Eastern Tian Shan

Opis trasy wspinaczkowej na szczyt Karatau (3800 m) w Ałatau Dżungarskim, kategoria trudności 1B, wykonanej w 1963 roku przez grupę alpinistów.

Wspinaczka na szczyt „Kara-Tau” Wysokość nad poziomem morza według wysokościomierza — 3800 m. Szczyt znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Znajduje się w dolinie rzeki Karasaj, dopływu Aksu, w lewym odgałęzieniu głównego grzbietu. Od północnego wschodu skalna ściana 50°–70° o wysokości 300–400 m, poprzecinana żlebami, od której do wierzchołka prowadzi skalny grzbiet. Z wschodu skały z usypiskami, a przed wierzchołkiem skalna ściana 60°–80° o wysokości 100–200 m. Z zachodu i południa duże usypisko, reprezentujące zniszczone skały. Wyruszenie o 6:00 z bazy namiotowej 2650 m nad brzegiem Aksu. Droga w dolinę rzeki Kara-Saj. Wyruszenie pod sam wierzchołek w północno-wschodniej ścianie. Przez żleb z usypiskiem droga na zachód na grzbiet odnogi. Przy śnieżniku skręt na południe. W ten sposób omija się północno-wschodnią ścianę. Dalej droga po zaśnieżonym usypisku i wyjście do dużego zlodowaconego usypiska, reprezentującego zniszczone skały. Poruszanie się po nim jest powolne, wymagające wysiłku. Dalej skalny grzbiet długości około stu metrów jest pokonywany w lince. Druga grupa osiąga wierzchołek o 13:00. Zejście na południe, na przełęcz „Jenbiek”. Z niego zjazd na usypisko w dolinę Kara-Saj na lodowiec. Powrót do bazy namiotowej o 17:00. Pogoda w czasie wspinaczki była słoneczna, ale czasami wiał zimny wiatr. Wspinaczkę odbyli 14 września 1963 r. 12 osób pod przewodnictwem NAJMANA (1. kategoria sportowa) i KONDRATJEW (2. kategoria sportowa). Pozostali uczestnicy mieli III kategorię sportową i odznakę „Alpinista ZSRR”. Przewidywany stopień trudności — 1B.

Opis trasy na wierzchołek "Karaganda" (4014 m) w Dżungarskim Ałatau z kategorią trudności 2A.

Wspinaczka na wierzchołek „Karaganda” Wysokość geodezyjna — 4014 m. Wierzchołek znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Znajduje się w głównym grzbiecie przy przełęczy Demekpe. Na północ ze szczytu schodzi lodowiec. Górna jego część jest łagodna, ale ku dołowi stromość znacznie wzrasta. Północno-wschodnia strona stanowi zwarty lodowiec, który jest częścią lodowca cyrkowego. Na południe — zniszczone skały. Od zachodu — osuwiska i przed wierzchołkiem — skały średniej trudności. Wyruszyliśmy o 8:30. Na przełęczy Demekpe o 11:00. Stąd zaczyna się droga na wierzchołek — na wschód przez osuwisko. Wychodzimy na grań. Z niego na północ schodzi lodowiec, a na południe — śnieżno-lodowy występ. Przechodzimy występ z lewej strony lodowcem, w ubezpieczeniu liną i w raczkach. Wyjście do skał średniej trudności. Skały przysypane i oblodzone. Ruch ze zmienną jazdą. Odcinek skał ma wysokość rzędu 100 m, stromość — 50–70°. Na wierzchołku o 13:00. Zejście na północ po łagodnych stokach na 100 m. Przechodzimy lodowiec na zachód i wychodzimy na trasę wejścia. Dalej zejście w dół drogą podjazdu. Obóz bazowy — o 17:30. Pogoda w okresie wspinaczki była bardzo zła. Widoczność czasem całkowicie znikała. Silny zimny wiatr. Mgła. Wspinaczkę wykonano 16 września 1963 r. Grupa w składzie: | KONDRATIEW | — kierownik — P r. | |---|---| | GACUC | — 3. kategoria |

Opis trasy na wierzchołek "Еnbek" (3920 m) w Dżungarskim Ałatau, kategoria trudności 2А.

Wspinaczka na wierzchołek „Jenbek” Wysokość nad poziomem morza według wysokościomierza — 3920 m. Wierzchołek znajduje się w Dżungarskim Ałatau, w jego głównym północnym grzbiecie. Położony jest w przełomie rzeki Karasaj, dopływu Aksu w lewym odgałęzieniu głównego grzbietu. Od północnego wschodu — lodowa ściana, która zaczyna się od lodowca i kończy na grzbiecie wierzchołkowym. Stromość 45–50° i ze wschodu i południowego wschodu — zniszczone skały, miejscami pokryte śniegiem. Z południa — skalny grzbiet. Na zachód — duża osypisko, które na dole kończy się skałami. Wyjście o 6:00. Droga w przełom rzeki Karasaj. Wyjście po osypisku na przełęcz „Jenbek” o 9:00. Dalej — po grzbiecie na południe. Po lewej — lodowa ściana, po prawej — zlodowaciała osypisko. Ruch dokładnie po grzbiecie. Przechodzone są trzy wzniesienia. Przed czwartym wzniesieniem — lodowy żleb, który schodzi na zachód do doliny rzeki Koksaj. Wzniesienie lodowe. Raki i ubezpieczenie przez lodowy hak. Długość stromej części wzniesienia 50–60 m, na nim wbito trzy haki. Stromość 45–50°. Dalej droga po grzbiecie z zlodowaciałych kamieni. Na wierzchołku o 12:00. Powrót na zachód po osypisku z wyjściem do żlebu. Zejście do doliny Koksaj o 15:00 (zejście zajęło 2 godziny). Do obozu bazowego o 18:00. Pogoda chłodna z wiatrem, całkowite zachmurzenie. Wspinaczka dokonana 15 września 1963 r. w składzie: KONDRATJEW — kierownik — KMS GACUC — III sp. rozrjad