Tienszan

Opis trasy 2А kategorii trudności na wierzchołek Akgüla z przełęczy Uralców, w tym specyfika i niezbędny sprzęt.

Wspinaczka na wierzchołek Akgüł z przełęczy Urałcew, szlak 2А kat. trudn. (rys. 24, 24a). Wierzchołek Akgüł jest położony w północnej części grzbietu Iссыktеn — Czochu. Trasa: Od bazy alpinistycznej „Tałgar” Przez Zielenuju polańę Do przełęczy Urałcew Cechy charakterystyczne: W rejonie przełęczy Urałcew na lodowcu Szokaľskiego jest wiele szczelin (ostrożnie!) Biwak można rozbić na przełęczy Urałcew Z przełęczy Urałcew iść głównym grzbietem, potem skręcić na południowy wschód na grzbiet Iссыktеn — Czochu.

Opis trasy na pik Abaia w dolinie Mało-Almaatińskiej, kategoria trudności 2Б, czas przejścia 6-7 godzin.

Opis trasy Podejście do trasy ze środkowej części doliny Mało-Almaatińskiego. Od obozu alpinistycznego "Worota Tujuk-Su" skręcić do doliny Czarтовой i tu, wśród wałów starych moren, zorganizować początkowy biwak. Wspinaczka zaczyna się po prawej morenie bocznej. Wyjść na lodowiec Abaja, trawersować go w kierunku skał. U podnóża skał zorganizować zespoły. Dalej podjazd z lewej strony masywu skalnego po śniegu. Stromość stoku nie więcej niż 25–30°. Przez 60–70 m - przejście w skałach, przez nie przejście na prawą stronę masywu skalnego. Tutaj stromość śnieżnego stoku zwiększa się do 35–40°, podjazd prosto w górę do podnóża wierzchołkowej wieży skalnej. Ta sekcja (450–500 m) jest pokonywana z dokładnym asekuraniem. Podjazd i zjazd po niej należy przeprowadzić zanim słońce oświetli stok i zmiękczy śnieg. Dotarłszy do podnóża wieży, skręcić na północ i po 30–40 m drogi po легких skałach podejść do żlebu o stromości 35–40°. W końcu sezonu bywa on lodowy i konieczna jest rąbanie schodków. Po 25–30 m skręcić w lewo do skał i po nich z dokładnym asekuraniem wspiąć się na wieżę północnego wierzchołka. To jest główny wierzchołek piku Abaja. Zjazd tą samą drogą. Wspinaczka zajmuje 6–7 godzin. Rekomendacje Liczba uczestników: nie więcej niż 8–10 osób. Początkowy biwak - morena lodowca Abaja. Wyjście z biwaku o 4 godzinie. Wyposażenie na grupę 4 osób:

Opis wejścia na pik Abaja (4010 m) południową granią (1B kat. trudności) w Zailijskim Ałatau, Północny Tienszan.

PASPORt WSPINACZKI Północny Tienszan, Zailijski Ala-Too, mało-almacki grzbiet pik Abaja (4010 m), Południowy Grzbiet 1B kat. sł. Charakter trasy — skalny Różnica wysokości trasy — 70 m Długość trasy — 550 m. Długość odcinków: V kat. sł. — nie ma. Średnie nachylenie: głównej części trasy (odcinki R9–R11, R16) — 75°

Opis trasy 1Б kategorii trudności na wierzchołek Аbaja północno-zachodnim grzbietem wraz z zaleceniami i niezbędnym wyposażeniem.

Аbaя 1Б кат. сл. po Северо-Западному гребню Описание маршрута. Od alpinistскоgo lageря Tуюкsu wiedzie dobra ścieżka na wschód przez dawną morenę i dalej do źródła. Od źródła na morenę po średniej i dużej osypi ku lodowcu Аbaя. Punkt R0. Odsyąd ścieżka ku wierzchołkowi przebiega przez lodowiec ku podnóżu wierzchołka. Dalej: Zwrot w kierunku Северо-Западnogo гребня. Wejście na греbień po osypi i śniegu do charakterystycznego przesmyku. Z przesmyku po греbieniu łączącym różne formacje skalne, z zastosowaniem naprzemienniego zabezpieczenia przed upadkiem, aż do podstawy wieżkowej partii wierzchołka.

Pasport wejścia na pik Abaia (4010 m) żlebem na Zachodnim Zboczu i Północną Granią, kategoria trudności 2A, skalisty charakter trasy.

Paszport wspinaczki Północny Tienszan, Zailijski Ala-Too, odrośl Mało-Almaatyńska Pik Abaja (4010 m), żlebem Zachodniego zbocza i Północną granią 2A kat. trudności Charakter trasy - skalny Różnica wysokości trasy - 1110 m Długość trasy - 2255 m Długość odcinków: V kat. trudności - brak Średnie nachylenie: głównej części trasy (odcinki 8–10) - 55 stopni

Opis trasy wspinaczkowej na szczyt Karatau (3800 m) w Ałatau Dżungarskim, kategoria trudności 1B, wykonanej w 1963 roku przez grupę alpinistów.

