy śnieżny żleb, zaleca się wykonanie stanowiska. Po 20 m ostrożnej wspinaczki po skałach zlodowaconych i porośniętych mchem wychodzimy na grań kontraforta. Dalej: 40 m niezbyt trudnego, lecz stromego podciągnięcia się prowadzi do 5-metrowej ścianki, ścianka jest pokonywana bezpośrednio z jednoczesnym ominięciem „żandarma” na grani z prawej strony. Przejście następnych dwóch nachylonych płyt i komina między nimi wymaga uwagi, gdyż w przypadku upadku możliwe jest runięcie grupy na dużą głębokość. Zaleca się: podciągnąć się po kominie 2–3 m, a następnie przejść na prawą płytę, poruszając się w prawo i do góry, dotrzeć do niezbyt trudnych skał. Po 100 m łatwego poruszania się granią podchodzimy pod nachyloną, zlodowaconą płytę z przylegającym do niej prawym wewnętrznym kątem. Konieczne jest pokonanie płyty, wchodząc jak najbliżej kąta, wykorzystując jego wystające części jako punkty podparcia, a pęknięcia do zakładania punktów asekuracyjnych.

Wspinaczka na w. Morion Wschodni po Północnym kontraforcie, kategoria trudności 2А, z opisem trasy, oceną bezpieczeństwa i zaleceniami dotyczącymi sprzętu.

Opisy tras wspinaczkowych na Morion Wschodni (2125 m) Północnym kontrforsem, 2А kat. trudn. Od obozu bazowego poruszać się prawym brzegiem rzeki Ułun pod górę Morion. Po 1 godzinie rozpocząć wspinaczkę po żlebie między Morion a Morion Wschodni, trzymając się jego lewej strony. Pierwsze nieskomplikowane skały kontrforsu ominąć z prawej strony, wyjść na kontrfors i po nim kontynuować wspinaczkę aż do skał. Ruch równoczesny. Dalej: Na przemian po zaśnieżonych płytach pod stromą ścianą z pęknięciami w lewej i prawej części — pierwszy kluczowy odcinek trasy. Rozpoczęcie przejścia jest możliwe zarówno z prawej, jak i lewej strony — w zależności od stanu trasy. Po 15 m oba warianty schodzą się przed 10-metrowym zaśnieżonym wewnętrznym narożnikiem, którego ostrożne przejście wyprowadza nas na lewą stronę kontrforsu, gdzie możliwe jest zorganizowanie asekuracji. Dalszy ruch na przemian po ostrym, stromym i zaśnieżonym grzbiecie wymaga ostrożności, umiejętności organizowania punktów asekuracyjnych bez przerywania ruchu. Przed drugim kluczowym odcinkiem — ścianą z pionową szczeliną — konieczne jest wykonanie niezawodnej stacji, ponieważ w przypadku upadku możliwe jest spadnięcie do stromego żlebu po lewej stronie. Ścianę należy przejść pionową szczeliną, w którą dobrze wkładają się elementy zabezpieczające i friendy. Nie zaleca się omijania ściany z lewej strony ze względu na gładkie, zaśnieżone skały, choć o mniejszej stromiźnie, ale z minimalną liczbą uchwytów i szczelin. Dalej: