Köölü

Opis wejścia na Pik Sowieckiej Konstytucji północno-zachodnią ścianą, kategoria trudności 5B, dokonanego przez zespół alpinistów Kirgiskiego Komitetu Sportowego w 1977 roku.

Paszport wejścia Klasa wejścia: — wysokogórsko-techniczna Rejon wejścia: środkowy Tienszan, pasmo Kuйлю-Тау Szczyt: pik Советской Конституции 5281 m, północno-zachodnia ściana. Proponowana kategoria trudności 5B. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 1181 m, długość odcinków 5–6 km, tr 945 m, średnie nachylenie 70°. Zakładanie haków: skalnych — 97 lodowych — 60 śrubowych — 0

Wspinaczka na szczyt Pik Sowietskoy Konstitucii (5250 m) po Wschodniej ścianie, kategoria trudności 6, różnica wysokości 1320 m, 232 punkty ubezpieczenia.

Klasa wspinaczki: Wysokościowo-techniczna Region wspinaczki, pasmo: Centralny Tienszan, rejon rzeki Terekty. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki: pik Sowietskoy Konstitutsii 5250 m przez Wschodnią ścianę. Proponowana kategoria trudności: 6B. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 1320. Wbite haki: do asekuracji: 232. Elementy osadzone: 126. skalne: 94 lodowe: 12 śrubowe: brak

Opis trasy wspinaczki na szczyt pik Karniz (4620 m) w paśmie Kок-Szaan-Tau ze szczegółowym wskazaniem przeszkód i taktyki ich pokonywania.

Trawers pik Karниз (2Б kategoria) Z obozu, położonego pośrodku równego, żwirowego płaskowyżu górnego współczesnego podnóża erozji lodowców Issledowateley i Czon-Turasy (odczyt wysokościomierza 3500 m), kierujemy się ku stromemu muru pik Skala, do miejsca, gdzie te lodowce prawie łączą się ze sobą. Na płaskowyżu łatwo przeskakujemy przez kilka drobnych potoków (wczesnym rankiem i przy niskiej temperaturze mogą nie być widoczne) i zaczynamy wspinaczkę po ostatnim przed morenami strumieniu — ten strumień przez dłuższy czas płynie we właściwym kierunku. Z obu stron pozostają: chaotyczne nagromadzenia moren (o wysokości do 30–40 m); zamknięte jeziorka o bardzo różnych kształtach, rozmiarach i barwach; ogromne głazy martwego lodu, wystające spod moren swymi lodowymi bokami. Miejscami martwy lód jest odsłonięty, wspinaczka po nim jest niewygodna, a często wręcz niemożliwa: obuty w buty ze sztywnymi podeszwami ślizgamy się razem z drobnym żwirem, trudne jest też wyrąbywanie stopni — lodołaz uderza w kamyki, a z góry co chwila zsuwają się duże kamienie. Podczas rekonesansu 15 m z tyłu za nami zszedł niewielki potok błotny; średnica kamieni w strumieniu sięgała 1 m. Z prawej strony pozostaje 50-metrowy jęzor lodowca Czon-Turasy. Podążamy wzdłuż strumienia aż do miejsca, gdzie znika on w kamieniach, tu zawracamy w prawo, wspinamy się na grzbiet i przemieszczamy się po nim przez około 200 m. Następnie obchodzimy z lewej strony jezioro polodowcowe (jak się wydaje, jest ono otoczone jęzorem lodowca i martwym lodem). Jezioro jest ze wszystkich stron otoczone lodem i wpadnięcie do niego uniemożliwiłoby wydostanie się bez pomocy z zewnątrz. Takich jezior w pobliżu jęzora jest wiele.