Wspinaczka na szczyt „Kara-Tau” Wysokość nad poziomem morza według wysokościomierza — 3800 m. Szczyt znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Znajduje się w dolinie rzeki Karasaj, dopływu Aksu, w lewym odgałęzieniu głównego grzbietu. Od północnego wschodu skalna ściana 50°–70° o wysokości 300–400 m, poprzecinana żlebami, od której do wierzchołka prowadzi skalny grzbiet. Z wschodu skały z usypiskami, a przed wierzchołkiem skalna ściana 60°–80° o wysokości 100–200 m. Z zachodu i południa duże usypisko, reprezentujące zniszczone skały. Wyruszenie o 6:00 z bazy namiotowej 2650 m nad brzegiem Aksu. Droga w dolinę rzeki Kara-Saj. Wyruszenie pod sam wierzchołek w północno-wschodniej ścianie. Przez żleb z usypiskiem droga na zachód na grzbiet odnogi. Przy śnieżniku skręt na południe. W ten sposób omija się północno-wschodnią ścianę. Dalej droga po zaśnieżonym usypisku i wyjście do dużego zlodowaconego usypiska, reprezentującego zniszczone skały. Poruszanie się po nim jest powolne, wymagające wysiłku. Dalej skalny grzbiet długości około stu metrów jest pokonywany w lince. Druga grupa osiąga wierzchołek o 13:00. Zejście na południe, na przełęcz „Jenbiek”. Z niego zjazd na usypisko w dolinę Kara-Saj na lodowiec. Powrót do bazy namiotowej o 17:00. Pogoda w czasie wspinaczki była słoneczna, ale czasami wiał zimny wiatr. Wspinaczkę odbyli 14 września 1963 r. 12 osób pod przewodnictwem NAJMANA (1. kategoria sportowa) i KONDRATJEW (2. kategoria sportowa). Pozostali uczestnicy mieli III kategorię sportową i odznakę „Alpinista ZSRR”. Przewidywany stopień trudności — 1B.

Opis trasy na wierzchołek "Karaganda" (4014 m) w Dżungarskim Ałatau z kategorią trudności 2A.

Wspinaczka na wierzchołek „Karaganda” Wysokość geodezyjna — 4014 m. Wierzchołek znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Znajduje się w głównym grzbiecie przy przełęczy Demekpe. Na północ ze szczytu schodzi lodowiec. Górna jego część jest łagodna, ale ku dołowi stromość znacznie wzrasta. Północno-wschodnia strona stanowi zwarty lodowiec, który jest częścią lodowca cyrkowego. Na południe — zniszczone skały. Od zachodu — osuwiska i przed wierzchołkiem — skały średniej trudności. Wyruszyliśmy o 8:30. Na przełęczy Demekpe o 11:00. Stąd zaczyna się droga na wierzchołek — na wschód przez osuwisko. Wychodzimy na grań. Z niego na północ schodzi lodowiec, a na południe — śnieżno-lodowy występ. Przechodzimy występ z lewej strony lodowcem, w ubezpieczeniu liną i w raczkach. Wyjście do skał średniej trudności. Skały przysypane i oblodzone. Ruch ze zmienną jazdą. Odcinek skał ma wysokość rzędu 100 m, stromość — 50–70°. Na wierzchołku o 13:00. Zejście na północ po łagodnych stokach na 100 m. Przechodzimy lodowiec na zachód i wychodzimy na trasę wejścia. Dalej zejście w dół drogą podjazdu. Obóz bazowy — o 17:30. Pogoda w okresie wspinaczki była bardzo zła. Widoczność czasem całkowicie znikała. Silny zimny wiatr. Mgła. Wspinaczkę wykonano 16 września 1963 r. Grupa w składzie: | KONDRATIEW | — kierownik — P r. | |---|---| | GACUC | — 3. kategoria |

Opis trasy na wierzchołek "Еnbek" (3920 m) w Dżungarskim Ałatau, kategoria trudności 2А.

Wspinaczka na wierzchołek „Jenbek” Wysokość nad poziomem morza według wysokościomierza — 3920 m. Wierzchołek znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Położony jest w przełomie rzeki Karasaj, dopływu Aksu w lewym odgałęzieniu głównego grzbietu. Od północnego wschodu — lodowa ściana, która zaczyna się od lodowca i kończy na grzbiecie wierzchołkowym. Stromość 45–50° i ze wschodu i południowego wschodu — zniszczone skały, miejscami pokryte śniegiem. Z południa — skalny grzbiet. Na zachód — duża osypisko, które na dole kończy się skałami. Wyjście o 6:00. Droga w przełom rzeki Karasaj. Wyjście po osypisku na przełęcz „Jenbek” o 9:00. Dalej — po grzbiecie na południe. Po lewej — lodowa ściana, po prawej — zlodowaciała osypisko. Ruch dokładnie po grzbiecie. Przechodzone są trzy wzniesienia. Przed czwartym wzniesieniem — lodowy żleb, który schodzi na zachód do doliny rzeki Koksaj. Wzniesienie lodowe. Raki i ubezpieczenie przez lodowy hak. Długość stromej części wzniesienia 50–60 m, na nim wbito trzy haki. Stromość 45–50°. Dalej droga po grzbiecie z zlodowaciałych kamieni. Na wierzchołku o 12:00. Powrót na zachód po osypisku z wyjściem do żlebu. Zejście do doliny Koksaj o 15:00 (zejście zajęło 2 godziny). Do obozu bazowego o 18:00. Pogoda chłodna z wiatrem, całkowite zachmurzenie. Wspinaczka dokonana 15 września 1963 r. w składzie: KONDRATJEW — kierownik — KMS GACUC — III sp. rozrjad